Ο Άγιος Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος

Γεννήθηκε και  ανατράφηκε στην Ρώμη, από  ευγενή οικογένεια, με  πολλή   ευλάβεια   και   παιδεία.   Τον   στόλιζε   πολλή   φιλανθρωπία    και   τον   διέκρινε  η   ειλικρινής   προσπάθεια   στο   να   υπηρετεί  τον Χριστό,  πράττοντας τις εντολές Του. Γι’ αυτά του τα χαρίσματα, ο Ζωτικός  ήταν  πολύ   αγαπητός   στον   Μεγάλο    Κωνσταντίνο  (330  μ.Χ.), ο οποίος, αφού έκτισε την Κωνσταντινούπολη και την ανέδειξε πρωτεύουσα   του   κράτους   του,  προσκάλεσε  σ’ αυτήν  τον   Ζωτικό   με άλλους   ευσεβείς  άνδρες,  για   να   τους   έχει   εκεί   πολύτιμους   εργάτες   της    χριστιανικής   αγάπης.

Ο  Άγιος   Ζωτικός,  διακρίθηκε  κυρίως  στην  περιποίηση  των   λεπρών. Τους  οποίους  πλησίαζε  χωρίς  φόβο,  δίνοντας    σ’ αυτούς   βοηθήματα και  παρηγορούσε   την   δυστυχία   τους   με   αδελφική   αφοσίωση.  Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο γιός του Κωνστάντιος, ακολούθησε άλλους δρόμους και κακομεταχειρίστηκε τον Ζωτικό, με αποτέλεσμα   ο  φιλάνθρωπος αυτός άνδρας, να πεθάνει από τις κακουχίες   και    τις  ταλαιπωρίες.

Αλλά ο θάνατός του, κίνησε την μετάνοια του Κωνσταντίου. Αφού μεταμελήθηκε,  τίμησε  την   μνήμη   του   κτίζοντας   ένα   λεπροκομείο για   την   περίθαλψη   των   λεπρών.   Και   το   προίκισε  με πολλά κτήματα  και   εισοδήματα.  
Από τότε, πολλοί αυτοκράτορες, όπως ο Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος   (945),  ο   Ιωάννης   ο   Τσιμισκής (963 – 976), ο  Ρωμανός  ο Γ’ (1028 – 1034), εξασφάλιζαν την καλή  λειτουργία  του   και εξυπηρετούσε   πλήθος λεπρών, χάρη στην αρχική φιλανθρωπική ενέργεια   του   Αγίου   Ζωτικού.

Saint Vital the Orphanage

Born and raised in Rome, a noble family, with much reverence and education. He was greatly endowed with charity, and he was distinguished by his sincere effort to serve Christ by doing His commandments. For his gifts, Zotikos was very dear to Constantine the Great (330 AD), who, after he built Constantinople and made him the capital of his state, invited Zotikos with other pious men to her, for to have them there precious workers of Christian love.

Saint Vital was mainly distinguished in the care of the lepers. To whom he approached without fear, giving them aids and comforting their misery with brotherly devotion. After the death of Constantine the Great, his son Constantius followed other paths and mistreated Vital, causing this philanthropic man to die of hardship and suffering.

But his death triggered Constantine's repentance. After he moved on, he honored his memory by building a leper barn. And he endowed it with many possessions and incomes.

Since then, many emperors, such as Constantine Z the Porphyrogenite (945), Ioannis Tsimiskis (963 - 976), Romanos III (1028 - 1034), have maintained their good function and served a multitude of lords, thanks to the original charity of St. Vital.

Μάρκ.  3,6-12

6 Καὶ   ἐξελθόντες   οἱ   Φαρισαῖοι   εὐθέως    μετὰ   τῶν   Ἡρῳδιανῶν   συμβούλιον   ἐποίουν   κατ’ αὐτοῦ,   ὅπως   αὐτὸν   ἀπολέσωσι.

