Ο Όσιος Παύλος ο Ξηροποταμηνός

Σύμφωνα  με  τον  Σ.  Ευστρατιάδη  η  βιογραφία  του  Οσίου Παύλου, που  βρίσκεται  στο Νέον  Εκλόγιον,  είναι  τελείως  φανταστική.

Σ’ αυτό φέρεται σαν γιος του Βασιλιά Μιχαήλ Α’ του Ραγκαβέ (811 – 813) και  της θυγατέρας του αυτοκράτορα  Νικηφόρου  του  Γενικού.  Ευνουχίστηκε σε παιδική  ηλικία και έφτασε  σε  μεγάλα  ύψη  φιλοσοφίας.  Απαρνήθηκε  τον  κόσμο  και  πήγε  στο  Άγιον Όρος, όπου έκτισε τη Μονή Ξηροποτάμου, της οποίας και έγινε ηγούμενος. Η αγιορείτικη  παράδοση  όμως, τον θέλει σύγχρονο  του  Αγίου  Αθανασίου,  ιδρυτή  της Λαύρας.
Του Οσίου αυτού Παύλου, σώζονται στη Μονή Ξηροποτάμου έξι  Κανόνες  στους  Αγίους 40 μάρτυρες, Κανόνας ιαμβικός στον τίμιο σταυρό και λόγος στα  Εισόδια  της  Θεοτόκου.

Απολυτίκιο. Ήχος  πλ. α’.  Τον  συνάναρχον  Λόγον.      
Βασιλείου  αξίας  ανταλλαξάμενος,  τον  θεοΰφαντον  τρίβωνα  της  οσίας  ζωής,  ως  αστήρ εωθινός  εν  Άθω  έλαμψας,  και  οδηγείς  φωτιστικώς, Μοναζόντων  τους  χορούς, προς κτήσιν  την  των  κρειττόνων,  Παύλε  Πατέρων  ακρότης,  και  πρεσβευτά  ημών  προς Κύριον.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Ως ανάκτων βλάστημα, Παύλε  θεόφρον,  κληρονόμος  άξιος,  και  υιός  ώφθης  ευκλεής, του  ουρανίου  Παντάνακτος,  δι’  ισαγγέλου  ζωής  Πάτερ  Όσιε.

Μεγαλυνάριον.
Ώφθης  βασιλείας  των  ουρανών,  ως  ανάκτων  γόνος, κληρονόμος  δι’ αρετών·  συ  γαρ Πάτερ  Παύλε,  αγγελικώς  βιώσας,  της  υπέρ  νουν  ευκλείας,  λαμπρώς  ηξίωσαι.

ομιλία στην Κυριακή Ε΄ Ματθαίου, που έγινε στο χωρίο Μεσόκωμον την 24-7...

Ο Άγιος Παντελεήμων ο Μεγαλομάρτυρας και Ιαματικός

Τον  καιρό  που  τα  μαύρα  σύννεφα  της  ειδωλολατρείας  σκέπαζαν  απειλητικά  όλη την οικουμένη, στα τέλη δηλαδή του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν, γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ο  Άγιος  μεγαλομάρτυρας  Παντελεήμων.  Την  εποχή εκείνη αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών, ο Μαξιμιανός.

Ο πατέρας του λεγόταν Ευστόργιος και  ήταν  ειδωλολάτρης  αξιωματούχος,  μέλος  της συγκλήτου.  Η  μητέρα του λεγόταν  Ευβούλη  και  ήταν  θερμή  Χριστιανή.  Το  όνομα που  έδωσαν  στο  παιδί  τους  ήταν  Παντολέον.

