Η Αγία Αντωνίνα η Μάρτυς

Η  Αγία  Μάρτυς  Αντωνίνα  καταγόταν  από  την πόλη  Νίκαια  της  Βιθυνίας και  έζησε  κατά  τους  χρόνους  του  αυτοκράτορα  Μαξιμιανού  (286 – 305 μ.Χ.). Όντας  Χριστιανή,   φανερώθηκε  στον  Μαξιμιανό, όταν  αναχώρησε  για  την Νίκαια  και  ομολόγησε  με  τόλμη  γνώμης  τον  Χριστό.   Γι’ αυτό  βασανίσθηκε και  οδηγήθηκε  στὴ   φυλακή.   Αφού  την  έβγαλαν  από  τη  φυλακή, την  πίεσαν με  την  βία  να  αρνηθεί  τον  Χριστό. Η  Αγία  δεν  δέχθηκε  και  παρέμενε σταθερή  στην  πίστη της. Τότε  οι  δήμιοι  την  κρέμασαν  και  της  έγδαραν  τα πλευρά. Έπειτα  την  τοποθέτησαν  πάνω  σε  πυρακτωμένη  σχάρα, αλλά  και  μετά  από  αυτό  το  μαρτύριο  η  Αγία  παρέμεινε  αβλαβής.      
Στη  συνέχεια, αφού  την  έβαλαν  σε  σάκο, την  έριξαν  στη  λίμνη  της  Νίκαιας, στην  οποία  βρήκε  το  μαρτυρικό  θάνατο  και  έλαβε  το  στέφανο  του μαρτυρίου.

Saint Anthony the Martyr

The Martyr Antonina was born in Nice of Bithynia and lived during the times of Emperor Maximianus (286-305 AD). Being a Christian, he appeared to Maximilian when he departed for Nice and boldly admitted Christ. That is why he was tortured and taken to prison. After being taken from prison, they forced her to force her to deny Christ. The Holy One did not accept and remained firm in her faith. Then the executioners hung her and the sides were sore. Then they placed it on a grilled rack, but after this martyrdom the Saint remained innocent.

Then, after putting it in a bag, they threw it to the lake of Nice, where she found her martyrdom and received the crown of the martyrdom.

Η Αγία Ευδοκία η Μάρτυς

Η Αγία   Μάρτυς   Ευδοκία   καταγόταν   από την  Ηλιούπολη, της επαρχίας Λιβανησίας Φοινίκης και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος   Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.). Στον   πρότερό    της    βίο    ζούσε  ζωή  ακόλαστη   μέσα   στα   πάθη και  την   αμαρτία. Όμως   η   Χάρη  του Θεού φώτισε την καρδιά της και με τις νουθεσίες κάποιου γέροντος μοναχού, που ονομαζόταν Γερμανός, μετανόησε. Στην συνέχεια, αφού είδε οπτασία, προσήλθε στον Επίσκοπο Θεόδοτο και βαπτίσθηκε. Η οπτασία   ήταν   η   εξής:   Παρατηρούσε  Άγγελο   Θεού   να   οδηγεί   αυτήν  προς  τον  ουρανό  και άλλους  Αγγέλους  να τη   συγχαίρουν,   ενώ την   ίδια   στιγμή    κάποιος   μαύρος   ούρλιαζε   και   έλεγε   ότι   αδικείται   πάρα   πολύ,   επειδή   η   Ευδοκία   έγινε   Χριστιανή.

Μετά  την πνευματική  αναγέννησή της και την καλή αλλοίωσή της, διαμοίρασε   τα   πλούτη   της στους πτωχούς  και  κατέφυγε σε μοναστήρι,   όπου   εσχόλαζε  στα  έργα  της  αρετής.

Όμως κατηγορήθηκε από τους πρώην εραστές της ως Χριστιανή  και συνελήφθη. Οδηγήθηκε στο βασιλέα Αυρηλιανό, ενώπιον του οποίου ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό  και τιμωρήθηκε. Αλλά  αφού ανέστησε με την προσευχή της τον   υιό   του   βασιλέως, που είχε  πεθάνει,   τον  έπεισε  να  πιστέψει  στον Κύριο. Και τότε απελευθερώθηκε. Αργότερα  όμως συνελήφθη  από τον  άρχοντα της  Ηλιουπόλεως    Βικέντιο   και   αποκεφαλίσθηκε.   
Έτσι    η    Αγία  Μάρτυς Ευδοκία  έλαβε  τον  αμάραντο στέφανο  της  δόξας   και    εισήλθε  στη  χαρά  του  Κυρίου της.