Άλλες   θεραπείες

7 Καὶ   ὁ   Ἰησοῦς    ἀνεχώρησε   μετὰ   τῶν   μαθητῶν   αὐτοῦ   πρὸς   τὴν   θάλασσαν· καὶ   πολὺ   πλῆθος   ἀπὸ   τῆς   Γαλιλαίας  ἠκολούθησαν   αὐτῷ,

8 καὶ   ἀπὸ   τῆς   Ἰουδαίας   καὶ   ἀπὸ   Ἱεροσολύμων   καὶ   ἀπὸ   τῆς   Ἰδουμαίας   καὶ   πέραν   τοῦ   Ἰορδάνου   καὶ   οἱ   περὶ   Τύρον   καὶ   Σιδῶνα,   πλῆθος  πολύ,   ἀκούσαντες   ὅσα   ἐποίει,   ἦλθον   πρὸς    αὐτόν.

9 Καὶ    εἶπε   τοῖς   μαθηταῖς   αὐτοῦ   ἵνα   πλοιάριον   προσκαρτερῇ   αὐτῷ   διὰ   τὸν   ὄχλον,   ἵνα   μὴ   θλίβωσιν   αὐτόν·

10 πολλοὺς   γὰρ   ἐθεράπευσεν,   ὥστε   ἐπιπίπτειν   αὐτῷ   ἵνα   αὐτοῦ   ἅψωνται   ὅσοι   εἶχον   μάστιγας·

11 καὶ   τὰ   πνεύματα   τὰ   ἀκάθαρτα,   ὅταν   αὐτὸν   ἐθεώρουν,   προσέπιπτον αὐτῷ    καὶ   ἔκραζον   λέγοντα   ὅτι   σὺ   εἶ   ὁ  υἱὸς   τοῦ    Θεοῦ.

12 Καὶ   πολλὰ   ἐπετίμα   αὐτοῖς   ἵνα   μὴ   φανερὸν   αὐτὸν   ποιήσωσι.

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Μάρκ. 3, 6-12

6 Και   όταν   βγήκαν  οι    Φαρισαίοι,  αμέσως  έλαβαν  απόφασι  μαζί  με  τους Ηρωδιανούς  εναντίον  του,  για  να  τον  εξολοθρεύσουν.

Άλλες   θεραπείες

7 Ο   Ιησούς   μαζὶ  με  τους  μαθητές  του   ανεχώρησε  προς  την  λίμνη.  Και τον   ακολούθησε   πολύς   κόσμος  από   την  Γαλιλαία,  από  την  Ιουδαία,

8 από   τα  Ιεροσόλυμα,  από  την  Ιδουμαία  και   από  την   χώρα   πέρα  από τον   Ιορδάνη    και  από  τα   μέρη  γύρω   από  την  Τύρο  και  Σιδώνα,  πολύς κόσμος  ήλθε   σ’ αυτόν,  επειδή  άκουσαν  όσα  έκανε.

9 Και   παρήγγειλε   στους  μαθητές  του  να  παραμένει  ένα  πλοιάριο   στη   διάθεσί  του,  για   να   μη  τον   συνθλίβει  ο  κόσμος,

10 διότι   πολλούς   θεράπευσε,  ώστε  έπεφταν  επάνω   του  όσοι   ήσαν άρρωστοι,  για   να  τον  αγγίξουν.

11 Και  τα  ακάθαρτα   πνεύματα,  όταν  τον  έβλεπαν,  τον  προσκυνούσαν  και φώναζαν,  «Συ   είσαι  ο  Υιός  του   Θεού».

12 Και  πολύ  αυστηρά  τα  διέτασσε  να  μη   τον  φανερώσουν.

Ἑβρ. 3, 5-11, 17-19

5 Καὶ   Μωϋσῆς   μὲν   πιστὸς    ἐν    ὅλῳ   τῷ   οἴκῳ     αὐτοῦ   ὡς   θεράπων,   εἰς μαρτύριον   τῶν   λαληθησομένων,

6 Χριστὸς   δὲ   ὡς   υἱὸς   ἐπὶ   τὸν   οἶκον   αὐτοῦ,   οὗ  οἶκός    ἐσμεν   ἡμεῖς,   ἐάν   περ   τὴν παρρησίαν   καὶ   τὸ   καύχημα   τῆς   ἐλπίδος   μέχρι   τέλους   βεβαίαν κατάσχωμεν.

