Ο Άγιος Εζεκίας ο Δίκαιος Βασιλιάς

Ο  Δίκαιος  Βασιλιάς  Εζεκίας, ήταν  γιο  του  αποστάτη  βασιλιά  του  Ιούδα Άχαζ, που υποστήριζε με μεγάλη θέρμη τα είδωλα. Ο Εζεκίας όμως, ακολούθησε  εντελώς  διαφορετικό  δρόμο  από  τον  πατέρα  του.

Καταπολέμησε  την ειδωλολατρία, έδωσε στην γιορτή του Ιουδαϊκού Πάσχα  περισσότερη  μεγαλοπρέπεια,  και  υποστήριξε με το προσωπικό του  παράδειγμα  αλλά και  το  βασιλικό  του  κύρος,  τον αληθινό  Θεό. Αλλά  και   ο Θεός  τον  υποστήριξε  ανάλογα.

Ο  Εζεκίας  λοιπόν  όχι  μόνο  κατόρθωσε  να  νικήσει τους  Φιλισταίους, αλλά  κατόρθωσε να ξεφύγει και  από  τον ζυγό των Ασσυρίων, κατατροπώνοντας  τον  Βασιλιά  τους,  Σεναριχείμ.

Οι  σύμβουλοι  του  Εζεκία  ήταν  οι  προφήτες  Ησαΐας  και  Μιχαίας.  Ακόμα υποστήριξε  πολύ την γεωργία και  τὸο  εμπόριο,  οχύρωσε  την  Ιερουσαλήμ και στόλισε τον ναό της Ιερουσαλήμ.           
Πέθανε  το  696  π.Χ  και  τάφηκε  με  μεγάλη  πομπή,  στον  υψηλότερο τάφο  των  υιών  του  Δαυίδ.  Υπήρξε  δε  ένας  από  τους καλύτερους βασιλείς  του  Ιούδα.

ομιλία στην Κυριακή ΙΒ΄Ματθαίου που έγινε στις 27-8-2017 στο χωριό Κρατε...

Ο Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυρας ο Νεοφανής

Άγνωστος  στους  αρχαίους  Συναξαριστές.

Έγινε  γνωστός  από  τυχαία εύρεση της εικόνος του τον 14^ο αιώνα στην Ρόδο,  όταν  έσκαβαν  παλιά  σπίτια  στο  νότιο  μέρος  του  παλιού  τείχους. Εκεί  βρέθηκε  αρχαίος  ναός  με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ  αυτών και  η  καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο  τότε μητροπολίτης  Ρόδου  Νείλος ο  Β’ ο  Διασπωρινός  (1355 – 1369)  διάβασε  το όνομα του  Αγίου «ο  άγιος Φανώ». Ο  Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο  δεξιό  του  χέρι  σταυρό,  πάνω  στον  οποίο ήταν  λαμπάδα  αναμμένη,  γύρω  δε  από την  εικόνα  τα  12  μαρτύριά  του.

Τον  αρχαίο αυτό ναό  ανοικοδόμησε  ο  Νείλος  και  τον αφιέρωσε στο όνομα του  Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του.          
(Η  αναφορά  στο  Νέο  Λειμωνάριο  ότι  η  εικόνα του  Αγίου  βρέθηκε  το 1500, είναι λανθασμένη. Διότι ο  επίσκοπος Ρόδου Νείλος υπήρξε τον 14^ο αιώνα).

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ  προκατάλαβε.           
Ως  άστρον  ανέτειλας,  τη  Εκκλησία  Χριστού,  και  πάντας  κατηύγασας, φανερωθείς  θαυμαστώς,  Φανούριε  ένδοξε·  όθεν  τοις  ευφημούσι,  την σην  άθλησιν  Μάρτυς,  νέμεις  των  σων  θαυμάτων,  την  σωτήριον  χάριν,  πρεσβεύων  τω  Κυρίω,  υπέρ  των  ψυχών  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος  γ’. Η  Παρθένος  σήμερον.         
Ιερείς  διέσωσας,  αιχμαλωσίας  αθέου,  και  δεσμά  συνέθλασας,  δυνάμει θεία  θεόφρον,  ήσχυνας,  τυρράνων  θράση  γενναιοφρόνως·  ηύφρανας, Αγγέλων  τάξεις  Μεγαλομάρτυς·  δια  τούτο  σε  τιμώμεν,  θείε  οπλίτα, Φανούριε  ένδοξε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  ω  Φανούριε  Αθλητά,  ο  πάσι  παρέχων,  τα  αιτήματα συμπαθώς·  χαίροις  ευσεβούντων,  ο  μέγας  αντιλήπτωρ,  και  πάσης Εκκλησίας, θείον  αγλάϊσμα.

