Ο Όσιος Αλύπιος ο Κιονίτης

Ήταν από την Αδριανούπολη της Παφλαγονίας και έζησε τον 6^ο αιώνα μ.Χ. Η παράδοση  αναφέρει  ότι,  όταν  θα  γεννιόταν  ο  Αλύπιος,  η  μητέρα  του  είδε  σε όνειρο  να  κρατάει ένα λευκό αρνί που  στα κέρατά του ήταν τρεις αναμμένες λαμπάδες,  που  σήμαινε  τις  αρετές  που  θα  είχε  το  παιδί  που  θα  γεννιόταν.

Οι  γονείς του έδωσαν στον Αλύπιο  χριστιανική  ανατροφή, που  στο  πρόσωπό  του επέφερε  καρπούς εκατονταπλασίονας. Είχε μεγάλη περιουσία, την οποία  δαπάνησε στους φτωχούς και  πάσχοντες της περιοχής του. Διότι ευχαρίστησή του ήταν να εκπληρώνει το  νόμο του  Θεού,  που  προτρέπει  τους  χριστιανούς  να   είναι «συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, φιλόφρονες». Δηλαδή  να  συμπαθούν και  να συμμετέχουν στις λύπες των αδελφών τους, να αγαπούν σαν αδελφούς τους συνανθρώπους  τους,  να  έχουν  πονετική  και  τρυφερή  καρδιά  και  να  είναι περιποιητικοί  και  ευγενείς.

Ο  Αλύπιος, αφού  έμεινε πάμφτωχος, αποσύρθηκε στην έρημο,  όπου  έκανε  ασκητική ζωή.  Πληροφορίες  αναφέρουν  ότι  έμεινε πάνω σ’ ένα στύλο 50 (κατ’ άλλους 53) χρόνια  για  λόγους  άσκησης  και  κάτω  από  διάφορες  καιρικές  συνθήκες.

Η  φήμη της αρετής του έφερε κοντά στον Αλύπιο και  άλλες  ψυχές, που  ζητούσαν ειρηνικό  καταφύγιο. Στους ανθρώπους αυτούς υπήρξε φιλόστοργος πνευματικός πατέρας, και τους καθοδηγούσε με τις συμβουλές του και τους στήριζε με το παράδειγμά του.  
Πέθανε  ειρηνικά  το  έτος  608,  αφού  έζησε  100  χρόνια,  κατ’ άλλους  120.  Τελείται  δε η  Σύναξις αυτού  εν τη  μονή  αυτού  τη  ούσῃ  πλησίον του  Ιπποδρομίου,  κατά  τον Παρισινό  Κώδικα  1594.

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.     
Δοξάζων  ο  Θεός,  την  σην γέννησιν Πάτερ, προέγραψε σαφώς, της ζωής σου την χάριν· αυτώ  γαρ  ευηρέστησας, αρετών τελειότητι· όθεν ήστραψας, από του κίονος πάσι,  των  αγώνων  σου,  τας  αληθείς  αντιδόσεις,  Αλύπιε  Όσιε.

Κοντάκιον.  Ήχος  πλ. δ’. Τη  υπερμάχω.

Επί  του  Κίονος  εκλαμψας  ώσπερ  ήλιος

Την οικουμένην  εσελάγησας  τοις  έργοις  σου

Ως  υιός  και  κληρονόμος της  αφθαρσίας.

Αλλά  δίωξον  νοός μου την σκοτόμαιναν

Και των φώτων τω Πατρί με προσοικείωσαι,
Ίνα  κράζω  σοι,  χαίροις  Πάτερ  Αλύπιε.

Μεγαλυνάριον.
Λιπών  χαμαιζήλους διατριβάς, ώφθης  ουρανόφρων, εν τω κίονι  υψωθείς· όθεν έξω κόσμου,  Αλύπιε  βιώσας,  υπερκοσμίου  δόξης,  έτυχες  Όσιε.

Ο Όσιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας

Γιος πλουσίων γονέων (που γεννήθηκε στην Αδριανούπολη τον 7^ο αιώνα, και ονομάστηκε Παφλαγόνας γιατί εκεί φυλασσόταν το  τίμιο λείψανό του), διδάχτηκε νωρίς  απ’ αυτούς να  είναι  εγκρατής  και  να θεωρεί το χρήμα μέσο για την ανακούφιση  και  περίθαλψη  των  φτωχών  και  των  αρρώστων.