7 Διό,   καθὼς   λέγει   τὸ   Πνεῦμα   τὸ   Ἅγιον·   σήμερον   ἐὰν   τῆς   φωνῆς   αὐτοῦ   ἀκούσητε,

8 μὴ    σκληρύνητε   τὰς   καρδίας   ὑμῶν   ὡς   ἐν   τῷ   παραπικρασμῷ,   κατὰ   τὴν   ἡμέραν   τοῦ   πειρασμοῦ   ἐν   τῇ   ἐρήμῳ,

9 οὗ   ἐπείρασάν   με   οἱ   πατέρες   ὑμῶν,   ἐδοκίμασάν   με,   καὶ   εἶδον   τὰ   ἔργα   μου τεσσαράκοντα   ἔτη·

10 διὸ   προσώχθισα   τῇ  γενεᾷ   ἐκείνῃ   καὶ   εἶπον·   ἀεὶ   πλανῶνται   τῇ   καρδίᾳ, αὐτοὶ   δὲ   οὐκ   ἔγνωσαν   τὰς   ὁδούς   μου·
11 ὡς    ὤμοσα   ἐν   τῇ   ὀργῇ   μου,   εἰ   εἰσελεύσονται   εἰς   τὴν  κατάπαυσίν   μου·

17 Τίσι   δὲ   προσώχθισε   τεσσαράκοντα   ἔτη;    Οὐχὶ   τοῖς   ἁμαρτήσασιν,   ὧν   τὰ   κῶλα   ἔπεσεν   ἐν   τῇ   ἐρήμῳ;

18 Τίσι   δὲ   ὤμοσε   μὴ   εἰσελεύσεσθαι   εἰς   τὴν   κατάπαυσιν   αὐτοῦ   εἰ   μὴ  τοῖς   ἀπειθήσασι;      
19 Καὶ   βλέπομεν   ὅτι   οὐκ   ἠδυνήθησαν  εἰσελθεῖν    δι' ἀπιστίαν.

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Εβρ.  3, 5-11, 17-19

5 Και  ο  μεν   Μωϋσής   ήτο   πιστός  σε   όλο  τον  οίκο  του  Θεού  σαν δούλος,  για   να  δώσει  μαρτυρία  για   όσα   θα  ελαλούντο,

6 ενώ   ο   Χριστός   σαν   Υιός   στον   οίκο  του   Θεού.  Εμείς   είμεθα   οίκός   του, εάν   κρατήσουμε   σταθερή   μέχρι   τέλους  την   πεποίθησι   και  την  ελπίδα, δια  την   οποία   καυχώμεθα.

7 Δια  τούτο,   καθώς   λέγει   το   Πνεύμα   το   Άγιο,   Σήμερα,  εάν   ακούσετε  την φωνή   του,

8 να   μη   σκληρύνετε   τις   καρδιές   σας   όπως   κατά  την  ανταρσία,  την ημέρα  της   δοκιμασίας   στην  έρημο,

9 όπου   οι   πατέρες   σας   με  έβαλαν  σε   δοκιμασία,  άν  και  είχαν   ιδεί  τα έργα   μου   επί   σαράντα   χρόνια.

10 Δια  τούτο   αγανάκτησα  κατά  της   γενεάς  εκείνης  και  είπα,  πάντοτε πλανάται  η  καρδιά   τους,  δεν   γνώρισαν  τους   δρόμους   μου.

11 Δια  τούτο   ωρκίσθηκα,   στην  οργή  μου,  ότι  αυτοί  δεν  θα εισέλθουν  ποτέ   στην  ανάπαυσί   μου.

17 Για   ποιους  δε  αγανάκτησε  επί   σαράντα   χρόνια;  Δεν   ήσαν  εκείνοι   που αμάρτησαν,  των   οποίων   τα   σώματα  έπεσαν   στην  έρημο;

18 Σε  ποιούς  δε   ωρκίσθηκε   ότι   δεν  θα  εισέλθουν   στην   ανάπαυσί   του,   παρά   σ’ εκείνους  που   φάνηκαν  απειθείς;
19 Και   βλέπουμε  ότι  εξ  αιτίας   απιστίας  δεν  μπόρεσαν  να  εισέλθουν.

