ομιλία στην Κυριακή Θ΄Ματθαίου

Ο Άγιος Καλλίνικος ο Μάρτυρας

Καταγόταν  από  την  Κιλικία.  Με  ιδιαίτερη  ευφράδεια  λόγου,  αλλά και με  πολύ  ζήλο,  δίδασκε  το  Ευαγγέλιο.

Όταν  έφθασε  στην  Αίγυπτο,  φανατικοί  ειδωλολάτρες  εξεγέρθηκαν εναντίον  του,  τον  συνέλαβαν  και  τον  οδήγησαν  στον  ηγεμόνα Σακέρδωνα.  Αυτός, υποκρινόμενος, έδειξε   ότι λυπάται,  και για να κάμψει  το  φρόνημα  του  Καλλινίκου,  ανέφερε  δήθεν  περιστατικά  πρώην γενναίων χριστιανών, που  όταν αντίκρισαν τα  σκληρά  βάσανα, αρνήθηκαν την πίστη τους. Ο Καλλίνικος, αντιλαμβανόμενος την υποκρισία  του  ηγεμόνα, μειδίασε  και του  είπε: «Μην  αναβάλλεις, έπαρχε, να  λάβεις  πείρα  της δύναμης  με την οποία  ο  Χριστός  οπλίζει τους  γνήσιους πιστούς Του. Γρήγορα ετοίμασε όλα σου τα κολαστήρια όργανα, φωτιά,  ξίφη, τροχούς, μαχαίρια, μαστίγια και ότι άλλο  σκληρό μαρτύριο έχεις. Όλα αυτά και  άλλα περισσότερα και σκληρότερα βασανιστήρια  ποθώ   για  την  αγάπη  του  Χριστού».

Πράγματι,  ο  έπαρχος  τον  μαστίγωσε  σκληρά.  Έσκισε  τις σάρκες  του με  σιδερένια  νύχια  και  όπως  ήταν μισοπεθαμένος,  τον  έδεσε πίσω  από ένα  άγριο   άλογο,  που  τον  έσυρε για  πολλά  χιλιόμετρα.  Τόση  ήταν  η λύσσα  του  επάρχου, που πριν ο Καλλίνικος αφήσει την τελευταία  του  πνοή,  τον  έριξε  μέσα  στη  φωτιά.      
Έτσι  ένδοξα  πήρε  το  στεφάνι  του  μαρτυρίου.

Απολυτίκιο.  Ήχος  γ’.  Θείας  πίστεως.        
Κλήσιν σύνδρομον,  έχων  τω βίω, νίκος κάλλιστον,  ήρας  εν άθλοις, καταλλήλως γεγονώς  ό προκέκλησαι·  συ  γαρ  καλώς  τον  αγώνα τελέσας  σου,  ως  νικητής  εδοξάσθης  Καλλίνικε. Μάρτυς  ένδοξε, Χριστόν  τον  Θεόν  ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον.  Ήχος  δ’. Ο   υψωθείς  εν  τω  Σταυρώ.          
Ταις  επομβρίαις των ενθέων σου λόγων, της ασεβείας κατασβέσας την φλόγα, μαρτυρικοίς διέλαμψας αγώσι σοφέ· όθεν και εισέδραμες, τη καμίνω  προθύμως,  εκβοών  Καλλίνικε,  τω  ισχύν  σοι  διδόντι·  Εν  τω φωτί  με  ίθυνον  τω   σω,  τον  εν  πυρί  σε,  Χριστέ  μεγαλύναντα.

Μεγαλυνάριον.
Άνθραξι των λόγων σου των σοφών, ύλην ασεβείας, καταφλέξας αθλητικώς, ως  τερπνή  θυσία,  δια πυρός προσήχθης, Καλλίνικε παμμάκαρ,  τω  αθλοθέτη  σου.

Η Αγία Θεοδότη η Μάρτυς και τα τρία παιδιά της

Η   Αγία Θεοδότη  ήταν  από  τη  Νίκαια  και  διακρινόταν  για  τη  θερμότητα  της  ευσέβειάς της.

