Οι Όσιοι Βαρσανούφιος, Σάββας, Σαββάτιος και Ευφρόσυνος εκ Ρωσίας

Οι  Όσιοι  Βαρσανούφιος, Σάββας, Σαββάτιος  και  Ευφρόσυνος έζησαν  στη Ρωσία  κατά  τον  15^ο αιώνα  μ.Χ.  και  ασκήτεψαν  στην  περιοχή  Τβέρ.
Οι  Όσιοι  κοιμήθηκαν  με  ειρήνη.

Ο Όσιος Ιωακείμ ο Ιθακήσιος

Ο Όσιος Ιωακείμ, κατά  κόσμο  Ιωάννης  Πατρίκιος, γεννήθηκε  στον οικισμό Καλύβια  της Ιθάκης  από  ευσεβείς  και  ενάρετους  γονείς, τον Άγγελο  και  την  Αγνή.

Ο  Ιωάννης σε μικρή ηλικία έχασε την μητέρα του. Ο πατέρας του νυμφεύθηκε και πάλι, αλλά  η  μητριά του  Ιωάννου  τον  ταλαιπωρούσε και  τον βασάνιζε. Ο Άγιος, τα δύσκολα αυτά  χρόνια, ασκήθηκε στην υπομονή  και  την  ταπείνωση, βρίσκοντας  καταφύγιο στην προσευχή, στο  εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνος και στην μελέτη των ιερών βιβλίων.

Στην εφηβική του ηλικία εργάσθηκε ως ναυτικός στο  καΐκι του πατέρα του, προκαλώντας  τον  σεβασμό  και  την  εκτίμηση  του  πληρώματος  για  τις  αρετές  και  το  ήθος του.

Σε  κάποιο από τα ταξίδια του βρήκε καταφύγιο  στο  Άγιον Όρος. Εκεί, στη  Μεγίστη μονή  Βατοπεδίου κείρεται  μοναχός  και  λαμβάνει το όνομα  Ιωακείμ.

Με την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως ο ηγούμενος της μονής επιλέγει τον Όσιο και τον αποστέλλει ιεροκήρυκα στην Πελοπόννησο. Εκεί  ο  Άγιος  διδάσκει, καθοδηγεί, στηρίζει και ενθαρρύνει τους  Έλληνες. Επιπλέον, με το  καΐκι του εκ Κεφαλληνίας παπα-Γιάννη Μακρή, μεταφέρει από την Πελοπόννησο στα Επτάνησα γέροντες και γυναικόπαιδα, σώζοντάς τους  από  τις  επιδρομές  του  Ιμπραήμ.

Περί  το  1827 ο  Όσιος Ιωακείμ  φθάνει  στην  αγγλοκρατούμενη  πατρίδα του Ιθάκη. Για  49 χρόνια  διακονεί  μέσα στον  κόσμο  και  προφυλάσσει από  την αμαρτία, την πλάνη, την αίρεση. Αναφέρονται  περιπτώσεις που ο Άγιος προσευχόταν και βρισκόταν επάνω από το έδαφος, πλημμυρισμένος από ουράνιο φως. Ο Θεός του χαρίζει το διορατικό χάρισμα και  έτσι γίνεται ο σύμβουλος, ο  παιδαγωγός εν Χριστώ  και  ο ιατρός των Ιθακησίων.     
Έτσι  αφού  έζησε  ο  Όσιος  Ιωακείμ, κοιμήθηκε  με ειρήνη  το  έτος 1868.

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς

Ο  Άγιος  Νικόλαος  γεννήθηκε  στη  νήσο Νάξο των Κυκλάδων το έτος 1851 μ.Χ., από τον Ιωάννη  και  την Αυγουστίνα, το  γένος  Μελισσουργού. Οι  ευσεβείς  γονείς  του  τον  ανέθρεψαν  με  παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Από  την παιδική του ηλικία  εξέφρασε  την έφεση και την αγάπη του προς τα όσια και τα ιερά. Ήταν φιλακόλουθος και  διακονούσε πάντοτε στο  ιερό  τον  παππού του ιερέα  Γεώργιο Μελισσουργό. Προορισμένος από τον Θεό να γίνει λειτουργός των αγίων μυστηρίων Αυτού  μετείχε αδιάλειπτα  στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με νηστεία, προσευχή  και  αγρυπνία.

