Ο Άγιος Θεμιστοκλής ο Μάρτυρας

Σήμερα  η  Εκκλησία  τιμά  την  μνήμη  του  Αγίου  Θεμιστοκλέους,  ο  οποίος καταγόταν  από  τα  Μύρα  της  Λυκίας  και  έζησε  την  εποχή  του  αυτοκράτορα Δεκίου.  Ήταν  βοσκός  στο   επάγγελμα.

Την εποχή  εκείνη  ο  Ασκληπιός, ο  άρχοντας  της  Λυκίας, ξεκίνησε  διωγμό  κατά  των χριστιανών και  ο  στόχος του ήταν να συλλάβει τον Άγιο μάρτυρα Διοσκουρίδη. Ο Διοσκουρίδης  όμως   κατέφυγε  στο  όρος  όπου  έβοσκε  ο  Θεμιστοκλής  τα  πρόβατά του.  Οι  άνθρωποι  του  άρχοντα  κίνησαν  και  αυτοί προς το όρος  όπου  και συνάντησαν τον Θεμιστοκλή. Όταν ερωτήθηκε για  την πίστη του δεν δίστασε ούτε στιγμή  να ομολογήσει τον έναν και μοναδικό Θεό. Οι  στρατιώτες ακούγοντας την ομολογία αυτή της πίστης του, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον άρχοντα Ασκληπιό.  Παρ’ όλες τις απειλές που δέχθηκε ο Άγιος  έμεινε  ακλόνητος στην πίστη του. Αυτό εξόργισε τον Ασκληπιό και διέταξε τον βασανισμό του.
Ο  Άγιος  Θεμιστοκλής  παρέδωσε  το  πνεύμά  του  πάνω  στο  μαρτύριο.

Η Αγία Ιουλιανή η Παρθενομάρτυς

Οι γονείς της  Ιουλιανής ήταν ειδωλολάτρες και θέλησαν να την μνηστεύσουν με κάποιο διακεκριμένο αξιωματούχο της Αντιόχειας, τον λεύσιο. Αλλά η Ιουλιανή αρνήθηκε σθεναρά.  Η  άρνησή  της  κατέπληξε τους  γονείς  της, διότι  μέχρι  εκείνη  την στιγμή  δεν  τους  είχε  φέρει  καμιά  αντίρρηση  και  ήταν  υπάκουη  κόρη.

Ο Ελεύσιος με πληγωμένο εγωισμό ζητούσε εκδίκηση. Αφού ερεύνησε και παρακολούθησε για πολύ καιρό  την  Ιουλιανή, έμαθε  ότι εν αγνοίᾳ  των γονέων  της  είχε γίνει χριστιανή. Έτσι ο Ελεύσιος την κατήγγειλε στον έπαρχο, με αποτέλεσμα  να συλληφθεί και να φυλακισθεί. Μέσα στην φυλακή, συνεχίστηκαν οι προσπάθειες να γίνει σύζυγος του Ελευσίου και να αποφύγει τον κίνδυνο του θανάτου. Αλλά η  Ιουλιανή  προτιμούσε  να  πεθάνει,  παρά  να  πάρει  ειδωλολάτρη  σύζυγο.