Έμεινε χήρα  και  αφοσιώθηκε στην ανατροφή  των τριών παιδιών της, χωρίς να δώσει καμιά προσοχή  στις προτάσεις δεύτερου γάμου. Με τη φιλόστοργη φροντίδα της,  μεγάλωσαν οι γιοί της και  αναδείχτηκαν παιδιά  πιστά και  με μεγάλη φρόνηση. Τα χρόνια όμως εκείνα, ήταν δύσκολα  και  επικίνδυνα. Η  εικονομαχία  ήταν  στο  αποκορύφωμά  της. Η  Αγία Θεοδότη με  τους γιούς της, ήταν στην πρώτη τάξη των υπερμάχων αθλητών της Ορθοδοξίας. Εκείνη μεταξύ του γυναικείου κόσμου,  αυτοί  μεταξύ  των συνομηλίκων τους, συμβούλευαν και διήγειραν  κατά   των  ασεβών προσταγμάτων  των εικονομάχων βασιλέων.  Το  καθήκον αυτό,  έφερε μητέρα  και  γιους  στο  μαρτύριο,  που  το  υπέστησαν  με  αξιοθαύμαστη  καρτερία.       
Έτσι  όλοι μαζί,  πήραν  τα  αθάνατα  στεφάνια,  που  παρέχει  στους καλούς  αθλητές  ο  αγωνοθέτης  Θεός.  Ναό  στην  Αγία  Θεοδότη  έκτισε ο αυτοκράτωρ   Ιουστινιανός.

Απολυτίκιο.  Ήχος   α’. Τον  τάφον σου  Σωτήρ.   
Ως δώρον εκλεκτόν, Θεοδότη θεόφρον, προσήγαγες  Θεώ,  τους ενθέους βλαστούς σου·  συν τούτοις  γαρ ηγώνισαι,  ιερώς εναθλήσασα, μεθ’ ών πρέσβευε,  υπέρ  ημών  τω  Κυρίω,  δούναι  άφεσιν,  αμαρτιών  ημίν  πάσι,  και  βίου  διόρθωσιν.

Κοντάκιον.  Ήχος  δ’.  Επεφάνης  σήμερον.
Ως  μητέρα βλέποντες ευφραινομένην,  επί  τέκνοις  σήμερον την Θεοδότην την σεμνήν, ταύτης την άθλησιν μέλψωμεν, τον στεφοδότην Χριστόν μεγαλύνοντες.

Μεγαλυνάριον.
Δόσιν Θεοδότη πανευπρεπή, ούς ετιθηνήσω, ευσεβείας τη απαρχή,  τω Θεώ προσφέρεις, αθλητικοίς  αγώσι, μεθ’ ών καὶ δοξασθείσα, ημών μνημόνευε.

Ο Άγιος Ιωάννης ο στρατιώτης

Ο  Άγιος  αυτός  υπήρξε  στα  χρόνια του  Ιουλιανού  του  Παραβάτου  (361) και  ήταν στρατιώτης  «εις  τα  νούμερα  των καλουμένων Ταϊφάλων».

Αυτός λοιπόν, είχε σταλεί μαζί με άλλους στρατιώτες να καταδιώξει χριστιανούς. Φαινομενικά τους καταδίωκε,  ενώ   στα κρυφά τους βοηθούσε να διαφύγουν, να αντέχουν τα βασανιστήρια, να έχουν τα στοιχειώδη  για  την  αντιμετώπιση  των  ασθενειών  τους  και  άλλα.

Έτσι θεάρεστα  αφού  πέρασε  τη  ζωή  του  ο  Ιωάννης,  αναπαύθηκε ειρηνικά  και τάφηκε στον Πανδέκτη, τόπο που και  οι ξένοι ενταφιάζονταν.
Η  δε  σύναξή του  γινόταν  στον  πρώτο αποστολικό  ναό  του  Αγίου Ιωάννου  του   Θεολόγου.

Οι Άγιοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων και Παρμενάς οι Απόστολοι και Διάκονοι

«Ός εάν θέλη εν ημίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος». Όποιος, δηλαδή, θέλει να γίνει μέγας μεταξύ σας, είπε  ο  Κύριος,  άς  είναι  υπηρέτης  σας  και  άς  μαθαίνει  να  γίνεται  εξυπηρετικός  στους  άλλους.