Μετά  τον  θάνατο του πατέρα του ήλθε με την μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα, όπου έγινε προστάτης αυτών. Νυμφεύθηκε, χήρευσε όμως νωρίς. Η πρεσβυτέρα του απεβίωσε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους, ο Γιαννάκης, που το  μεγάλωσε μόνος.

Ο  Κύριος δεν βράδυνε να τον αναδείξει λειτουργό της Εκκλησίας του  και τον κατέστησε εύθετο και  εύχρηστο στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Χειροτονείται  διάκονος στις 28  Ιουλίου 1879, στο ναό  Μεταμορφώσεως της Πλάκας και μετά από πέντε χρόνια, στις 2 Μαρτίου 1884, χειροτονείται  Πρεσβύτερος  στο  ταπεινό  εκκλησάκι του  Αγίου Ελισσαίου, στο  Μοναστηράκι. Διακονεί  στο  ιερό  θυσιαστήριο επί πενήντα χρόνια περίπου (1884 – 1932), στους ναούς και του Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στον Ιλισσό  ποταμό  και  της  ακόμη  φτωχότερης και  απόμερης τότε εκκλησίας του  Αγίου Ιωάννου του  Προδρόμου του λεγόμενου «Κυνηγού», στη  σημερινή  οδό  Βουλιαγμένης. Διακρίθηκε  ως ο λειτουργικότερος ιερεύς, άνθρωπος προσευχής, του οποίου η ζωή υπήρξε και αναδείχθηκε συνεχής διακονία του Θυσιαστηρίου. Από «φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στο ναό. Ήταν αφιλάργυρος κατά  τον τρόπο και πλήρης έργων αγαθών και ελεημοσύνης. Του αρκούσε για  τροφή  λίγο ψωμί  και  λίγα χόρτα, τα  οποία συνέλεγε ο ίδιος και, κάποιες φορές, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή της ενορίας του. Αλησμόνητες παρέμειναν οι αγρυπνίες τις οποίες τελούσε στο ναό του Αγίου Ελισσαίου Αθηνών. Αναφέρονται  και  μαρτυρίες παιδιών, ότι  τον  έβλεπαν  κατά την διάρκεια  της  Θείας  Λειτουργίας  μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης. Μαρτυρίες δε περιφανών λογίων, όπως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη  και  Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, που έψαλλαν στις άγρυπνίες τις οποίες τελούσε, εξαίρουν την σπάνια και  αγία  ιερατική  αυτού προσωπικότητα.

Ο παπα-Νικόλας, ο λεγόμενος «απλούς», ζούσε μέσα στην χαρά της Θείας Ευχαριστίας, την  οποία  τελοῦσε  ανελλιπώς  κάθε ημέρα, όπως την όριζαν οι λειτουργικοί  κανόνες  και την παρέτεινε επί  πολλές  ώρες, για να έχει την πνευματική της απόλαυση. Πάντα ανταποκρινόταν στο γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα και τελούσε πανηγυρικά το Μυστήριο της ελεύσεως  και  παρουσίας  του Αναστημένου Κυρίου, που αποκαλύπτει τον  εαυτό Του όπως τότε στο  Μυστικό  Δείπνο. Η  χαρά  της Αναστάσεως, που  βρίσκεται στην καρδιά της Ευχαριστίας, γινόταν οντολογική   αναψυχή  και  αγαλλίαση  στον  φλεγόμενο  από  θεία Αγάπη  Γέροντα. Η  μέθεξή  του στην πασχάλια χαρά  τον  συνέπαιρνε. Δεν ήταν γι’ αυτόν  ένα  απλό  εφημεριακό καθήκον. Πρόφαση  ήταν  το επί  ώρες  παρατεινόμενο μνημόσυνο των ζωντανών και των κοιμηθέντων, από τον όγκο των σημειωμάτων που  κρατούσε πάντα σε ένα  δισκάκι. Στην  πραγματικότητα  δεν ήθελε να διακόψει ποτέ την χαρά της Τράπεζας της Ευχαριστίας, τη θέα  του  Αναστημένου  Σώματος και  Αίματος  του  Χριστού.