Ο  Παντολέον  ήταν πολύ  έξυπνος,  ευγενικός,  επιμελής,  ταπεινός  και  πράος, γεμάτος  αρετή,  παρ’ όλο  που  ακόμη  δεν  είχε  βαπτιστεί  Χριστιανός. Όταν μεγάλωσε, ο  πατέρας  του  τον  παρέδωσε σ’ ένα  φημισμένο  γιατρό,  τον  Ευφρόσυνο, για να του  διδάξει την ιατρική  επιστήμη.  Σε  λίγο  καιρό  ο  Παντολέον  ξεπέρασε  όλους  τους  συνομήλικούς  του στην μόρφωση και όλοι μιλούσαν με θαυμασμό για το χαρακτήρα του. Ο ίδιος  ο αυτοκράτορας, μαθαίνοντας  για  την  αρετή  και  την  εξυπνάδα  του,  τον  προόριζε  για  να γίνει  γιατρός  στο  παλάτι,  ο  γιατρός  των  ανακτόρων.

Τον  ίδιο  καιρό  ο γέροντας ιερέας της  Νικομήδειας  Ερμόλαος,  φωτισμένος  από  το  Άγιο Πνεύμα κάλεσε στο σπίτι που κρυβόταν τον  Παντολέοντα  για  να  τον  γνωρίσει.  Αφού συνομίλησαν για πολλή ώρα, ο Ερμόλαος κατενθουσιάστηκε από τις αρετές που κοσμούσαν το νέο και αποφάσισε να του γνωρίσει την πίστη στο Χριστό. Έτσι αναπτύχθηκε ανάμεσά τους μια άριστη πνευματική σχέση. Ο Παντολέον  επισκεπτόταν καθημερινά τον Άγιο Ερμόλαο και απολάμβανε τους Χριστιανικούς του λόγους. Στερεωνόταν  έτσι, σιγά - σιγά,   στην  αληθινή  πίστη.

Ένα  εντυπωσιακό  γεγονός  κάνει  τον  Παντολέοντα  να πάρει  τη  σοβαρή  και  γενναία απόφαση  να  δεχθεί  το  Άγιο  Βάπτισμα,  να γίνει  Χριστιανός.  Ενώ  περπατούσε  στον δρόμο συνάντησε ένα παιδί που το δάγκωσε μία οχιά και πέθανε. Λέει λοιπόν στον εαυτό του: Θα προσευχηθώ στο  Χριστό  να  αναστήσει  αυτό  το  παιδί  και  άν  πράγματι  το παιδί  αναστηθεί,  εγώ πια  δεν  υπάρχει  λόγος  να  καθυστερώ  την  βάπτισή μου, θα γίνω Χριστιανός, θα πιστέψω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός ο  αληθινός,  ο  Σωτήρας  του  κόσμου. Αυτά  σκέφτηκε  και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο.  Αμέσως  το  παιδί  ζωντάνεψε  και το  φίδι  πέθανε.

Γεμάτος  χαρά  ο  Παντολέον τρέχει  στο  γέροντα  Ερμόλαο,  του  διηγείται  το  θαύμα  και του ζητά να τον βαπτίσει. Και ο Ερμόλαος, επειδή γνώριζε ποιος οδηγείται στην τελειότητα, γεμάτος συγκίνηση οδήγησε στο φωτισμό του Θείου Βαπτίσματος τον Παντολέοντα.

Από τότε  ο  Παντολέον έγινε  ανάργυρος  ιατρός. Θεράπευε με τη δύναμη του  Ιησού Χριστού τους ασθενείς, χωρίς να παίρνει καθόλου χρήματα. Ακόμη, όταν  εύρισκε φτωχούς τους βοηθούσε ποικιλότροπα, δίνοντάς τους χρήματα και άλλα αναγκαία  είδη. Ένα  από  τα  πιο  εντυπωσιακά  θαύματα  του  Αγίου  ήταν  η  θεραπεία  ενός  τυφλού,  με  τη δύναμη  και  πάλι  του  παντοδύναμου  Θεού  μας,  του  Χριστού.

Οι  θαυμαστές θεραπείες του Αγίου προκάλεσαν το θαυμασμό των κατοίκων της Νικομήδειας, αλλά και το μίσος και το φθόνο των άλλων ιατρών της πόλης. Οι τελευταίοι κατάγγειλαν τον Παντολέοντα στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό, τον φοβερό αυτό  διώκτη  του  Χριστιανισμού.