Αφού  έτσι  ανατράφηκε, και  οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε  όλη  την  κληρονομιά του  και  πήγε σαν ασκητής στην έρημο, χωρίς να αποκόψει τον εαυτό  του  από τον κόσμο. Εισερχόταν στην κοινωνία για να βοηθήσει οπότε και  όπως μπορούσε και κατέφευγε  στην  σπηλιά του για να ανανεωθεί  Πνευματικά. Εκεί  γνωρίστηκε με άλλους  ασκητές,  που  ζούσε  μαζί  τους  με  αδελφική  αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση  και  επιείκεια.  Δεν λύπησε ποτέ κανένα, μεγάλη του χαρά  μάλιστα, ήταν  να  επαναφέρει την γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές. Σύνθημά του τα  όμορφα λόγια του  Ιησού «άφετε τα παιδία και  μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με· των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ιθ’ 14). Του  εμπιστεύτηκαν τόσες οικογένειες  την  καθοδήγηση  των παιδιών  τους,  που  πραγματοποιούσε  μαζί  με  τους συνασκητές του, δημιουργώντας αυτό που  ονομάσθηκε  «ο  πρώτος  παιδικός  σταθμός στον  κόσμο»  (Ορθόδοξοι Άγιοι, Γ. Πούλου). Κάθε φορά  που  οι  γονείς  έφεραν  προς αυτόν  τα  παιδιά  τους,  η  αγαλλίαση  του  Οσίου  ήταν  πολύ  μεγάλη.

Η  φήμη της θαυμαστής ασκητικής του ζωής έφθασε μέχρι τις πόλεις, και  πολλοί έτρεχαν  να  τον  βρουν  για  να  ζητήσουν  απ’ αυτόν  τις  πνευματικές  του  οδηγίες.

Ο  Όσιος Στυλιανός, παρά την ερημική  ζωή  του,  έτρεφε  στοργή  και  συμπάθεια  προς τα παιδιά, που  τόσο αγαπούσε και  ο  Κύριος. Άν, έλεγε, η ταπεινοφροσύνη αποτελεί θεμέλιο  των  αρετών,  η  παιδική  ηλικία  από  τη  φύση  της  είναι  περισσότερο ενάρετη,  απ’ ότι οι μεγαλύτεροι των φιλοσόφων. Ο  Θεός  βραβεύοντας  το  ιερό  αυτό αίσθημά  του,  προίκισε  τον  Όσιο  με  το  χάρισμα  να  θεραπεύει  τα  άρρωστα  παιδιά και  να  καθίστά  εύτεκνους, άτεκνες γυναίκες. Υπήρχε πλήθος ανθρώπων γύρω του που  προσπάθησαν να «εμπορευθούν» το χάρισμά του, αλλά εκείνος  έκανε  κάθε απόπειρα  να κερδίσει χρήματα, λέγοντας απλά, πως είχε ήδη πληρωθεί προκαταβολικά  με  τα  δώρα  του  Αγίου  Πνεύματος.

Πέθανε πλήρης ημερών  αλλά  και  αρετών.  Δεν  του  έλειπε ποτέ  το  χαμόγελο  και, όταν  πέθανε,  λέγεται πως το πρόσωπό του  έφερε  ακόμα  ένα  αχνό  χαμόγελο  καθώς τον έθαβαν. Ένας  στοργικός  και  αγαπημένος  άνθρωπος  του  Θεού,  ο  Στυλιανός, είναι  φυσικά,  ιδιαίτερος  προστάτης  των  παιδιών.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.          
Στήλη  έμψυχος,  της  εγκρατείας, στύλος άσειστος, της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε· ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητος, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος.  Πάτερ  Όσιε,  Χριστόν  τον  Θεόν  ικέτευε,  δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.     
Αγιασθείς  από  μητρώας νηδύος, ώσπερ ο  θείος Σαμουήλ θεοφόρε, ασκητικώς εδόξασας Χριστόν τον Θεόν· όθεν των ιἀσεων, ανεδείχθης ταμείον, και προστάτης ένθεος, νεογνών και νηπίων· ο γαρ Χριστός δοξάζει σε λαμπρώς, όν από βρέφους, Στυλιανέ  εδόξασας.