Ο Όσιος Ποιμήν

Μαζί  με  τα  άλλα  αδέλφια  του  έκαναν μικρή  μοναχική  αδελφότητα  σε  μία  μικρή  σκήτη  στην  Αίγυπτο.  Ηγούμενος  αυτής  της  αδελφότητας ήταν  ο  Ποιμήν,  που  είχε  όλα  τα προσόντα πραγματικού ποιμένος  ψυχών. Η  φήμη του είχε φθάσει σε μακρινές περιοχές και  πολύς κόσμος ερχόταν  να  τον  δει  και  να  τον  συμβουλευθεί.  Αυτός, όμως, δεχόταν μόνο  τους  μικρούς  και  ταπεινούς. Όσοι  έρχονταν από περιέργεια, δεν τους  δεχόταν,  έστω  και  άν  ήταν  άρχοντες.

Κάποτε  ένας  απ' αυτούς  θύμωσε  που  δεν  τον  δέχθηκε.  Και  επειδή  ήταν δικαστής,  συνέλαβε  τον  μοναχογιό  της αδελφής  του  Οσίου, με  την ιδέα ότι  τώρα θα  ερχόταν ο  ίδιος ο  Ποιμήν σε αυτόν. Ο  Όσιος, όμως, έγραψε προς  αυτόν:  «Εξέτασον  τον  ανεψιόν  μου  κατά  τους  νόμους. Είναι ένοχος;  Τιμώρησέ  τον.  Εάν  όμως  δεν είναι, κάμε όπως θέλεις». Ο δικαστής θαύμασε τα γραφόμενα του Οσίου και  αμέσως απέλυσε τον ανεψιό του.       
Όλα  αυτά  βέβαια,  τα  κατάφερνε  ο  Ποιμήν, διότι καλλιεργούσε το θεμέλιο των αρετών, την ταπεινοφροσύνη. Συχνά μάλιστα έλεγε: «Ο άνθρωπος  έχει  ανάγκη από την ταπείνωσιν, όσην από τον αέρα τον οποίον  εισπνέει. Η  ταπεινοφροσύνη του  πνεύματος είναι η  ζωή  της ψυχής». Ο  Όσιος Ποιμήν πέθανε ειρηνικά, προκύπτοντας σε  όλες τις χριστιανικές  αρετές.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας  πίστεως.
Θείων  έργων  σου, τη  δᾳδουχία, λαμπρυνόμενος, τη  διανοία, διακρίσεως φωστήρ  ώφθης  άδυτος, διασκεδάζων  παθών την σκοτόμαιναν, και καταυγάζων  ημών τα νοήματα. Ποιμήν Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το  μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης  σήμερον.   
Των  λαμπρών  αγώνων  σου  Όσιε  Πάτερ,  η  αγία  σήμερον,  μνήμη επέστη  τας  ψυχάς,  των  ευσεβών  κατευφραίνουσα,  Ποιμήν  θεόφρον, Οσίων  αγλάϊσμα.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  των  Αγγέλλων  ο μιμητής,  και  των  Μοναζόντων,  παιδοτρίβης και  παιδευτής·  χαίροις  θεωρίας,  και  πράξεως  ο  λύχνος,  Ποιμήν Πατέρων  δόξα,  Αιγύπτου  βλάστημα.

Ο Άγιος Λιβέριος ο Ομολογητής Πάπας Ρώμης

Ο  Άγιος Λιβέριος ο ομολογητής διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, τον Πάπα Ιούλιο. Ο Λιβέριος ήταν συνήγορος του Μεγάλου Αθανασίου  κατά  του  Αρειανισμού.

Επίσης προστάτεψε τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Παύλο Α’, όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος τον καταδίωξε για την ορθόδοξη συμπεριφορά  του.

Και  όταν  ο  Πάπας  Λιβέριος  ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και διαφώνησε  σε εκκλησιαστικά  ζητήματα  με τον προστάτη του Αρειανισμού  Κωνστάντιο, αυτός τον εξόρισε στην Θεσσαλονίκη.
Κατόπιν  όμως  επανήλθε  στον  θρόνο  του  και  πέθανε  σε  βαθύ  γήρας

Ο Άγιος Όσιος Επίσκοπος Κορδούης της Ισπανίας

Έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και  διακρίθηκε για την αρετή  και  τη  γενναία  συμμετοχή  του  στους αγώνες υπέρ της Ορθοδοξίας.

Πήρε  μέρος  στην  Α’  Οικουμενική  Σύνοδο,  που  έγινε  στη  Νίκαια,  καθώς και  σ’ αυτή  της  Σαρδικής  το  έτος  347.