Τότε ο Ελεύσιος με διαταγή του έπαρχου και πολύ μίσος την μαστίγωσε ανελέητα. Έπειτα, έκαψε το πρόσωπό της με  πυρακτωμένο  σίδερο,  και  της  είπε:  «Πήγαινε  τώρα στον καθρέπτη να καμαρώσεις την ομορφιά σου». Η δε Ιουλιανή, με ένα ελαφρό μειδίαμα του απάντησε: «Στην  ανάσταση  των  δικαίων, στα πρόσωπα  δε  θα  υπάρχουν πληγές  και  εγκαύματα. Θα  υπάρχουν μόνο οι  πληγές των  ψυχών  από  την  αμαρτία. Γι’ αυτό,  Ελεύσιε  προτιμώ  τώρα  τις  πληγές  του  σώματος, που  είναι  προσωρινές, παρά  τις πληγές της ψυχής, που βασανίζουν αιώνια».  
Μετά από λίγο, το ξίφος του δημίου έκοψε τό νεανικό  κεφάλι  της  Ιουλιανής.  Αργότερα  ο Ελεύσιος, όταν βρέθηκε ναυαγός σε κάποιο  άγνωστο  νησί,  βρήκε  τραγικό  τέλος,  όταν τον  κατασπάραξε  ένα  άγριο  λιοντάρι.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.           
Ὡς νύμφη πανάμωμος, καὶ Ἀθληφόρος σεμνή, τῷ Λόγῳ νενύμφευσαι, τοῦ ἀθανάτου Πατρός, Ἰουλιανὴ ἔνδοξε· σὺ γὰρ φθαρτὸν μνηστῆρα, παριδοῦσα ἐμφρόνως, ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὸν ὄφιν καθεῖλες. Καὶ νῦν ταῖς τοῦ Νυμφίου σου, τρυφᾷς φαιδρότητι.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.       
Παρθένος παγκαλής, καὶ περίδοξος Μάρτυς, ἐδείχθης ἀληθῶς, θείῳ φίλτρῳ τρωθεῖσα· διὸ ἀμφοτέρωθεν, διαλάμπουσα ἔνδοξε, πρὸς οὐράνιον, μετεβιβάσθης νυμφῶνα, ἰκετεύουσα, διὰ παντὸς Ἀθληφόρε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Μεγαλυνάριον.
Κῆπος παρθενίας πολυανθής, ἀθλήσεως φέρων, ἔνθη εὔοσμα καὶ τερπνά, ὤφθης Ἀθληφόρε, τοῖς ἱεροῖς σου πόνοις· ὦ Ἰουλιανή σε, ὅθεν γεραίρομεν.

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Ιερομάρτυρας και Θεοφόρος

Ο  χρόνος  γέννησης  και  η  εθνικότητα του  Αγίου  Ιγνατίου  είναι  ασαφή.  Στο  θρόνο  της Αντιόχειας ο Ιγνάτιος ανέβηκε μεταξύ 68 – 70 μ.Χ. Ποίμανε σαν αποστολικός διδάσκαλος  και  στάθηκε  φρουρός  των  ψυχών  του  ποιμνίου  του.

Όταν ο  Τραϊανός  διέταξε  διωγμό  κατά  των  Χριστιανών,  θαρραλέα  ο  Ιγνάτιος,  ενώ  ο βασιλιάς περνούσε  από  την  Αντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του και  υπεράσπισε  τα δίκαια της  Εκκλησίας και την αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Τότε ο Τραϊανός, διέταξε την  σύλληψη  του  Ιγνατίου  και  την  μεταφορά  του  στην  Ρώμη.  Οι  χριστιανοί  της Ρώμης σκόπευαν να τον  απαλλάξουν  από  το  μαρτύριο,  αλλά  ο  Ιγνάτιος, με  φλογερή δίψα προς το μαρτύριο,  έγραψε  σ’ αυτούς  να  αφήσουν  να  γίνει  το  θέλημα  του  Θεού.

Έτσι, την 20^η  Δεκεμβρίου του έτους 107 μ.Χ., τον έριξαν στο αμφιθέατρο, όπου πεινασμένα θηρία τον κατασπάραξαν. Διασώθηκαν μόνο τα  μεγαλύτερα  από  τα  οστά του, που  μεταφέρθηκαν  και  τάφηκαν  με  τιμές  στην  Αντιόχεια.