Mark. 3, 6–12

6 And when the Pharisees came out, they immediately made a decision with the Herodians against him to put him to death.

Other treatments

7 Jesus and his disciples went away to the lake. And there followed him a great multitude from Galilee, and from Judaea,

8 From Jerusalem, from Edom, and from the land beyond Jordan, and from the places around Tire and Sidon, many people came to him because they heard what he had done.

9 And he commanded his disciples that a ship should remain in his stead, that the world might not crush him.

10 For many healed, so that those who were sick fell upon him, to touch him.

11 And unclean spirits, when they saw him, worshiped him, and cried out, Thou art the Son of God.

12 And very strictly, they commanded him not to reveal it.

Heb. 3, 5–11, 17–19

5 And Moses was faithful in all the house of God as a servant, to bear witness of all that was to be done,

6 but Christ as the Son in the house of God. We are his home if we hold firm to the end the belief and hope for which we boast.

7 Therefore, as the Spirit saith unto the Holy One, Today, if ye hear his voice,

8 Do not harden your hearts as in the rebellion, on the day of trial in the wilderness,

9 where your fathers put me to the test, even though they had known my works for forty years.

10 Therefore I was indignant at that generation, and said, Their heart is always troubled, they have not known my ways.

11 Therefore I swore in my wrath that they would never enter my rest.

17 For whom has he not been discouraged for forty years? Weren't they the sinners whose bodies fell into the wilderness?

18 Who did not swear that they would not enter into his rest, except those who seemed to be in danger?

19 And we see that because of infidelity they were not able to enter.

Η Αγία Ανυσία

Η  Αγία   Ανυσία,   έζησε   στα   χρόνια   του   αυτοκράτορος   Διοκλητιανού (298 μ.Χ.). Καταγόταν από την Θεσσαλονίκη και ήταν θυγατέρα   γονέων   ευσεβών και πολύ πλουσίων. Όταν πέθαναν οι γονείς  της,   η   Ανυσία   στάθηκε   κυρία   του   εαυτού   της.   Ούτε   τα πλούτη που κληρονόμησε την μέθυσαν, ούτε η ορφάνια της την παρέσυρε. Αλλά με φρόνηση και εγκράτεια, προσπαθούσε πάντα να μαθαίνει  «τι   εστίν    ευάρεστον   τω   Κυρίω».   Τι   δηλαδή, είναι ευχάριστο   και    ευπρόσδεκτο    στον   Κύριο.

Η   ευσέβειά   της   αυτή,   την   έκανε   γνωστή    στους   ειδωλολάτρες. Μια  φορά   λοιπόν,   ενώ   πήγαινε στην εκκλησία, την συνάντησε κάποιος   ειδωλολάτρης   στρατιώτης.   Αφού   την   έπιασε   βίαια, την έσυρε   στους  βωμούς των ειδώλων και την πίεζε να θυσιάσει στους Θεούς.   Η   Ανυσία   ομολόγησε   ότι   πιστεύει   στον   ένα   και   αληθινό Θεό,   τον   Ιησού   Χριστό,   και   Αυτόν   αγωνίζεται   να   ευχαριστεί   κάθε  μέρα.   Ο   στρατιώτης   εξαγριωμένος  άρχισε  να    βλασφημεί   το  Θεό    και   τότε    η   Ανυσία   τον   έφτυσε   στο   πρόσωπο.    
Ντροπιασμένος    αυτός,   έσυρε   το   σπαθί   του   και   διαπέρασε   τα πλευρά   της.  Έτσι  η  Ανυσία, πήρε το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου.

Απολυτίκιον. Ήχος  γ’. Την  ωραιότητα.     
Χριστόν   ποθήσασα,  από  νεότητος, αυτού  τοις    ίχνεσι,   κατηκολούθησας, εν αρεταίς   ασκητικαίς   εκλάμπουσα  Ανυσία·   όθεν και  αθλήσασα, προς νυμφώνα ουράνιον, χαίρουσα ανέδραμες, ως παρθένος θεόληπτος, πρεσβεύουσα  υπέρ   των   βοώντων·  χαίρε  σεμνή  Οσιομάρτυς.