Μεγαλυνάριον.
Στήλη  θεοχάρακτος  και  σεπτή, αρετών ποικίλων, ο σος βίος πέλει ημίν, Στυλιανέ Πάτερ,  θεοπρεπώς  ρυθμίζων,  ημών  τας  διανοίας,  των  ευφημούντων  σε.

Ο Όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε»

Καταγόταν  από  τον  Πολεμωνιακό  Πόντο  και  ήταν  γιος  μεγιστάνα.  Νέος  ακόμα άφησε  το  πατρικό  του σπίτι και  μόνασε. Επειδή  δε, τον διέκρινε ιερός ζήλος και μεγάλο χάρισμα διδακτικότητας, γύρισε όλη την Ανατολή σαν απεσταλμένος της Μονής του κηρύττοντας το Ευαγγέλιο  και  επαναλάμβανε  την φωνή, που  αντήχησε πρώτα  στην  έρημο  της  Ιουδαίας  και   κοντά  στις  όχθες  του  Ιορδάνη:  «Μετανοείτε».

Κατόπιν  ο  Όσιος  Νόκων  πήγε στην Κρήτη, όπου παρέμεινε διδάσκοντας για 20 χρόνια.  Από  κει  πήγε στην  Πελοπόννησο,  όπου  κατέληξε  στην  πόλη  των Λακώνων.  Εκεί  κήρυξε, έκανε διάφορα θαύματα και  έκτισε ναό στο  όνομα του Σωτήρος  Ιησού  Χριστού. Η ηθική  επιρροή του στους κατοίκους, υπήρξε μεγάλη.
Και  στην χώρα αυτή,  που  αγάπησε περισσότερο και  από  την  πατρίδα  του,  άφησε την  τελευταία  του  πνοή  το  έτος  998.

Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.          
Χαίρει  έχουσα,  η Λακεδαίμων, θείαν λάρνακα, των σων λειψάνων, αναβρύουσαν πηγάς  των ιάσεων, και διασώζουσαν πάντας εκ θλίψεων, τους σοι προστρέχοντας Πάτερ  εκ πίστεως. Νίκων Όσιε, Χριστόν  τον  Θεόν  ικέτευε,  δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. β’. Την υπέρ ημών.     
Την αγγελικήν μιμούμενος πολιτείαν, κόσμου τα τερπνά, ως σκύβαλα ελογίσω, μετανοίας  την  τρίβον, δεικνύων ημίν, θεοφόρε  Νίκων  Όσιε·  δια  τούτο  σε  γεραίρομεν, εκτελούντες  νυν  την  μνήμην  σου·  υπάρχεις  γαρ  αληθώς, ιαμάτων πηγή.

Μεγαλυνάριον.
Νίκην  περιφέρων  κατά  παθών, την εύκλειαν ταύτης, διαγράφεις Νίκων σοφέ, τοις πάσι  κηρύττων,  την  του  Προδρόμου  ρήσιν·  Μετανοείτε,  ήγγικεν  η  απόδοσις.

Η Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς

Η  Αγία Αικατερίνη καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Αλεξάνδρειας και μαρτύρησε στις αρχές του 4^ου αιώνα μ.Χ. Ήταν ευφυέστατη και φιλομαθής. Ήδη σε ηλικία δέκα οκτώ χρονών κατείχε τις γνώσεις της ελληνικής φιλολογίας και φιλοσοφίας,  αλλά  και  ήταν άρτια καταρτισμένη  και  στα  δόγματα  της  χριστιανικής πίστης.