Σ’  αυτή  την κατηγορία  ανθρώπων  ανήκαν  και  οι  απόστολοι –  από  τους  70 μαθητές του  Κυρίου – Πρόχορος,  Νικάνωρ, Τίμων  και  Παρμένος. Αυτοί ήταν μεταξύ των επτά εκλεγμένων διακόνων της πρώτης   χριστιανικής   Εκκλησίας  των   Ιεροσολύμων  (Πράξ.  στ’ 5).

Το  έργο  τους   ήταν  να  υπηρετούν  και  να  επιστατούν  στη  διατροφή των       από  των  μελών  της  Εκκλησίας,  ιδιαίτερα  των  ορφανών  και  των χηρών.  Αλλά υπηρετούσαν και στη διάδοση  του  Θείου  Λόγου.  Έτσι αργότερα,  ο  μεν  Πρόχορος  ακολούθησε  τον  ευαγγελιστή  Ιωάννη  στη  Μικρά   Ασία,  όπου  έγινε     επίσκοπος  Νικομήδειας  και αναδείχθηκε  τέλειος  διάκονος του  επισκοπικού  καθήκοντος.

Ο  δε Τίμων  υπέστη  μαρτυρικό  θάνατο  στα  Βόστρα  της  Αραβίας,  όπου  είχε σταλεί  να  υπηρετήσει  το  Ευαγγέλιο.

Οι άλλοι δύο, ο Νικάνωρ και ο Παρμένος, πέθαναν στην Ιερουσαλήμ, εκτελώντας το διακονικό τους έργο. Κηδεύθηκαν από τους ίδιους τους Αποστόλους, κάτω από το  πένθος όλης της Εκκλησίας, την οποία υπηρέτησαν  με  τόσο  ζήλο  και  επιτυχία.    
Έτσι, ο καθένας χωριστά, αναδείχθηκε «πιστός διάκονος εν Κυρίω». Δηλαδή   πιστός  διάκονος  στο  έργο  του   Κυρίου.

Απολυτίκιο.  Ήχος   δ’. Ταχύ προκατάλαβε.           
Ως  θείοι συνέκδημοι,  των  Αποστόλων  Χριστού,  θεόθεν  εκρίθη τε διακονείν  ευσεβώς,  τω  θείω  πληρώματι, Πρόχορε θεηγόρε,  συν  Νικάνορι  άμα, Τίμων  ο  θεοκήρυξ.  Παρμενάς  τε  ο  θείος,  πρεσβεύοντες  τω   Κυρίω,  υπέρ  των  ψυχών  ημών.

Κοντάκιον.  Ήχος  α’. Τον  τάφον  σου  Σωτήρ.    
Διάκονοι σεπτοί, και αυτόπται του Λόγου, και  σκεύη  εκλογής,  ανεδείχθητε  πίστει,  Νικάνορος  και  Πρόχορε,  Παρμενά  Τίμων  ένδοξε.  Όθεν σήμερον,  την ιερών υμών μνήμην, εορτάζομεν, εν ευφροσύνη καρδίας,  υμάς  μακαρίζοντες.

Μεγαλυνάριον.
Η των Αποστόλων θεία τετράς, Πρόχορε Νικάνορ, και συν Τίμωνι Παρμενά, ως της ευσεβείας διάκονοι και μύσται, μυσταγωγείν  τα  κρείττω,  ημάς  μη παύσησθε.

Ο Άγιος Ακάκιος ο Μάρτυρας

Ο  Άγιος Ακάκιος, καταγόταν από την Απολλωνία και  μαρτύρησε στα χρόνια του βασιλιά Λικίνιου. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ευαγγελίου  και  δεινός κήρυκάς του.

Λόγω του έργου του καταγγέλθηκε και βασανίστηκε. Όμως με τη Θεία επέμβαση,  βγήκε  αλάβωτος  από  τα  βασανιστήρια. Έτσι  δεν έπαθε τίποτα  όταν  τον  έριξαν μέσα σε  καζάνι με  βραστό  νερό  και  διασώθηκε από  την  αγριότητα πεινασμένου  λιονταριού. Βλέποντας αυτά  τα  θαύματα  ο  έπαρχος Τερέντιος,  τον  άφησε  ελεύθερο.