Αργότερα μετεκομίσθησαν στην Ρώμη (β’ ανακομιδή το 540 μ.Χ. και  εναποτέθησαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Κλήμεντος).    
Έτσι, ο  Ιγνάτιος έμεινε μέχρι τέλους  πιστός  στη  διδαχή  του  Χριστού,  και  «ο  μένων  εν  τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υιόν  έχει».  Εκείνος  δηλαδή,  που  μένει στη  διδαχή  του  Χριστού,  αυτός  και  τον  Πατέρα  και τον  Υιό  έχει,  διότι  αυτός  έγινε  ναός του Θεού και επομένως φέρει μέσα του τον Θεό. Γι’ αυτό  και  ο  Ιγνάτιος  επονομάσθηκε Θεοφόρος.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.          
Θείῳ ἔρωτι ἐπτερωμένος, τοῦ σὲ ψαύσαντος, χερσὶν ἀχράντοις, θεοφόρος ἀνεδείχθης Ἰγνάτιε· καὶ ἐν τῇ Δύσει τελέσας τὸν δρόμον σου, πρὸς τὴν ἀνέσπερον λῆξιν ἐσκήνωσας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι  ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.           
Τῶν λαμπρῶν ἀγώνων σου, ἡ φωτοφόρος ἡμέρα, προκηρύττει ἅπασι, τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα, τούτου γὰρ, διψῶν ἐκ πόθου κατατρυφῆσαι, ἔσπευσας, ὑπὸ θηρίων ἀναλωθῆναι· διὰ τοῦτο Θεοφόρος, προσηγορεύθης, Ἰγνάτιε ἔνδοξε.

Μεγαλυνάριον.
Ὕδωρ τὸ ἁλλόμενον εἰς ζωήν, Ἰγνάτιε Πάτερ, θησαυρίσας ἐν τῇ ψυχῇ, ἔσπευσας τεθνάναι, ὑπὸ θηρῶ ἀγρίων· διὸ τὴν μακαρίαν, ζωὴν ἐτρύγησας.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης (Ρώσος)

Στοιχεία  για  την  ζωή  του  παίρνουμε  από  το βιβλίο «Άγιος Ιωάννης  της Κροστάνδης»  του  Επισκ.  Αλεξάνδρου  Σεμενώφ – Τιάν – Σάνσκυ,  που  το  μετέφρασε  ο  Αρχιμ. Τιμόθεος  Καθηγούμενος  της  Ι. Μονής  Παρακλήτου  Ωρωπού  και  το εξέδωσε  η  ίδια  η  Μονή.

Αυτός  ο  Άγιος Ιωάννης λοιπόν, γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του  1829  στο  χωριό Σούρα του  νομού  Αρχάγγελκ και  το  πρώτο  του  όνομα   ήταν  Ιβάν  Ήλιτς  Σέργιεφ. Οι γονείς του ονομάζονταν Ηλίας Μιχαήλοβιτς Σέργιεφ και ήταν ιεροψάλτης, η  δε μητέρα  του  Θεοδώρα  Βλάσιεθνα.

Στην  αρχή  τα γράμματα τα έπαιρνε δύσκολα, αλλά κατόπιν προχώρησε και με κρατική  υποτροφία. Το  1851, μπήκε  στη  Θεολογική  Ακαδημία της Πετρούπολης. Μετά  την  αποφοίτησή του  από  την Σχολή, παντρεύτηκε την Ελισάβετ Κωνσταντίνοβα  και  του  πρότειναν  να  αναλάβει  θέση  ιερέα  στον  καθεδρικό  ναό της  Κρονστάνδης  αφιερωμένο  στον  Άγιο  Ανδρέα  τον  Πρωτόκλητο.

Στις 11 Νοεμβρίου 1855 έγινε η χειροτονία του σε διάκονο και την επομένη σε πρεσβύτερο. Χειροτονήθηκε στην Πετρούπολη  από  τον  επίσκοπο  Βιννίσκυ Χριστόφορο  στο  ναό  των  Αγίων  Πέτρου  και  Παύλου.  Από  εκεί  και  πέρα  αρχίζει μία τέτοια πνευματική  ανοδική  πορεία, που  είναι  αδύνατο  να περιγράψει κανείς μέσα σε λίγες γραμμές. Υπήρξε φωτεινό παράδειγμα λειτουργού  ιερέως, άριστος ποιμένας αφού  ίδρυσε πολλά ευαγή ιδρύματα και  έδωσε όλο του τον εαυτό  στην βοήθεια των συνανθρώπων του.
Επίσης  συνέγραψε πολύ  πνευματικά  έργα  και  ο  Θεός  του  είχε  δωρίσει  το  χάρισμα να θαυματουργεί  δια των θερμών του προσευχών. Πέθανε στις 7.40 το πρωί της 20^ης  Δεκεμβρίου του 1908 σε ηλικία 80 χρονών, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό  αλλά  και  υλικό  ἐργο  για  το  ποίμνιό  του.