Απολυτίκιον.   Ήχος   γ’.   Θείας   πίστεως.  
Φόβον  ένθεον, αναλαβούσα, κόσμου  έλιπες, την  ευδοξίαν,  και  τω  Λόγω Ευδοκία   προσέδραμες· ού τον ζυγόν   τη   σαρκί   σου   βαστάσασα,  υπερφυώς  ηγωνίσω δι' αίματος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,   δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον.   Ήχος    δ’.    Ο    υψωθείς    εν    τω    Σταυρώ.         
Ο    ευδοκήσας    εκ  βυθού  απωλείας, προς  ευσεβείας  τον ακρότατον  όρον,   αναγαγείν   σε   ένδοξε   ως   λίθον   εκλεκτόν,   ούτος   και   τον βίον   σου,   τη   αθλήσει  λαμπρύνας,   χάριν   ιαμάτων  σοι,  Ευδοκία  παρέχει·  όν  εκδυσώπει  σώζεσθαι  ημάς,  Οσιομάρτυς,  Αγγέλων  εφάμιλλε.

Μεγαλυνάριον.
Χάρις  ευδοκίας   της θεϊκής, νύμφην σε του Λόγου, απειργάσατο  εκλεκτήν, ήθεσιν  οσίοις, και αίματι Μαρτύρων, θεόφρον Ευδοκία, περιαστράπτουσαν.

Saint Evdokia the Martyr

The Martyr Evdokia came from Ilioupoli, province of Livanias Phenikis and lived during the times of Emperor Trajan (98-117 AD). In her former life, life lived through purity and sin. But the Grace of God enlightened her heart, and with the admonitions of an elderly monk who was called a German, she repented. Then, after seeing it, he went to Bishop Theodotus and was baptized. The look was as follows: He saw God Angel leading this to the sky and other Angels to congratulate her, while at the same time a black man screamed and said that he was too much wrong because Evdokia became a Christian.

After its spiritual regeneration and good alteration, it spread its wealth to the poor and resorted to a monastery, where it traveled to the works of virtue.

But she was accused by her former lovers as a Christian and arrested. He was led to King Aurelian, before whom he confessed her faith in Christ and was punished. But after having raised with the prayer the King's son, who had died, persuaded him to believe in the Lord. And then it was released. Later, however, he was arrested by the lord of the Heliopolis Vikentios and decapitated.

Thus the Holy Martyr Eudocia received the amazing crown of glory and entered into the joy of His Lord.

Apolyticus. Sound c '. Divine Faith.

I was afraid, I assumed, a world of ellipses, of prosperity, and of Evdokia, because of the flesh of my flesh, I am full of blood. Witness the glory, Christ the God begged, the great mercy was given.

Kontakion. Sound d '. Raised in the Cross.

The benevolent of the loss, to the wisdom of the uttermost condition, conceives in a glorious eminence, that is, your life, the glory of the glory; for your sakes thou givest Evdokia; and let us save ours, Oikamartis, and angels.

Majesty.

Thanks to the divine favor, the nymph in the Word, the exalted, the anointed, and the blood of the Martyrs, the goddess Eudocia, perverted.

ΚΥΡΙΑΚΗ «ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ»