Στη  συνέχεια  ο  Άγιος μετέβη  στην Μίλητο, όπου και συνέχισε το κήρυγμα  του  Ευαγγελίου  και  της  μιας  αληθινής πίστης  του  Κυρίου. Εκεί  ο  Άγιος  συνελήφθη  και  οδηγήθηκε  στον  ναό των  ειδώλων  και  με την  απειλή  των βασανιστηρίων, θέλησαν  οι  ειδωλολάτρες  να  τον κάνουν  να  θυσιάσει  στα  είδωλα.  Ο  Άγιος  Ακάκιος  όμως  με  την  δύναμη της προσευχής του και μόνο, μπόρεσε να  συντρίψει  τα  αγάλματα των ειδώλων.          
Γι’ αυτήν του την πράξη αποκεφαλίστηκε. Το άγιο λείψανό του εναποτέθηκε  στην  πόλη   των  Συνάδων.

Η Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου

Υπήρξε  στα  χρόνια  της βασίλισσας Θεοδώρας,  που  αναστήλωσε  τις άγιες  εικόνες.

Η  Ειρήνη καταγόταν  από  την Καππαδοκία  και  διακρινόταν όχι μόνο για την  ευσέβειά της,  αλλά   και  για την σωματική  ωραιότητά της  και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και  ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή  όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και  τόσο ελκύστηκε από  τη  συναναστροφή  των  καλογριών,  ώστε  πήρε  τη  μεγάλη  απόφαση  να  παραμείνει  μαζί  τους. Έτσι  απέρριψε τις  κοσμικές δόξες, γύρισε  στην πατρίδα  της, πούλησε τα υπάρχοντά της, βοηθώντας  πολλούς  φτωχούς  και  τα  υπόλοιπα χρήματα  τα  εναπόθεσε  στη  Μονή.

Έγινε  μοναχή  και  η  ζωή  της μέσα  στο  μοναστήρι  υπήρξε  πολύ ασκητική  και  αγία.  Όταν πέθανε  η  ηγουμένη,  η  Ειρήνη, παρά  την άρνησή της, ορίστηκε διάδοχός  της.  Από  τη  νέα  της  θέση,  επετέλεσε τα καθήκοντά της  άριστα.  Ο  Θεός μάλιστα,  την προίκισε  με  το  προφητικό και  θαυματουργικό  χάρισμα. Έτσι δια  της προσευχής της, απάλλαξε  πολλούς  από  τα  δαιμόνια.  
Προαισθάνθηκε  τον θάνατό της  και  απεβίωσε  ειρηνικά, γεμάτη  χαρά για  το  ευχάριστο  ουράνιο ταξίδι της.

Απολυτίκιον.  Ήχος  γ’.  Θείας  πίστεως.      
Δόξανρέουσαν,  υπεριδούσα, νύμφη  άμωμος, ώφθης Κυρίου,  δι’ ασκήσεως  Οσία  εκλάμψασα·  ως ούν  Ειρήνη  τυχούσα  του  πόθου  σου, εν ομονοία  ημάς διαφύλαττε, αξιάγαστε, Χριστώ  τω  Θεώ πρεσβεύουσα, δωρήσασθε  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος  γ’.  Η  Παρθένος  σήμερον.        
Την του  κόσμου εύκλειαν, καταλιπούσα  Οσία,  τω  Χριστώ νενύμφευσαι, τω Βασιλεί τω αφθάρτω, κάλλεσι, της παρθενίας λελαμπρυσμένη, σκάμμασι, της εγκρατείας πεποικιλμένη· δια τούτο σε Ειρήνη, ο σος Νυμφίος λαμπρώς  εδόξασε.

                        

Μεγαλυνάριον.
Της Καππαδοκίας την καλλονήν, και Χρυσοβαλάντου, οδηγίαν την ασφαλή, την πηγήν θαυμάτων, πηγάζουσαν τω κόσμω, Ειρήνην την  Οσίαν, ύμνοις τιμήσωμεν.