Οι Ἀγιοι Βονιφάτιος και Αγλαΐα η Ρωμαία

Έζησαν  τον 3^ο μ.Χ.  αιώνα.  Η  Αγλαΐα  ανήκε  στην τάξη  των  ευγενών  και  πλούσιων Ρωμαίων γυναικών και ήταν πάντα πρόθυμη στις ελεημοσύνες και στις διάφορες αγαθοεργίες.

Ο δε Βονιφάτιος ήταν γραμματέας της περιουσίας της Αγλαΐας και επόπτης των κτημάτων της. Όπως η κυρία του, ήταν  και  αυτός  εύσπλαχνος και  φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν  την  περιουσία  της  Αγλαΐας με πολλή  τιμιότητα,  και  απέναντι  στους υπηρέτες  ήταν  ευγενέστατος.

Αλλά  η  ανεξέλεγκτη  καλοζωία  έπνιξε την  πνευματικότητα  του  Βονιφατίου  και της Αγλαΐας. Άναψε την εύφλεκτη νεότητά τους και παρασύρθηκαν από τις ένοχες σαρκικές ηδονές. Ευτυχώς όμως, ο έλεγχος των συνειδήσεών τους ήταν αυτός που τελικά επικράτησε. Αμάρτησαν. Έκλαψαν  και οι δυο πικρά. Θα τους  δεχόταν  άραγε  και πάλι ο  Θεός  σαν  ζωντανά  μέλη  της  Εκκλησίας  του;  Γιατί  όχι;  Άλλωστε,  ο  Ίδιος  είπε:  «Χαρά  γίνεται  ενώπιον  των  αγγέλων του Θεού  επί ενί  αμαρτωλώ  μετανοούντι». Δηλαδή, χαρά γίνεται στους ουρανούς, με την παρουσία αγγέλων του Θεού, που συμμετέχουν  στη  χαρά  αυτή,  για  έναν  αμαρτωλό  που  μετανοεί.

Με πολλή συντριβή λοιπόν, οι δυο μετανοούντες εξομολογήθηκαν το ηθικό τους ολίσθημα σε πνευματικό ιερέα και η ηθική τους επιστροφή και αναγέννηση  ήταν  πλέον γεγονός.        
Έτσι  αργότερα ο μεν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικά για την πίστη στην  Ταρσό της Κιλικίας, η  δε  Αγλαΐα,  αφού πούλησε  τα  υπάρχοντά  της,  αφιέρωσε  την  ζωή  της  στην ανακούφιση  των  φτωχών  και των  πασχόντων.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.           
Μαρτύρων τὴν εὔκλειαν, ἰχνηλατήσας θερμῶς, Χριστὸν ὡμολόγησας, ἐπὶ ἀπίστων στερρῶς, σοφὲ Βονιφάτιε· ὅθεν καθάπερ πλοῦτον, ἀδαπάνητον Μάρτυς, δέδωκας σοῦ τὸ σῶμα, τῇ σεμνῇ Ἀγλαΐᾳ· ἐξ οὗ τῷ κοσμῷ πηγάζει, ῥῶσις καὶ ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.   
Ἱερεῖον ἄμωμον, ἐθελουσίως, σεαυτὸν προσήγαγες, τῷ ἐκ Παρθένου διὰ σέ, τεχθῆναι μέλλοντι Ἅγιε, στεφανηφόρε σοφὲ Βονιφάτιε.