Ο αείμνηστος Γέροντας, αφού  έφθασε στα 82 του χρόνια και έδωσε πρωτοφανή  στον  αιώνα  μας  μαρτυρία ουρανίων χαρισμάτων, οσιότητος, ταπεινώσεως, απλότητος, διακρίσεως, ελεημοσύνης, ασκήσεως και  κατά  Θεόν  σοφίας, αφού  στάθηκε ο μοναδικός προστάτης χιλιάδων ορφανών και πτωχών και έφθασε σε ύψος θείας τελειότητος, κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη το έτος 1932 μ.Χ.       
Η μνήμη του Αγίου ιερέως Νικολάου του Πλανά, ύστερα από  απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, τιμάται κατά την πρώτη Κυριακή   του  Μαρτίου, δια  μεταθέσεως εκ της κυριώνυμης ημέρας αυτού.

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου της Ενθρόνου

Η  ιερά  εικόνα  ανακαλύφθηκε στις  2  Μαρτίου  1917  στο  χωριό  Κολομσκόϊυ, κοντά  στην  Μόσχα, κατά  την  ημέρα  της  αναγκαστικής  παραιτήσεως  του Αγίου  Νικολάου, τσάρου της  Ρωσίας.

Η Αγία Ευδοκία η Μάρτυς

Η Αγία Μάρτυς Ευδοκία καταγόταν από την Ηλιούπολη, της επαρχίας Λιβανησίας Φοινίκης και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.). Στον  πρότερό  της  βίο  ζούσε  ζωή  ακόλαστη μέσα στα πάθη και την αμαρτία. Όμως η Χάρη του Θεού φώτισε την καρδιά της και με τις νουθεσίες κάποιου γέροντος μοναχού, που ονομαζόταν Γερμανός, μετανόησε. Στην συνέχεια, αφού είδε οπτασία, προσήλθε στον Επίσκοπο Θεόδοτο και βαπτίσθηκε. Η οπτασία ήταν η εξής: Παρατηρούσε  Άγγελο Θεού να οδηγεί  αυτήν  προς  τον  ουρανό  και άλλους  Αγγέλους  να τη συγχαίρουν, ενώ την ίδια στιγμή  κάποιος μαύρος ούρλιαζε και έλεγε ότι αδικείται πάρα πολύ, επειδή η Ευδοκία έγινε Χριστιανή.

Μετά  την πνευματική  αναγέννησή της και την καλή αλλοίωσή της, διαμοίρασε τα πλούτη της στους πτωχούς  και  κατέφυγε σε μοναστήρι, όπου  εσχόλαζε  στα  έργα  της  αρετής.

Όμως κατηγορήθηκε από τους πρώην εραστές της ως Χριστιανή  και συνελήφθη. Οδηγήθηκε στο βασιλέα Αυρηλιανό, ενώπιον του οποίου ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό  και τιμωρήθηκε. Αλλά  αφού ανέστησε με την προσευχή της τον υιό του βασιλέως, που  είχε  πεθάνει, τον  έπεισε  να  πιστέψει  στον Κύριο. Και τότε απελευθερώθηκε. Αργότερα  όμως συνελήφθη  από  τον  άρχοντα της  Ηλιουπόλεως Βικέντιο και αποκεφαλίσθηκε.          
Έτσι  η  Αγία  Μάρτυς Ευδοκία  έλαβε  τον  αμάραντο  στέφανο  της  δόξας και  εισήλθε  στη  χαρά  του  Κυρίου  της.

Απολυτίκιον. Ήχος  γ’.  Θείας  πίστεως.       
Φόβον  ένθεον, αναλαβούσα, κόσμου  έλιπες,  την  ευδοξίαν,  και  τω  Λόγω Ευδοκία προσέδραμες· ού τον ζυγόν τη  σαρκί  σου  βαστάσασα,  υπερφυώς ηγωνίσω δι' αίματος. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος  δ’.  Ο  υψωθείς  εν  τω  Σταυρώ.           
Ο  ευδοκήσας  εκ  βυθού  απωλείας, προς  ευσεβείας  τον  ακρότατον  όρον, αναγαγείν σε ένδοξε ως λίθον εκλεκτόν, ούτος και τον βίον σου, τη αθλήσει λαμπρύνας, χάριν ιαμάτων  σοι,  Ευδοκία  παρέχει·  όν  εκδυσώπει σώζεσθαι  ημάς,  Οσιομάρτυς,  Αγγέλων  εφάμιλλε.