Επίσης  συνέπραξε  στο  να  αθωωθεί  ο  Μέγας  Αθανάσιος από  τις εναντίον του κατηγορίες εκ μέρους των Αρειανών. Αλλά  επειδή  ο αυτοκράτορας  Κωνστάντιος  καταδίωκε  αμείλικτα  τον  Αθανάσιο,  το  ίδιο έκανε και  στον Ιεράρχη της Κορδούης Όσιο, που  υπέβαλε σε πολλές εξορίες και κακοπάθειες.
Ο Όσιος όμως, κράτησε όρθιο  το  ορθόδοξο  φρόνημά  του  μέχρι  τέλους. Δίκαια λοιπόν τον εγκωμιάζει γι’ αυτά ο Θεοδώρητος, ο  δε Μέγας Αθανάσιος  τον  τιτλοφορεί  πατέρα  των  επισκόπων.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.       
Αρετών ταις ακτίσι  καταλαμπόμενος,  θεοειδής  Ιεράρχης  της  Εκκλησίας Χριστού,  ανεδείχθης αληθώς  Όσιε ένδοξε, και του Αρείου καθελών, αίρεσιν  την  δυσσεβή,  αξίως  εστεφανώθης, παρά  του  πάντων  Δεσπότου· όν  εκδυσώπει  υπέρ  πάντων  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου.          
Εν Ιεράρχαις περίβλεπτος πέφηνας, και της Κορδούης ποιμήν ώφθης ένθεος,  σοφίᾳ  τη  θεία  κοσμούμενος,  και  αρετών  τω  φωτί  Πάτερ  Όσιε· διο  οι  πιστοί  ευφημούμεν  σε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  των  ποιμένων η  καλλονή,  και  αρχιερέων, εγκαλλώπισμα ιερόν· χαίροις  ευσεβείας, ο  θείος  υποφήτης, Όσιε Ιεράρχα, Πάτερ θεόσοφε.

Ο Άγιος Αδριανός ο Μάρτυρας

Ο  Άγιος  Αδριανός,  διαφορετικός  από  τον  προηγούμενο,  έζησε  τα  χρόνια του  βασιλιά  Λικίνιου.  Καταγόταν  από  την Ρώμη και  ήταν γιος του Βασιλιά της  Ρώμης  Πρόβου,  ο  οποίος  βασίλευε  το  276.

Ο  Αδριανός  διέμεινε,  μαζί  με  τον  αδελφό  του  Δομέτιο, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος μετά  τον Τίτο, στο Βυζάντιο. Ποθώντας να μαρτυρήσει για τον Χριστό, πήγε στην Νικομήδεια και καταφέρθηκε εναντίον του  Λικινίου που  ταλαιπωρούσε τον ρωμαϊκό  στρατό,  εναντίον των χριστιανών.    
Ο Λικίνιος τον συνέλαβε και  τον βασάνισε άγρια και  στο τέλος τον αποκεφάλισε.

Οι Άγιοι Αδριανός και Ναταλία οι Μάρτυρες

Ο  Άγιος Αδριανός, ο οποίς  έζησε  την  εποχή  του αυτοκράτορα Μαξιμιανού,  ήταν  παντρεμένος  με  την  Ναταλία.

Μία  μέρα  λοιπόν  είδε  23  χριστιανούς,  να  είναι  έτοιμοι  να  μαρτυρήσουν για  την  πίστη  τους. Ο  Αδριανός  εντυπωσιάστηκε  από  αυτά  που  άκουσε και  δήλωσε στους  ειδωλολάτρες  ότι  είναι  και  αυτός  χριστιανός.  Αμέσως τον  έπιασαν  και  τον  έκλεισαν  στην  φυλακή.  Εκεί  πήγε  η  Ναταλία  να του  συμπαρασταθεί  και  να  του  πει  να  μην  λυγίσει.

Στην  συνέχεια,  αφού  υπέμεινε  πολλά και φρικτά βασανιστήρια παρέδωσε το  πνεύμα του. Αξιοσημείωτο  είναι,  ότι  όταν  οι  ειδωλολάτρες επιχείρησαν  να  του  κάψουν το σώμα, ξέσπασε μία δυνατή  νεροποντή  η οποία έσβησε τη φωτιά.   
Το σώμα  του  ενταφιάστηκε  από  την  γυναίκα  του  την  Ναταλία,  η  οποία μετά  από  λίγο  καιρό  θάφτηκε  δίπλα  του,  αφού  μαρτύρησε  και  αυτή  για  τον  Χριστό.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Αναφαίρετον, όλβον  ηγήσω, την σωτήριον,  πίστιν  τρισμάκαρ,  καταλιπών την πατρῴαν ασέβειαν· και τω Δεσπότη κατ’ ίχνος επόμενος, κατεπλουτίσθης ενθέοις χαρίσμασιν· Αδριανέ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,  ομού  συν  Ναταλία  τη  θεόφρονι.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Γυναικός θεόφρονος τους θείους λόγους, εν καρδία θέμενος, Αδριανέ Μάρτυς  Χριστού,  εν  ταις βασάνοις προσέδραμες, συν τη συζύγω, το στέφος  δεξάμενος.

Μεγαλυνάριον.
Λόγοις  σε  αλείφουσαν  προς  ζωήν, την σύνευνον έχων, Ναταλίαν Αδριανέ, συν αυτή  εδρέψω, επιτηδείως Μάρτυς, καρπόν  τον ζωηφόρον, αθλήσας  άριστα.