Μεγαλυνάριον.
Ἄθλοις ἀπαθείας καταυγασθείς, παθῶν τῆς δουλείας, ἀπεσείσω τὸν σκοτασμόν, καὶ ἀνδραγαθήσας, υἱὸς φωτὸς ἐδείχθης, ὡς Ἀθλητὴς τοῦ Λόγου, ὦ Βονιφάτιε.

Οι Άγιοι Ηλίας, Πρόβος και Άρης οι Μάρτυρες

Οι  Άγιοι  Ηλίας, Πρόβος  και  Άρης  κατάγονταν  από  την  Αίγυπτο.  Μετέβαιναν  από πόλη σε πόλη για να διαδώσουν το λόγο του  Κυρίου και  για να βοηθήσουν τους χριστιανούς.

Συνελήφθησαν στην Ασκαλώνα. Επειδή  δε, αρνήθηκαν να  ασπαστούν  τα  είδωλα  και ομολόγησαν  τον  ένα  και  αληθινό Θεό καταδικάστηκαν σε θάνατο από τον Φιρμιλιανό.
Οι  μεν  Ηλίας  και  Πρόβος  διατάχθηκε  και  αποκεφαλίστηκαν,  ο  δε  Άρης  διατάχθηκε  να   καεί  στην  πυρά.

Ο Όσιος Γρηγέντιος Επίσκοπος Αιθιοπίας

Έζησε  τον  6^ο  αιώνα  μ.Χ. και καταγόταν από τα Μεδιόλανα. Οι γονείς του ονομάζονταν  Αγάπιος  και  Θεοδότη  και  ήταν  πολύ  ευσεβείς.  Ο  Γρηγέντιος  από πολύ  μικρός  διακρινόταν  για  την  ευγλωττία  του  και  για  την  μεγάλη  αρετή  του. Για  να  καταρτίσει  τον  εαυτό του περισσότερο πνευματικό, έκανε ταξίδι στην Ανατολή, που  τότε  ήταν  το  μεγαλύτερο  θεολογικό  και  πνευματικό  κέντρο.  Κατόπιν πήγε  στην  Κωνσταντινούπολη  και  έγινε  γνωστός  του  τότε  αυτοκράτορα  Ιουστίνου και  στον  Πατριάρχη.

Στην  συνέχεια  επισκέφτηκε  την  Αλεξάνδρεια  επί  Πατριάρχου  Προτερίου,  ο  οποίος και  τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Τα δε ιερατικά του καθήκοντα, ο Γρηγέντιος, εκτελούσε  άριστα. Όταν χήρεψε η  επισκοπή  Αιθιοπίας,   ο  βασιλιάς  Ελεσβαάν  ζήτησε  από  τον  Πατριάρχη  Αλεξανδρείας να του  στείλει  επίσκοπο μορφωμένο και ενάρετο.  Τότε ο  Πατριάρχης  εξέλεξε  τον  Γρηγέντιο, ο  οποίος επετέλεσε την αποστολή  του  με  πολύ  ζήλο  και  μεγάλη  καρποφορία.

Στον  τόπο  αυτό  ήταν  πολλοί  Εβραίοι  και  ήταν φανατικά  προσκολλημένοι  στη θεωρία τους. Ένας μάλιστα δεινός συζητητής απ’ αυτούς, ήταν  και  ο  Ραβίνος  Ερβάς. Αλλά  ο  Γρηγέντιος, με τα σοφά  επιχειρήματά του, την  αγαθότητά  του  και  με  τη θεία χάρη, κατόρθωσε να  φέρει στους κόλπους της Εκκλησίας τους περισσότερους Εβραίους του  τόπου  και  τον ίδιο  τον  Ερβά, που  βαπτίστηκε  παρουσία  του  βασιλιά και  μετονομάστηκε Λέων και  τιμήθηκε με το  αξίωμα του  Πατρικίου. Ο  διάδοχος  του Ελεσβαάν, γιος του  Έρδιδος, συνέχισε  την  ίδια  πολιτική ευλάβειας προς τον Γρηγέντιο.
Ο  Γρηγέντιος πέθανε ειρηνικά  στις 19  Δεκεμβρίου  552  και  την  στέρησή  του,  θρήνησε  πολύς  κόσμος.