Ματθ.   στ’   14-21

Ἐὰν   γὰρ  ἀφῆτε   τοῖς   ἀνθρώποις   τὰ   παραπτώματα   αὐτῶν,   ἀφήσει   καὶ  ὑμῖν   ὁ   πατὴρ   ὑμῶν   ὁ   οὐράνιος·   ἐὰν   δὲ   μὴ   ἀφῆτε   τοῖς   ἀνθρώποις   τὰ  παραπτώματα αὐτῶν,   οὐδὲ   ὁ   πατὴρ   ὑμῶν   ἀφήσει   τὰ   παραπτώματα  ὑμῶν.   Όταν  δὲ  νηστεύητε, μὴ  γίνεσθε  ὥσπερ οἱ  ὑποκριταὶ  σκυθρωποί·  ἀφανίζουσι  γὰρ  τὰ   πρόσωπα  αὐτῶν   ὅπως  φανῶσι  τοῖς  ἀνθρώποις  νηστεύοντες·   ἀμὴν  λέγω  ὑμῖν  ὅτι  ἀπέχουσι  τὸν  μισθὸν  αὐτῶν. Σὺ   δὲ  νηστεύων  ἄλειψαί  σου  τὴν  κεφαλὴν  καὶ   τὸ   πρόσωπόν  σου  νίψαι,   ὅπως  μὴ  φανῇς  τοῖς  ἀνθρώποις  νηστεύων,   ἀλλὰ   τῷ   πατρί   σου  τῷ   ἐν  τῷ  κρυπτῷ,   καὶ   ὁ   πατήρ  σου    ὁ    βλέπων  ἐν  τῷ    κρυπτῷ    ἀποδώσει  σοι  ἐν  τῷ  φανερῷ. Μὴ  θησαυρίζετε  ὑμῖν  θησαυροὺς  ἐπὶ  τῆς  γῆς,   ὅπου  σὴς  καὶ  βρῶσις  ἀφανίζει, καὶ   ὅπου  κλέπται  διορύσσουσι  καὶ   κλέπτουσι·  Θησαυρίζετε  δὲ    ὑμῖν   θησαυροὺς  ἐν  οὐρανῷ,  ὅπου  οὔτε  σὴς  οὔτε  βρῶσις  ἀφανίζει, καὶ  ὅπου  κλέπται  οὐ   διορύσσουσιν  οὐδὲ  κλέπτουσιν·  ὅπου  γάρ   ἐστιν    ὁ    θησαυρὸς  ὑμῶν,   ἐκεῖ    ἔσται  καὶ    ἡ   καρδία  ὑμῶν.

Φτάσαμε   στις   τελευταίες   μέρες   πριν   από   την   Μεγάλη   Σαρακοστή. Ήδη κατά  την εβδομάδα της  Απόκρεω, δυο  μέρες – η  Τετάρτη και  η   Παρασκευή – ανήκουστη    Σαρακοστή.   Η  Θεία Λειτουργία δεν τελέσθηκε και  η  όλη τυπικὴ  διάταξη στις  ακολουθίες   έχει    πάρει   τα   λειτουργικά  χαρακτηριστικά  της Μεγάλης  Σαρακοστής.

Το  Σάββατο της Τυροφάγου   η  Εκκλησία   μας    «ποιεί    μνεία   πάντων των   εν   ασκήσει   λαμψάντων    αγίων    ανδρών    τε    και    γυναικών».  Οι   άγιοι   είναι  τα  πρότυπα που  θ' ακολουθήσουμε, οι  οδηγοί  στη  δύσκολη  τέχνη της  νηστείας  και  της  μετάνοιας. Στον  αγώνα που πρόκειται ν' αρχίσουμε  δεν  είμαστε μόνοι,   έχουμε  βοηθούς  και παραδείγματα.

Την Κυριακή, τελευταία   μέρα πριν  τη    Σαρακοστή,   που    συνήθως   την   ονομάζουμε Κυριακή  της συγγνώμης και  «της  από  του  Παραδείσου    της   τρυφής    εξορίας   του   Πρωτόπλαστου    Αδάμ».

Ξέρουμε    ότι    ο    άνθρωπος   πλάσθηκε   για   να    ζει    στον  Παράδεισο, για την γνώση του  Θεού  και  την κοινωνία μαζί Του. Η  αμαρτία   του   όμως   τον    απομάκρυνε  από  την   ευλογημένη    ζωή    και    έτσι    η  ύπαρξή του στη  γη  είναι μια  εξορία.   Η   Μ. Σαρακοστή  είναι    η    απελευθέρωσή   μας    από    τη    σκλαβιά  της  αμαρτίας. (σελ. 32)

Το  ευαγγελικό  ανάγνωσμα αυτής της  Κυριακής (Μάτθ. 6, 14-21) θέτει τους  όρους για  μια  τέτοια  απελευθέρωση. Πρώτος  όρος είναι  η νηστεία,   η  προσπάθεια  να  ελευθερωθούμε  από  τη    δικτατορία  της σάρκας και  της  ύλης πάνω  στο  πνεύμα.   Δεν   πρέπει    όμως    η   νηστεία   μας   να    είναι    υποκριτική,   δηλαδή    «προς    το    θεαθήναι», να    μη   φαινόμαστε «στους  ανθρώπους  νηστεύοντες, αλλά  στον Πατέρα μας  εν  τω  κρυπτώ»   όπως    αναφέρεται  στο  ευαγγελικό  ανάγνωσμα.