Όταν  επί  Μαξεντίου  διεξαγόταν  διωγμός  εναντίον  των  χριστιανών,  η  Αικατερίνη δε  φοβήθηκε,  αλλά  με  παρρησία  διέδιδε  πως ο  Ιησούς Χριστός  είναι  ο  μόνος αληθινός  Θεός.  Για  τον  λόγο  αυτό  συνελήφθη  από  τον  έπαρχο  της  περιοχής,  ο οποίος  προσπάθησε  με  συζητήσεις  να  την πείσει να  αρνηθεί την  πίστη  της.  Όταν  ο έπαρχος  διαπίστωσε  την ανωτερότητα των λόγων της Αικατερίνης, συγκάλεσε δημόσια  συζήτηση  με  τους  πιο  άξιους  ρήτορες  της  Αλεξάνδρειας, τους οποίους όμως η Αικατερίνη αποστόμωσε. Και  όχι μόνον αυτό, αλλά κάποιοι  από τους συνομιλητές της πείσθηκαν για τους λόγους της και ασπάστηκαν την Χριστιανική Πίστη.

Μπροστά   σε  αυτή  την  κατάληξη,  ο  έπαρχος  διέταξε  να  τη  βασανίσουν  σκληρά  με την  ελπίδα  πως  η  Αγία  θα  λύγιζε  και  θα  αρνιόταν  τον  Χριστό.  Όμως  η Αικατερίνη έμεινε ακλόνητη στην πίστη της.           
Πέθανε  στον  τροχό,  ύστερα  από  διαταγή  του  έπαρχου.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.       
Την πανεύφημον νύμφην  Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν και  πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν· ότι εφίμωσε λαμπρώς, τους κομψούς των ασεβών, του Πνεύματος τη δυνάμει, και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα  έλεος.

Κοντάκιoν. Ήχος γ’. Η Παρθένος σήμερον.
Την σοφίαν άνωθεν,  κομισαμένη  του  λόγου, των ρητόρων ήλεγξας, τας φληναφίας ευτόνως· κάλλεσι, της παρθενίας  ωραϊσμένη,  αίμασι,  της  μαρτυρίας  πεποικιλμένη· δια  τούτο   σε  ως  νύμφην,  Αικατερίνα  Χριστός  προσήκατο.

Μεγαλυνάριον.
Νύμφη του Σωτήρος πανευκλεής, αίγλη παρθενίας, και σοφίας τη καλλονή, και Μαρτύρων  άθλοις,  λαμπρώς  πεποικιλμένη,  Αικατερίνα  ώφθης,  ως  καλλιπάρθενος.

Ο Άγιος Μερκούριος ο Μεγαλομάρτυρας

Γενναίος  στρατιωτικός, όχι μόνο του στρατού του αυτοκράτορα Δεκίου, που υπηρετούσε,  αλλά  και  του  Χριστού.

Ο  Μερκούριος  καταγόταν  από  την  Σκυθία.  Διακρινόμενος  σε  κάποια  μάχη,  κατά την  οποία  σκότωσε  τον στρατηγό των αντιπάλων, τιμήθηκε  με ανώτερο αξίωμα. Αλλά  όταν κλήθηκε να συμμετέχει σε ειδωλολατρικές θυσίες, αρνήθηκε. Και  δεν δίστασε, όταν ρωτήθηκε, να ομολογήσει ότι ήταν χριστιανός.         
Ο  βασιλιάς  προσπάθησε  στην  αρχή,  με  γλυκά  λόγια  να  τον  μεταπείσει.  Βλέποντας  όμως,  ότι  αποτύγχανε,  διέταξε  τον  βασανισμό  του. Και  αφού τον γέμισαν με  πληγές,  και  επέφεραν  μεγάλα  εγκαύματα στις σάρκες του, αποκεφάλισαν τον γενναίο αθλητή  και  στεφανηφόρο  αγωνιστή  του  Χριστού,  στην Καισαρεία  της  Καππαδοκίας,  περίπου  το  253  με  259  μ.Χ.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ουράνιον  Άγγελον, χειραγωγόν ασφαλή, προς δόξαν αρίδηλον, ως του φωτός κοινωνός,  Μερκούριε  έσχηκας·  όθεν  τω αθανάτω,  Βασιλεί πειθαρχήσας, ήθλησας υπέρ  φύσιν,  ως  γενναίος  οπλίτης·  διο  τους  σοι  προσιόντας,  μάκαρ  περίσωζε.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Ώσπερ  θείον  θώρακα,  ημφιεσμένος, του Χριστού την δύναμιν, αθλητικώς ανδραγαθείς,  καταπυρσεύων  τους  ψάλλοντας·  χαίρε  Μαρτύρων  το  κλέος Μερκούριε.