Ο Άγιος Σεβαστιανός ο Μάρτυρας

Γεννήθηκε στα Μεδιόλανα της  Ιταλίας, το 250 με 256 μ.Χ. Οι  γονείς  του τον  ανέθρεψαν με  μεγάλη  χριστιανική  επιμέλεια.  Καθώς  ήταν  και  από  γένος  διακεκριμένο, είλκυσε  την εύνοια του αυτοκράτορος Καρίνου, που γρήγορα τον ανέδειξε  σαν  στρατιωτικό. Έπειτα, ο  Διοκλητιανός  τον  έκανε αρχηγό  του  πρώτου  συντάγματος  των  Πραιτοριανών.

Φιλάνθρωπη ψυχή ο Σεβαστιανός, από την θέση αυτή πολλές φορές  υπήρξε  προστάτης των φτωχών και των πασχόντων χριστιανών. Πρόθυμα επίσης,  βοηθούσε  στις  ανάγκες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ο πάπας Γάϊος του απένειμε τον τίτλο του υπερασπιστή  της  Εκκλησίας.

Όταν όμως άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, συνελήφθη  μία  ομάδα  χριστιανών. Ο Σεβαστιανός, προκειμένου να τους εμψυχώσει  την  ώρα  που  αυτοί  δικάζονταν, προς γενική κατάπληξη όλων δήλωσε ότι είναι χριστιανός. Ο Διοκλητιανός διέταξε τον θάνατό του. Και ο Σεβαστιανός δεν άργησε να πέσει κάτω, τρυπημένος στο  στήθος  από βέλος. Το σώμα του παρέλαβε κάποια  ευσεβής χήρα,  η  Λουκίνα.  Διαπίστωσε  όμως,  ότι ανέπνεε  ακόμα.

Αφού τον περιποιήθηκε, μετά από λίγες ημέρες ο Σεβαστιανός ανέκτησε την  υγεία  του. Αλλά και πάλι επεδίωξε και συνάντησε τον Διοκλητιανό και τον ήλεγξε για τη σκληρότητά του. Τότε αυτός διέταξε και τον μαστίγωσαν μέχρι θανάτου.
Έτσι, ο Σεβαστιανός έγινε παράδειγμα αγωνιστικότητας για την πίστη «άχρι θανάτου». 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.         
Συγκλήτου σφαλλομένης παριδὼν τὰ συνέδρια, Σεβαστιανὲ πανολβίαν, συναγείρεις συνέλευσιν, Μαρτύρων ἀληθῶς πανευκλεῶν, σὺν σοὶ καταβαλόντων τὸν ἐχθρόν, μεθ’ ὧν θείας συναυλίας ἀξιωθείς, φαιδρύνεις τοὺς βοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.    
Τῆς εὐσεβείας διαπρέπων τῷ ζήλῳ, μαρτυρικὸν συνασπισμὸν συναγείρεις, ὧν ἐν τῷ μέσῳ ἤστραψας ὡς ἄστρον φαεινόν· ὅθεν καὶ τοῖς βέλεσιν, οἷς ἐτρώθης τὸ σῶμα, τοῦ ἐχθροῦ κατέτρωσας, τὴν καρδίαν καιρίως, Μεγαλομάρτυς Σεβαστιανέ· ὅθεν Χριστός σε, ἐνθέως ἐδόξασε.

Μεγαλυνάριον.
Βούλημα τὸ θεῖον ἀποπληρῶν, βουλῆς ἀσεβούντων, ἀπεμάκρυνας σεαυτόν, καὶ σὺν Ἀθλοφόροις, Χριστῷ προσῳκειώθης· ὦ Σεβαστιανέ σε, ὅθεν δοξάζομεν.