Δεύτερος  όρος   είναι    η    συγγνώμη:   «Εάν    αφήτε   στους    ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα  αφήσει και  τα  δικά σας  ο  ουράνιος Πατέρας».   Η    συγχωρητικότητα   είναι    η    επιστροφή    στην    ενότητα, στη   σύμπνοια,  στην    αγάπη.   Έτσι   στον   Εσπερινό  αυτής της Κυριακής, στο  τέλος της  ακολουθίας,   όλοι   οι  πιστοί  πλησιάζουν τον  ιερέα   και    ο    ένας   τον    άλλο,   ζητώντας  την  αμοιβαία   συγχώρεση.

Ουσιαστικά  από  τον  Εσπερινό  αυτό  αρχίζει  η   Μεγάλη Σαρακοστή. Αρχίζει  η  ακολουθία   με   τον    ιερέα   ντυμένο   στα    λαμπερά    άμφια και   τα  τροπάρια  αναγγέλουν  τον  ερχομό  της Μ. Σαρακοστής  και  πέρα   απ' αυτή,   τον    ερχομό  του  Πάσχα. Κατόπιν   γίνεται    η    είσοδος   του   Ευαγγελίου  με  τον  εσπερινό   ύμνο  «Φως    ιλαρόν    αγίας  δόξης» και  ο ιερέας προχωρεί  στην  Ωραία  Πύλη για  να  αναφωνήσει  το  Προκείμενο   που    πάντα  αναγγέλει το  τέλος της  μέρας   και  την αρχή  της  άλλης. Η  θαυμάσια μελωδία: «Μη  αποστρέψεις   το   πρόσωπό   σου    από    του  παιδός   σου,  ότι    θλίβομαι, ταχύ  επάκουσόν μου, πρόσχες τη  ψυχή μου και  λύτρωσε αυτήν» λέγεται πέντε φορές, τα  φώτα σβήνουν και  τα  χρωματιστά  άμφια    αλλάζουν.         
Από  αυτό  το  σημείο ξεκινάει  η  Μεγάλη   Σαρακοστή:    συναισθάνομαι ότι   είμαι    εξόριστος  από  την  ομορφιά    της   Βασιλείας Του και θλίβομαι. Τελικά  παραδέχομαι  ότι   μόνο  ο  Θεός μπορεί  να  με βοηθήσει σ' αυτή  τη  θλίψη. Μετάνοια πάνω  απ' όλα είναι το απελπισμένο   κάλεσμα   για    τη    Θεία  βοήθεια. Στη  συνέχεια διαβάζεται  η  προσευχή  του  Αγίου  Εφραίμ που συνοδεύεται  από μετάνοιες.   Καθώς   οι    πιστοί    πλησιάζουν   τον    ιερέα,   ο  χορός ψάλλει   πασχαλινούς  ύμνους. Από  τώρα   βλέπουμε να  λάμπει  στο  τέλος   το   φως   της    Ανάστασης,   το    φως   της   Βασιλείας   του    Θεού.

Απολυτίκιον.   Ήχος   δ’.

Ο  Θεός  των   Πατέρων  ημών, ο  ποιών  αεί  μεθ’  ημών,  κατά  την  σην επιείκειαν,  μη  αποστήσῃς  το έλεός σου  αφ’  ημών,  αλλά  ταις  αυτών ικεσίαις,   εν    ειρήνη    κυβέρνησον    την    ζωήν    ημών.

Έτερον    Απολυτίκιον.  Ήχος    γ’.   Την    ωραιότητα.    
Το    πολυσύνθετον, Πατέρων σύστημα,  ανευφημήσωμεν,  ενθέοις άσμασι,  τους εν   Εώα   και    Βορρά, και   Άρκτω   και   Μεσημβρία,  εν ασκήσει   λάμψαντας,   και    Θεόν  θεραπεύσαντας,   αρετών    ακρότητι,  και  θαυμάτων   δυνάμεσι,  γνωστούς  και  ανωνύμους  και    πάντας,   ούς ο   Χριστός   λαμπρώς    εδόξασε.