Μεγαλυνάριον.
Ώφθης  νεανίας  πανευπρεπής,  οία  στρατιώτης,  του  Σωτήρος  περιφανής·  φύσεως γαρ  ώρα,  την  άθλησιν  ανθήσας,  Μερκούριε  θεόφρον,  Χριστώ  δεδόξασαι.

Ο Όσιος Πέτρος ο Ησυχαστής

Καταγόταν  από  τα μέρη του  Ευξείνου  Πόντου  και  από  μικρός  διακρινόταν  για  την θερμή  ευσέβειά  του  και  την  τέλεια  αφοσίωσή  του  στα  πνευματικά  αγαθά.

Πήγε στην Γαλατία και την Παλαιστίνη, όπου η πίστη του θερμάνθηκε ακόμα περισσότερο  και  κατέληξε  στην  Αντιόχεια,  όπου  ασκήτευε στα βουνά της, δοξασμένα  από  τόσους  μεγάλους  αθλητές  και  διδασκάλους  του  Χριστιανισμού.

Η  πνευματική του καρποφορία  δεν  άργησε  να  διαδοθεί  και  πλήθος  λαού  ερχόταν σ’  αυτόν,  αποκομίζοντας  πολύτιμες  συμβουλές και παρηγοριά στα δυσκολοθεράπευτα τραύματα της ψυχής.           
Απεβίωσε  ειρηνικά  σε  ηλικία  95 χρονών.

Ο Άγιος Κλήμης ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Ρώμης

Ήταν  Ρωμαίος  αριστοκράτης από βασιλικό γένος, γιος του Φαύστου και  της Ματθιδίας.  Ο  Κλήμης  σπούδασε  όλες τις επιστήμες της ελληνικής παιδείας, αντάμωσε τον Απόστολο Πέτρο και  διδάχθηκε  απ’ αυτόν  την  αληθινή  πίστη  και θεογνωσία, οπότε έγινε θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου και  συνέγραψε  αρκετά συγγράμματα.

Ο  Κλήμης  υπήρξε  τρίτος  επίσκοπος  Ρώμης, αφού  διαδέχθηκε  τον  Ανέγκλητο, περίπου  το  έτος  92  μ.Χ.  Ποίμανε  με  υπέρμετρο  ζήλο  την  Εκκλησία  της  Ρώμης,  στα  βαρεία  εκείνα  χρόνια  των  διωγμών. Συνελήφθη από  το  Δομετιανό  και εξορίστηκε  σε  πόλη  έρημο  κοντά  στη  Χερσώνα.

Εκεί,  έδεσαν  στο  λαιμό  του  μια  σιδερένεια  άγκυρα  και  τον  έριξαν  στην  θάλασσα, όπου παρέδωσε την αγία ψυχή του (101 μ.Χ).           
Αξίζει, όμως, να σημειώσουμε ότι ο Κλήμης δεν υπήρξε μόνο σοφός κατά  την γραμματική  μόρφωση,  αλλά  ανήκε  σ’  αυτούς  που  ο  Θείος Παύλος  ονομάζει «σοφούς  εις  το  αγαθόν,  ακεραίους  δε εις το  κακόν».  Συνετούς,  δηλαδή,  όταν  κάνουν  το  καλό,  και  συγχρόνως  αμέτοχους  από  κάθε  κακό.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Την ωραιότητα.       
Της θείας γνώσεως, εύσημοι σάλπιγγες, και  των της πίστεως, θεσμών εκφάντορες, Ιερομάρτυρες  Χριστού,  εδείχθητε τοις  εν  κόσμω,  Κλήμη  παναοίδιμε,  της  ζωής κλήμα εύκαρπον, και  Πέτρε θεόσοφε, ευσεβών πέτρα  άρρηκτε·  διο  ως  των  αρρήτων επόπται,  ρύσασθε  πάσης  ημάς  βλάβης.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Εκκλησίας  άσειστοι  και  θείοι  πύργοι, ευσεβείας  ένθεοι,  στύλοι  ως  όντως  κραταιοί, Κλήμη  συν  Πέτρω  πανεύφημοι,  υμών  πρεσβείαις,  φρουρήσατε  άπαντας.