Ο  Μαξιμιανός κάλεσε τον Άγιο στα ανάκτορα για να ζητήσει  εξηγήσεις.  Ο  Άγιος ομολόγησε  με  θάρρος  ότι  είναι  Χριστιανός. Ο  αυτοκράτορας στην αρχή  προσπάθησε  να τον πείσει με διάφορες κολακείες και υποσχέσεις να αρνηθεί το Χριστό  και  να  θυσιάσει στα είδωλα. Ο Παντολέον όμως έμεινε πιστός και ακλόνητος. Δεν αρνήθηκε. Δεν πρόδωσε  το  Χριστό.

Ο αυτοκράτορας εξαγριωμένος, διέταξε φοβερά βασανιστήρια, για να κλονίσει τον  Άγιο και  να  τον  εξαναγκάσει  να  θυσιάσει  στα  είδωλα.

Οι  στρατιώτες  του  αυτοκράτορα,  άρχισαν να  του  ξέουν  τη  σάρκα  με  μαχαίρια  και  να καίνε  τις  πληγές  με  λαμπάδες.  Ο  Χριστός,  όμως,  ήλθε  σε  βοήθεια  του  Αγίου  και  του θεράπευσε τις πληγές, φωτίζοντάς τον με αστραπές. Στη συνέχεια έβαλαν  τον Παντολέοντα μέσα σε ένα καζάνι που έβραζε. Με τη βοήθεια  όμως  και  πάλι  του  Θεού  ο Άγιος έμεινε σώος και αβλαβής και η φωτιά θαυματουργικά έσβησε. Ακολούθως βύθισαν τον Άγιο στα βάθη  της  θάλασσας,  αφού  έδεσαν  στο  λαιμό του  μια  τεράστια πέτρα. Ο  Χριστός, όμως, έκανε την πέτρα  πιο  ελαφριά  από  φύλλο  και  έδωσε  στον Παντολέων την δύναμη να  περπατά  πάνω  στα  νερά.  Έτσι  σώος  και  αβλαβής,  βγήκε  στη στεριά.  Στη  συνέχεια  έρριξαν  τον  Άγιο  σε  πεινασμένα  άγρια θηρία.  Όμως  τα  ζώα,  αντί να τον κατασπαράξουν, έγλειφαν ήρεμα και ειρηνικά με τη γλώσσα τους  τα  πόδια  του, κουνόντας  τις  ουρές  τους.

Έκπληκτος αλλά και εξαγριωμένος ο ηγέμονας, διατάσσει τον αποκεφαλισμό του Αγίου.  Θαυματουργικός το ξίφος λυγίζει και αντί αίμα τρέχει γάλα. Λίγο πριν από το μαρτυρικό δια αποκεφαλισμού θάνατο του Αγίου, ακούσθηκε φωνή απ’ τον ουρανό. Ήταν  η  φωνή  του  Θεού  που  του  έδωσε  το  όνομα  Παντελεήμων,  που  σημαίνει  τον  Άγιο που  όλους  τους  βοηθά  και  τους  ελεεί  ακόμη  και  τους  εχθρούς  του.

 
Το  Τίμιο  Σώμα  του  Αγίου  τάφηκε  με  τιμές  από  τους  Χριστιανούς.  Η  εκκλησία  μας  τιμά την  μνήμη  του  την  27^η  Ιουλίου.

Απολυτίκιον.  Ήχος  γ’.  
Αθλοφόρε  Άγιε  και  ιαματικέ  Παντελεήμον, πρέσβευε  τω  ελεήμονι  Θεώ,  ίνα  πταισμάτων άφεσιν,  παράσχη  ταις  ψυχαίς  ημών.

 

Έτερον  Απολυτίκιον. Ήχος  γ’.  Θείας  πίστεως.