Κοντάκιον.  Ήχος  πλ. δ’.  Ως  απαρχάς  της   φύσεως.

Ως ευσεβείας κήρυκας,  και  ασεβείας  φίμωτρα,  των Θεοφόρων τον  δήμον   εφαίδρυνας   Κύριε,   την   υφήλιον   λάμποντα. Ταις αυτών  ικεσίαις, εν  ειρήνη τελεία  τους  σε δοξάζοντας,  και   μεγαλύνοντας, διαφύλαξον  ψάλλειν    και   άδειν    σοι·  Αλληλούϊα.

Έτερον   Κοντάκιον.  Ήχος  πλ. β’.  Αυτόμελον.     
Της   σοφίας    οδηγέ,  φρονήσεως  χορηγέ,  των  αφρόνων  παιδευτά,  και  των πτωχών  υπερασπιστά,  στήριξον  συνέτισον  την καρδίαν μου Δέσποτα.    Συ   δίδου   μοι   λόγον,   ο   του   Πατρός   Λόγος·   ιδού   γαρ   τα   χείλη   μου,   ου   μη   κωλύσω    εν  τω  κράζειν  σοι·  Ελεήμον,  ελέησόν  με  τον   παραπέσοντα.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις   των   Οσίων   θεία   πληθύς,   οι    πάση    τη  κτίσει,  ενασκήσαντες  ιερώς, χρόνοις   διαφόροις,   ασκητικοίς   καμάτοις, Πατέρες   Θεοφόροι,   σκεύη   χάριτος.

SUNDAY "OF TURKISH"

Matt. f 14-21

When he has taken away these human offenses, he leaves and leaves the father of the brethren; he does not take away the man's offenses, the father of which he gives away the trespasses of the people. When you fast, you become the scorners of the world; they appear to them as those who are fasting human beings; I say that they take away their wages. Do you fast your head and your face, as you see the people of fasting, but your father is in the crypt, and your father see the secret in your sight. Non treasuring unto treasures on earth, where ing and edible destroys and where thieves dioryssousi and kleptousi; treasuring not unto treasure in ouranῷ, where neither ing nor edible destroys and where thieves th dioryssousin nor steal; where TAP theirs is the treasure you, it is the heart and the heart.

We arrived in the last days before the Great Lent. Already in the week of Apokreos, two days - Wednesday and Friday - unholy Lent. The Divine Liturgy was not accomplished, and the whole formal arrangement in the sequences has taken on the functional characteristics of the Great Lent.

On the Sabbath of the Cheetah, our Church "refers to all the exercises of the holy men and women". The saints are the standards that we will follow, the guides to the difficult art of fasting and repentance. In the race we are going to start, we are not alone, we have assistants and examples.

On Sunday, the last day before Lent, we usually call her Sunday of apology and "her from Paradise of the Exaltation of Protoplast Adam".

We know that man was made to live in Paradise, for the knowledge of God and the communion with Him. His sin, however, removed him from blessed life, and so his existence on earth is an exile. Our Lent is our deliverance from the slavery of sin. (page 32)

The evangelical reading of this Sunday (Matthew 6: 14-21) sets the conditions for such a release. The first term is fasting, the effort to be freed from the dictatorship of flesh and matter over the spirit. However, our fasting should not be hypocritical, that is to say, "to be seen", not to appear "to fasting people, but to our Father in hiding," as is said in evangelical reading.

The second term is the apology: "If you let people have their misconduct, your heavenly Father will leave yours too." Forgiveness is the return to unity, to compassion, to love. Thus, at the evening of this Sunday, at the end of the consecration, all believers approach the priest and each other, asking for mutual forgiveness.

Essentially from Vespers this begins the Great Lent. The sequence begins with the priest dressed in shining vestments, and the troparias announce the arrival of M. Leros and beyond, the coming of Easter. Then the entrance of the Gospel takes place with the evening hymn "Light of the mercy of the Holy Glory" and the priest proceeds to the Beautiful Gate to exclaim the Subject that always announces the end of the day and the beginning of the other. The wonderful melody: "Do not turn your face away from your child, I am sorry, my quick hearings, you appealed to my soul and redeemed it" is said five times, the lights go out and the colored vestments change.