Μεγαλυνάριον.
Χάρις  ευδοκίας της θεϊκής, νύμφην σε του Λόγου, απειργάσατο  εκλεκτήν, ήθεσιν οσίοις, και αίματι Μαρτύρων, θεόφρον Ευδοκία, περιαστράπτουσαν.

Η Αγία Αντωνίνα η Μάρτυς

Η  Αγία  Μάρτυς  Αντωνίνα  καταγόταν  από  την πόλη  Νίκαια  της  Βιθυνίας και  έζησε  κατά  τους  χρόνους  του  αυτοκράτορα  Μαξιμιανού  (286 – 305 μ.Χ.). Όντας  Χριστιανή, φανερώθηκε  στον  Μαξιμιανό, όταν  αναχώρησε  για  την Νίκαια  και  ομολόγησε  με  τόλμη  γνώμης  τον  Χριστό. Γι’ αυτό  βασανίσθηκε και  οδηγήθηκε  στὴ φυλακή. Αφού  την  έβγαλαν  από  τη  φυλακή, την  πίεσαν με  την  βία  να  αρνηθεί  τον  Χριστό. Η  Αγία  δεν  δέχθηκε  και  παρέμενε σταθερή  στην  πίστη της. Τότε  οι  δήμιοι  την  κρέμασαν  και  της  έγδαραν  τα πλευρά. Έπειτα  την  τοποθέτησαν  πάνω  σε  πυρακτωμένη  σχάρα, αλλά  και  μετά  από  αυτό  το  μαρτύριο  η  Αγία  παρέμεινε  αβλαβής.
Στη  συνέχεια, αφού  την  έβαλαν  σε  σάκο, την  έριξαν  στη  λίμνη  της  Νίκαιας, στην  οποία  βρήκε  το  μαρτυρικό  θάνατο  και  έλαβε  το  στέφανο  του μαρτυρίου.

Ο Άγιος Δαβίδ ο Αρχιεπίσκοπος

Ο  Άγιος Δαβίδ  καταγόταν από την  Ουαλία  και  ανατράφηκε με παιδεία και  νουθεσία Κυρίου. Από  νεαρά  ηλικία  ακολούθησε το μοναχικό  βίο και εκάρη μοναχός. Αποσύρθηκε στη νήσο του Ουάϊτ, καθοδηγούμενος από  τον Γέροντα Παυλίνο. Κήρυξε προς τους Βρετανούς και ανοικοδόμησε ναό στην πόλη  Γκλαστένμπουρυ, όπου  κατά την παράδοση κήρυξε ο  Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας που είχε, κατά την παράδοση, μαζί του  το  Ποτήριον του Μυστικού Δείπνου και τον Ακάνθινο  Στέφανο  τοῦ  Κυρίου.

Ο Άγιος Δαβίδ ίδρυσε δώδεκα μοναστήρια στα οποία επέβαλε τους κανόνες  της  Ανατολικής  Εκκλησίας. Οι μοναχοί μιλούσαν  σπάνια  και ως  κύριο  έργο  τους  είχαν την  προσευχή.

Ο Άγιος έλαβε μέρος σε δύο Συνόδους κατά του Πελαγιανισμού, που έγιναν στην πόλη  Μπρέβυ το 512 ή  519 μ.Χ. και  στην  πόλη  Βικτόρια λίγο  αργότερα. Κατά  την  διάρκεια  της  Συνόδου  εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ουαλίας, αλλά αποδέχθηκε την εκλογή του μετά από πολλές πιέσεις.      
Ο  Άγιος  Δαβίδ  κοιμήθηκε  οσίως  με   ειρήνη  το  έτος  544 μ.Χ.

Ο Όσιος Μακάριος εκ Ρωσίας

Ο  Όσιος  Μακάριος  του  Ζαμπίνσκιϋ, κατά  κόσμον  Ονούφριος, καταγόταν  από  τη  Ρωσία  και  γεννήθηκε το  έτος  1539. Μόνασε στη  μονή  των  Εισοδίων της  Θεοτόκου της πόλεως  Ζαμπύν  που   βρίσκεται  στην  επαρχία  του  Ταμπώφ. Ο  Θεός  τον  αξίωσε του  θαυματουργικού  χαρίσματος, γι’ αυτό  και επονομάζεται  Θαυματουργός.          
Ο Όσιος  Μακάριος  κοιμήθηκε  με  ειρήνη  το  έτος  1623.