Χάριν   ένθεον  εισδεδεγμένος,  ρώσιν  άφθονον  αεί  παρέχεις,  και  ψυχών  τε  και  σωμάτων την  ίασιν,  τοις  τω  αγίῳ ναώ  σου  προστρέχουσι,  Παντελεήμον  ελέους  θησαύρισμα. Μάρτυς  ένδοξε,  Χριστόν  τον  Θεόν  ικέτευε,  δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. α’. Αυτόμελον. 
Μιμητής υπάρχων του ελεήμονος, και ιαμάτων την χάριν παρ’ αυτού  κομισάμενος, Αθλοφόρε  και  Μάρτυς  Χριστού  του  Θεού, ταις ευχαίς σου,  τας  ψυχικάς  ημών νόσους θεράπευσον, απελαύνων  του  αεί πολεμίου  τα σκάνδαλα,  εκ  των  βοώντων  απαύστως· Σώσον  ημάς  Κύριε.

Μεγαλυνάριον.
Ρείθρα ιαμάτων ως εκ πηγής, χάριτι θαυμάτων, βλύζει χρήζουσι δωρεάν, ο Παντελεήμων,  ο  πάνσοφος  ακέστωρ·  οι  ρώσεως  διψώντες,  δεύτε  αρύσασθε.

Η Αγία Παρασκευή η Οσιομάρτυς

Η  Αγία Οσιομάρτυς Παρασκευή, καταγόταν από  την  Ρώμη,  οι  δε  γονείς  της  Αγάθων και  Πολιτεία  ήταν  χριστιανοί.

Επειδή  όμως  ήταν  άτεκνοι  παρακαλούσαν  τον  Θεό  να  τους  χαρίσει ένα  παιδί.  Πράγματι ο  Θεός  τους  άκουσε  και  τους  χάρισε  ένα  παιδί.  Και  επειδή  όταν  γεννήθηκε  ήταν  η  έκτη ημέρα  της  εβδομάδος,  την  ονόμασαν  Παρασκευή  και  από  μικρή  την  αφιέρωσαν στον Θεό.  Η  Παρασκευή, έλαβε την χριστιανική μόρφωση από  την  μητέρα  της  και  μάλιστα μελετούσε συνέχεια τα ιερά γράμματα  και  προσευχόταν  πολλές  ώρες  στην  εκκλησία.

Μετά  τον  θάνατο  των  δικών  της  μοίρασε  όλα  της  τα  υπάρχοντα  στους  φτωχούς  και έγινε  μοναχή.  Έμεινε  εκεί  αρκετό  χρονικό  διάστημα  και  μετά  λαμβάνοντας την  ευχή της  ηγουμένης  βγήκε  έξω στον κόσμο και  κήρυττε τον Χριστό προσελκύοντας  πολύ κόσμο  στον  χριστιανισμό.

Για  όλα  αυτά οδηγήθηκε στον βασιλιά  Αντωνίνο ο οποίος θαμπωμένος από  την ομορφιά της και την σύνεσή της προσπάθησε να την πείσει να θυσιάσει στα  είδωλα  και θα της έδινε ότι ήθελε.
Η  Αγία  όμως  αρνήθηκε και  τότε  διέταξε  να  αρχίσουν  τα  βασανιστήρια.  Μάλιστα  την έβαλαν  μέσα  σε  ένα  θερμασμένο  λέβητα  γεμάτο  πίσσα  και  λάδι.  Μόλις  έγινε  αυτό  η Αγία φαινόταν να δροσίζεται μέσα σ’ αυτό και ο Αντωνίνος εξοργισμένος έδωσε  εντολή να θανατωθεί, περνώντας και αυτή στην μεγάλη  χορεία  των  μαρτύρων  της  εκκλησίας μας.

Απολυτίκιο.  Ήχος  α’.       
Την  σπουδήν  σου  τη  κλήσει  κατάλληλον,  εργασάμενη  φερώνυμε,  την  ομώνυμόν  σου πίστιν,  εις  κατοικίαν  κεκλήρωσαι, Παρασκευή  Αθληφόρε· όθεν  προχέεις  ιάματα,  και πρεσβεύεις  υπέρ  των  ψυχών  ημών.