From this point begins the Great Lent: I feel I am exiled from the beauty of His Kingdom and I am sorry. I finally admit that only God can help me in this sadness. Repentance above all is the desperate call for Divine help. Then the prayer of Saint Ephraim accompanied by repentance is read. As the faithful approach the priest, the dance chants Easter hymns. From now on we see the light of Resurrection, the light of the Kingdom of God, shining at last.

Apolyticus. Sound d '.

The God of our Fathers, whose sins with us, in your grace, do not despise your mercy to us, but to those in need, in peace, govern our life.

Another Apolitikion. Sound c '. The beauty.

The complex system of Fathers, we decipher, enthroned the divine, the Ego and the North, and the Blessed and the Merciful, and the God of healing, the virtues of wonders, and the miracles of power, known and anonymous, and all that Christ gloriously glorified.

Kontakion. Sound flat d '. First of nature.

As pious preacher, and ungodly gaggle, the Godfathers, the Lord, appealed to the Lord, the world shining. Those who call upon them, in their fulness, glorify you, and magnify, save your chanting, and let yourselves be free; Alleluia.

Another Comrade. Sound flat b '. Self-help.

Wisdom drives, favors sponsors, foolishly educated, and defiant defenders, support constituting my heart Despots. Against the word of the Father the Word: Behold my lips, I am not in thy sight, O mercy, O mercy;

Majesty.

The mercies of the holy gods, all of them built, holy priests, times of various, ascetic comrades, Fathers of the Gods, grace vessels.

Ο Άγιος Δαβίδ ο Αρχιεπίσκοπος

Ο  Άγιος   Δαβίδ    καταγόταν   από   την    Ουαλία  και  ανατράφηκε με παιδεία και  νουθεσία Κυρίου. Από νεαρά  ηλικία  ακολούθησε το μοναχικό βίο και εκάρη μοναχός. Αποσύρθηκε στη νήσο του Ουάϊτ, καθοδηγούμενος από  τον   Γέροντα Παυλίνο. Κήρυξε προς τους Βρετανούς   και   ανοικοδόμησε   ναό   στην πόλη   Γκλαστένμπουρυ,   όπου  κατά την παράδοση   κήρυξε ο  Ιωσήφ ο   από   Αριμαθαίας   που είχε, κατά   την   παράδοση,   μαζί του  το  Ποτήριον του Μυστικού Δείπνου   και   τον   Ακάνθινο   Στέφανο   τοῦ  Κυρίου.

Ο Άγιος Δαβίδ ίδρυσε δώδεκα μοναστήρια στα οποία επέβαλε τους κανόνες  της  Ανατολικής  Εκκλησίας. Οι   μοναχοί    μιλούσαν   σπάνια  και   ως   κύριο    έργο   τους    είχαν   την   προσευχή.

Ο Άγιος έλαβε μέρος σε δύο Συνόδους κατά του Πελαγιανισμού, που έγιναν στην    πόλη   Μπρέβυ   το   512   ή    519 μ.Χ. και  στην πόλη Βικτόρια λίγο  αργότερα. Κατά την διάρκεια  της Συνόδου  εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ουαλίας, αλλά αποδέχθηκε την εκλογή του μετά από πολλές   πιέσεις.
Ο  Άγιος  Δαβίδ   κοιμήθηκε    οσίως  με   ειρήνη  το  έτος 544 μ.Χ.

Saint David the Archbishop

Saint David came from Wales and was raised with education and admonition to the Lord. From a young age, he followed the lonely life and a monk. He retired to the island of Whit, led by Elder Pauline. He commuted to the British and rebuilt a temple in the city of Glasgow, where according to the tradition Joseph of Arimathaea preached with the Glass of the Last Supper and the Acanthena of the Lord.

Saint David founded twelve monasteries in which he imposed the rules of the Eastern Church. The monks spoke rarely and prayed as their main work.

The Saint took part in two Sessions against Pelagianism, which took place in Brevi in ​​512 or 519 AD. and in Victoria a little later. During the Synod he was elected Archbishop of Wales, but accepted his election after many pressures.

Saint David slept peacefully in 544 AD.