Μεγαλυνάριον.
Κλήμα  αφθαρσίας  πανευθαλές,  ο  Κλήμης  εδείχθη, οίνον  στάζον τον μυστικόν, πέτρα  Εκκλησίας,  ο  Πέτρος  δε  ωράθη·  διο  τας  αριστείας,  τούτων  υμνήσωμεν.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου

Ήταν  Καππαδόκης,  σύγχρονος  του  Μ. Βασιλείου  και  φίλος  του.

Διακεκριμένος για την  μεγάλη του μόρφωση και  ευσέβεια, αναδείχθηκε επίσκοπος Ικονίου  το  έτος  344.  Υπήρξε άριστος επίσκοπος και  μετείχε  στη  Β’ Οικουμενική Σύνοδο  στην  Κωνσταντινούπολη,  όπου  και  διέπρεψε.

Ο  Αμφιλοχίας  δεν είχε κύρος μόνο στη δική  του  Εκκλησία,  αλλά  το  ηθικό  κύρος  του είχε  επεκταθεί  και  σε  άλλες  περιοχές.  Έτσι,  παρενέβαινε  και  σε Εκκλησίες κοντινές,  όπου  διασφάλιζε  την ειρήνη  και  ορθοτομούσε  τον  λόγο  της  αληθείας. Διότι  στο  έργο  του,  είχε  οδηγό  τα  θεόπνευστα  λόγια  του  Απ.  Παύλου:  «Σπούδασον σε  αυτόν  δόκιμον  παραστήσαι  τω Θεώ, εργάτην ανεπαίσχυντον, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας». Δηλαδή, λέει ο  Απ. Παύλος, προσπάθησε να παραστήσεις τον εαυτό σου στο  Θεό δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη, που δεν τον ντροπιάζει το καλοφτιαγμένο  έργο  του,  και  διδάσκει  ορθά  τον  λόγο  της  αληθείας.

Στην προς Αμφιλοχία επιστολή ο Μ. Βασίλειος φανερώνει την λαμπρή ηθική φυσιογνωμία  του  Αμφιλοχίου.  Τον  παρακαλεί  να παραστεί  στην  τιμητική  γιορτή υπέρ των μαρτύρων της Καισαρείας, για να αποβεί  αυτή  σεμνότερη,  διότι  ο  λαός  της Καισαρείας τον αγαπά, όσο κανένα άλλο επίσκοπο.     
Ο  Αμφιλοχίας   συνέταξε αρκετούς  λόγους για την Ορθοδοξία  μας, και πέθανε ειρηνικά  το  έτος  394.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας  την έλλαμψιν, ως καθαρός μυηθείς, δογμάτων ορθότητος, φωτοειδείς αστραπάς,  εκλάμπεις  τοις  πέρασι·  συ  γαρ την  εν Τριάδι, ομοούσιον  φύσιν,  εκήρυξας ασυγχύτως,  καθελών  τας  αιρέσεις.  Διο  σε  Ιεράρχα   Αμφιλόχιε,  Χριστός  εδόξασε.

Κοντάκιον. Ήχος  πλ. δ’. Τη  υπερμάχω.

Ως  Ιεράρχης  του  Σωτήρος  ενθεώτατος

Ορθοδοξίας  ανεδείχθης  σάλπιγξ  εύσημος

Και  αιρέσεων  καθείλες  τας  επινοίας.

Την  Τριάδα  ομοούσιον  γαρ  Όσιε

Και ομόθρονον τοις πάσιν ανεκήρυξας·         
Διο  κράζομεν,  χαίροις  Πάτερ  Αμφιλόχιε.

Μεγαλυνάριον.
Ρείθρα εκ χειλέων τα λογικά, θεορρημοσύνης, επιρραίνων ως αληθώς, ώφθης Εκκλησίας, πνευματική  νεφέλη·  διο  σε  μεγαλύνει,  ω Αμφιλόχιε.