Κοντάκιον   Ήχος  δ’.  Επεφάνης  σήμερον.

Τη  Αθληφόρω  οι  πιστοί  τον  υμνητήριον

Παρασκευή  δεύτε  συμφώνως  αναμέλψωμεν·

Απαστράπτει  γαρ  τοις  θαύμασιν  εν  τω  κόσμω

Απελαύνουσα  της  πλάνης  την  σκοτόμαιναν

Και  παρέχουσα  πιστοίς  την  χάριν  άφθονον    
Τοις  κραυγάζουσι,  χαίροις   Μάρτυς  πολύαθλε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  Εκκλησίας  η  λαμπηδών,  και  των  ιαμάτων,  πολυχεύμων  όντως  κρουνός·  χαίροις προστασία,  και  σεπτή  ουρανία,  Παρασκευή  θεόφρον,  των  ευφημούντων  σε.

Οι Άγιοι Ερμόλαος, Έρμιππος και Ερμοκράτης οι Μάρτυρες

Ανήκαν  και  οι  τρεις  στον  Ιερό  κλήρο  της  εκκλησίας,  στη  Νικομήδεια.
Όταν  ο  Άγιος  Παντελεήμων  ανακρινόταν,  και  ρωτήθηκε  από ποιόν  διδάχτηκε  την χριστιανική πίστη, απάντησε, από τον ιερέα Ερμόλαο. Αυτό ήταν αρκετό, για να σταλούν αμέσως στρατιώτες και να συλλάβουν τον  Ερμόλαο.  Με την θέλησή τους, ακολούθησαν  αυτόν  μπροστά  στον  κριτή  της Νικομήδειας, οι φίλοι  και  συνεργάτες  του ιερείς,  Έρμιππος  και  Ερμοκράτης.
Ο δικαστής, αφού εξέτασε πρώτα τον Ερμόλαο, ρώτησε έπειτα τους άλλους δύο τι ζητούσαν και ήλθαν σ’ αυτόν.  Εκείνοι αποκρίθηκαν, ότι ήταν στρατιώτες του  Ερμολάου κάτω  από  την σημαία του  Χριστού,  και  ότι  τον  παρακαλούσαν  να  έχουν όλοι  κοινό θάνατο,  όπως  είχαν  και  κοινή  αδελφική  ζωή.  Η  απάντηση  αυτή,  αντί  να κινήσει το θαυμασμό  του δικαστή, άναψε περισσότερο τον θυμό του.  Καταδίκασε  λοιπόν  και  τους τρεις σε θάνατο.
Έτσι  με την θυσία των κεφαλών τους, κέρδισαν τα αθάνατα  βραβεία  των  αθλητών  της πίστης  και  της  αγάπης  του  Χριστού.


Απολυτίκιον.  Ήχος  γ’. Την  ωραιότητα.
Ιερατεύσαντες,  γνησίως  Άγιοι,  τω  πρυτανεύσαντι,  υμίν  τα  κρείττονα, του  μαρτυρίου  την οδόν,  ηνύσατε  γηθοσύνως,  ιερέ  Ερμόλαε,  συν  Ερμίππω  Ερμόκρατες, τρίστυλον εδραίωμα,  Εκκλησίας  γενόμενοι·  διο  εκδυσωπείτε  απαύστως,  σώζεσθαι  πάντας  πάσης βλάβης.


Κοντάκιον.  Ήχος  γ’.  Η  Παρθένος  σήμερον.
Ιερείς  θεόφρονες,  ως  αληθώς  δεδειγμένοι, ιερεία  έμψυχα,  προσήχθητε  τη  Τριάδι, ρεύμασι, τοις των αιμάτων πεφοινιγμένοι, στίγμασι, τοις  ζωηφόροις  πεποικιλμένοι, Ερμόλαε  θεοφόρε,  συν  τω  Ερμίππω  και  Ερμοκράτει  ομού.