Ο Όσιος Μαρτύριος εκ Ρωσίας

Ο Όσιος Μαρτύριος του Ζελένσκ, κατά   κόσμον Μηνάς, γεννήθηκε στην πόλη Βελίκι Λούκι της Ρωσίας κατά τον 16^ο αιώνα μ.Χ. από γονείς ευσεβείς  και φιλόθεους, τον Κοσμά και την Σταφανίδα, οι οποίοι πέθαναν δέκα χρόνια μετά την γέννησή του. Την κατά Θεόν διαπαιδαγώγησή του και φροντίδα του μικρού Μηνά ανέλαβε ένας πνευματικός και  αγαθός λευΐτης του ναού του Ευαγγελισμού  της γενέτειράς του, που  λίγο αργότερα έγινε μοναχός στη   μονή    της   Αγίας Τριάδος  και  ονομάστηκε   Βογολέπιος. Ο  Όσιος επισκεπτόταν  τακτικά τον   γέροντά του  και  λίγο  αργότερα, ικανοποιώντας  τον πόθο  της ψυχής   του,   κείρεται   μοναχός  και    λαμβάνει το  όνομα   Μαρτύριος. Μετά   από    επτά   χρόνια   ασκήσεως  και  προσευχής  ο  Όσιος, με  την  ευλογία του πνευματικού  του, πήρε μαζί του την εικόνα  της  Αγίας Τριάδος  και της Υπεραγίας Θεοτόκου του Τιχβίν και  ήλθε στη νήσο Βέρντε,   κοντά   στην   περιοχή    Ζελένσκ,   όπου   και   ασκήτευε.   Εκεί έκτισε   ένα   μικρό   ναό   προς    τιμήν    του    Κυρίου    και    της  Θεοτόκου.

Ένα βράδυ, μετά την προσευχή του, είδε ξαφνικά στο όνειρό του την εικόνα  της  Παναγίας να επιπλέει πάνω στο νερό. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ  κάλεσε τον  Όσιο  να  πάει  να βρει  την  ιερή  εικόνα. Πράγματι, ο Όσιος Μαρτύριος κατέβηκε στην λίμνη και είδε την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να επιπλέει επάνω στο νερό. Τότε την πήρε με ευλάβεια  και  δέος  και  την   μετέφερε  στον τόπο  της  ασκήσεώς του.

Το   έτος  1570, ο  Όσιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο  του Νόβγκοροντ και διορίσθηκε ως ηγούμενος το έτος 1582.
Ο   Όσιος   Μαρτύριος   κοιμήθηκε    με  ειρήνη  το  έτος 1603. Παραδίδοντας   την    αγία   ψυχή   του στον Κύριο ανέπεμψε την τελευταία   επί   γης   ικεσία   του:    «Κύριε, χάρισε την ειρήνη σε  όλους τους    Ορθόδοξους   Χριστιανούς».

The Holy Martyr of Russia

The Divine Martyr of Zelensk, World Minas, was born in Russia's Veliki Luki in the 16th century AD. from godly and hospitable parents, Kosmas and Stalinga, who died ten years after his birth. The ministry against God and the care of the young Minas was undertaken by a spiritual and good leper of the temple of the Annunciation of his hometown, who later became a monk in the monastery of the Holy Trinity and was named Vogolepion. Osios regularly visited his elders and a little later, satisfying the desire of his soul, he is a monk and receives the name Martyrius. After seven years of practice and prayer, the Holy One, with the blessing of his spiritual, took with him the image of the Holy Trinity and the Most Holy Theotokos of Tichvin and came to the island of Verde near the Jelensk region where he practiced. There he built a small temple in honor of the Lord and the Virgin Mary.

One night, after his prayer, he suddenly saw in his dream the image of the Virgin Mary floating on the water. Archangel Gabriel called Osios to go find the sacred image. Indeed, the Holy Martyr descended to the lake and saw the image of the Most Holy Theotokos floating on the water. Then she took it with reverence and awe and brought her to the place of her exercise.

In 1570, the Saint was ordained an elder by the Archbishop of Novgorod and was appointed abbot in 1582.

Saint Martyrius slept peacefully in 1603. Delivering his holy soul to the Lord, he redeemed his last supplication on earth: "Lord, grant peace to all the Orthodox Christians."