Μεγαλυνάριο.
Ιερομαρτύρων  τριάς σεπτή,  Ερμόλαε  πάτερ,  συν  Ερμίππω  τω  ιερώ,  και  τω  Ερμοκράτει, Τριάδι  τη  Αγίᾳ,  υπέρ  ημών  εντεύξεις,  αεί  προσφέρετε.

Ο Όσιος Ιάκωβος ο εν Αλάσκα

Λεπτομέρειες   για  την  ζωή  αυτού  του  Αγίου  της  ορθοδοξίας,  μπορεί  να  βρει  ο  αναγνώστης   στο βιβλίο  «Άγιοι  της  Αλάσκας»,  του  Γ.Ε.  Πιπεράκη,  Εκδ.  Επτάλοφος,  Αθήναι.

Η Κοίμηση της Αγίας Άννας Μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η  Αγία  Άννα,  η  μητέρα  της  Υπεραγίας  Θεοτόκου,  καταγόταν  από τη  φυλή  του Λευί.

Ο  πατέρας  της, που  ήταν ιερέας,  ονομαζόταν  Ματθάν  και  η  μητέρα  της  Μαρία.  Η Άννα  είχε  και  δυι  αδελφές,  την  ομώνυμη  με  τη  μητέρα  της  Μαρία  και  τη  Σοβήν. Και  η  μεν Μαρία είχε  κόρη  τη  Σαλώμη,  η  δε  Σοβή  την  Ελισάβετ.  Και  η  Άννα  την Παρθένο  Μαρία.

Η  Αγία   Άννα  αξιώθηκε  να  έχει  τη  μεγάλη  τιμή  και  ευτυχία  να  αποκτήσει μοναδική  κόρη,  την μητέρα του Σωτήρος του κόσμου. Αφού  η  Αγία Άννα απογαλάκτισε  την  Θεοτόκο  και  την αφιέρωσε στο  Θεό,  αυτή  πέρασε  την  υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς.          
 Τέλος,  ειρηνικά  παρέδωσε  στο  Θεό  τη  δίκαια  ψυχή  της,  κληρονομώντας  τα  αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οι δίκαιοι εις ζωήν αιώνιο απελεύσονται».  Οι  δίκαιοι,  δηλαδή,  θα  μεταβούν  για  να  απολαύσουν  ζωή  αιώνια.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε   
Ζωήν  την κυήσασαν, εκυοφόρησας, Αγνήν  Θεομήτορα,  θεόφρον  Άννα·  διο  προς λήξιν  ουράνιον, ένθα ευφραινομένων,  κατοικία  εν  δόξη,  χαίρουσα  νυν  μετέστης, τοις  τιμώσί  σε  πόθω,  πταισμάτων  αιτουμένη  ιλασμόν,  αειμακάριστε.

Κοντάκιον   Ήχος  β’.  Τα  άνω  ζητών.

Προγόνων  Χριστού,  την  μνήμην  εορτάζομεν, την τούτων πιστώς, αιτούμενοι βοήθειαν, του ρυσθήναι  άπαντας,  από  πάσης  θλίψεως  τους  κράζοντας·  ο  Θεός γενού  μεθ’  ημών,  ο  τούτους  δοξάσας  ως  ηυδόκησας.

Έτερον  Κοντάκιον.  Ήχος  πλ. δ’.  Τη  υπερμάχω.

Ως  του  Σωτήρος  ευκλεέστατοι  Προπάτορες

Επουρανίων  δωρεών  άμφω  ετύχετε

Ιωακείμ  τε  και  Άννα οι  θεοφόροι.

Αλλ’  εκ  πάσης  επηρείας  εκλυτρώσασθε

Τους  αιτούντας  την  θερμήν  υμών  αντίληψιν

Και  κραυγάζοντας,  χαίροις  ζεύγος  θεόκλητον.

Μεγαλυνάριον.
Χαίρουσα  μετέστης  προς  την  ζωήν,  Άννα  ώσπερ μήτηρ, τῆς τεκούσης τὸν Ποιητήν. Όθεν τους τιμώντας, την θείαν κοίμησίν  σου,  χαράς  της  αθανάτου, μετόχους ποίησον.

Η Οσία Ολυμπιάδα η Διακόνισσα

Η  Ολυμπιάδα  υπήρξε  στα  χρόνια  των  Πατριαρχών  Νεκταρίου  και  Αγίου  Ιωάννου  του Χρυσοστόμου (395 μ.Χ.). Ο πατέρας της Ακούνδος είχε το αξίωμα του κόμητος. Κατ’ άλλους  όμως  ονομαζόταν  Σέλευκος.

Η  Ολυμπιάδα είχε μεγάλη σωματική βωραιότητα,  ευφυΐα, παιδεία,  και  πολλά  πλούτη. Παντρεύτηκε  τον έπαρχο  Κωνσταντινούπολης  Νευρίδιο,  αλλά αυτός μετά από λίγο χρόνο πέθανε και έτσι η  Ολυμπιάδα έμεινε χήρα σε πολύ  μικρή  ηλικία.  Ο  αυτοκράτωρ Θεοδόσιος προσπάθησε  να  την πείσει  να  πάρει  δεύτερο  άνδρα,  κάποιο  αξιωματούχο Ελπίδιο. Αυτή όμως, τιμώντας την μνήμη του  άντρα  της  και  φλεγόμενη  από  τον πόθο να  υπηρετήσει  την  Εκκλησία  με  τα  πλούτη  της,  απέρριψε  τον  δεύτερο  γάμο.

Αφοσιώθηκε λοιπόν στον μέγα αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινούπολης Ιωάννη τον Χρυσόστομο  και γεμάτη  ενθουσιασμό  έδωσε  στην  αρχιεπισκοπή του χιλιάδες  χρυσά νομίσματα και  κτήματα. Μέσα  στην  Εκκλησία  είχε τον τίτλο  της  Διακόνισσας.  Ίδρυσε μάλιστα  και  μοναστήρι,  κοντά  στο  ναό  της  Αγίας  Ειρήνης.

Αργότερα,  όταν  ο  Χρυσόστομος  εξορίστηκε, η  Ολυμπιάδα  έπεσε  σε βαθύ πένθος. Για  να την παρηγορήσει ο μέγας ιεράρχης, της έστειλε αρκετές επιστολές (σώζονται 17).
Πέθανε εξορισμένη στη Νικομήδεια, μόλις 50 ετών, λίγο μετά από  το  θάνατο  του  ιερού Χρυσοστόμου.

Απολυτίκιον. Ήχος  δ’.  Ταχύ  προκατάλαβε.         
Τον  πλούτον  σκορπίσασα, τον σον  τελίω  νοΐ,  Χριστώ  ηκολούθησας  δι’  εναρέτου  ζωής, Οσία  πανεύφημε·  συ  γαρ  εφεπομένη,  τω  σοφώ  Χρυσοστόμω,  χρύσεον  ώφθης  σκεύος, της  Χριστού  Εκκλησίας·  διο  σε  Ολυμπιάς,  ο  Κύριος  εδόξασε.

Κοντάκιον. Ήχος  δ’.  Επεφάνης  σήμερον. 
Ευσεβεία  λάμψασα  και  εγκρατεία,  τον  Θεόν  εδόξασας,  έργοις  και  τρόποις  ιεροίς, Ολυμπιάς  αεισέβαστε·  διο  της  δόξης  της  άνω  ηξίωσαι.

Μεγαλυνάρια.
Χαίροις  η  Οσία  Ολυμπιάς,  εναρέτων  έργων,  υποτύπωσις  αληθής·  χαίροις  η  των  άθλων, και  της  αγίας  δόξης,  τω  θείω  Χρυσοστόμω  συγκοινωνήσασα.