Κοντάκιον. Ήχος  γ’. Η   Παρθένος   σήμερον.       
Παρθενίας   χάρισι,  κεκοσμημένη  Οσία, μαρτυρίου ήνυσας, γνώμη ανδρεία   το    σκάμμα· όθεν σε, διπλοίς  στεφάνοις  ο  σος Νυμφίος έστεψεν,  ο  κατ’ αξίαν νέμων τα γερά·  όν   δυσώπει  Ανυσία,    υπέρ   των πίστει   ανευφημούντων   σε.

Μεγαλυνάριον.
Της  Θεσσαλονίκης  θείος βλαστός,  και  άμωμος νύμφη, του Παντάνακτος Ιησού, ώφθης   Ανυσία, ασκήσει και αθλήσει, εχθρόν   καταβαλούσα,   τον   πολυμήχανον.

Saint Annas the Hieromartyr

Saint Ancia lived in the years of Emperor Diocletian (298 AD). He came from Thessaloniki and was a daughter of devout and wealthy parents. When her parents died, Anissa became a mistress of herself. Neither the riches that she inherited drunken her, nor her orphans seduced her. But with wisdom and tenacity, he always tried to learn "what pleases the Lord." That is, it is pleasing and welcome to the Lord.

Her piety made her known to pagans. So once, while going to church, a pagan soldier met her. After grabbing her violently, she dragged her to the altar of idols and pressed her to sacrifice to the Gods. Anisa confesses that she believes in the one and true God, Jesus Christ, and He strives to please her every day. The furious soldier began to curse God, and then Anisaia smashed him in the face.

Shamed, he drew his sword and pierced its sides. So Anusia got the amaranth wreath of the martyr.

Absolutely. Sound c. The beauty.

Christ, as a young man, I followed in my footsteps, pursuing a virtuous ascetic ascetic Anissia;

It's close. Sound c. Virgo today.

Parthenia charisma, decorated Hosea, martyred virgin, opinion bravery in the stool; always in double crowns the bridegroom stands, the adolescent adulterously adorable;

Magnificent.

The Thessaloniki divine shoot, and the immaculate nymph, of Jesus the Almighty, brought up Anisia, practiced and practiced, the enem

Ο Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

Γεννήθηκε   στο   χωριό   Κάπουρνα   της  Δημητριάδος  (Νομός Μαγνησίας). Οι ευσεβείς γονείς του, ονομάζονταν Αυγερινός και Κυράτζα.

Ο   Γεδεών,   κατά   κόσμον   Νικόλαος,   δώδεκα   χρονών  με   την οικογένειά  του   ήλθε   στο   χωριό   Γιερμή   και   από  εκεί   στο Βελεστίνο,  όπου  εργαζόταν  κοντά   στον  θείο   του.  Τον    άρπαξε   όμως κάποιος Τούρκος και τον εξισλάμισε με το όνομα Ιμπραήμ. Αλλά  ο Νικόλαος,   κατόρθωσε και  δραπέτευσε  και  επανήλθε  στην    οικογένειά του.   Ο    πατέρας   του   τον   φυγάδευσε   στο   χωριό   Κεραμίδι,   όπου κοντά   σε  κάποιους   οικοδόμους   πήγε   στην  Κρήτη. Εκεί  εξομολογήθηκε   σε   κάποιον   ιερέα   και  βρήκε  άσυλο   στο   εξωκλήσι του.

Μετά   τον  θάνατο   του   ιερέα,   ο  Νικόλαος   έφυγε   για   το   Άγιον Όρος.  Εκεί  πάλι  εξομολογήθηκε,   έλαβε  των  Αχράντων   Μυστηρίων και    στη  Μονή    Καρακάλου,   εκάρη    μοναχός   με   το   όνομα   Γεδεών.

Στην  Μονή   αυτή   έμεινε   35   χρόνια.   Με  τον  πόθο  όμως   του μαρτυρίου, ήλθε στο Βελεστίνο, όπου μέσα στην αγορά με θάρρος ομολόγησε  τον   Χριστό.  Διωκόμενος   από   τους   Τούρκους,   ήλθε   στην Αγυϊά,  όπου  συνελήφθη.   Οι   Τούρκοι,   αφού   τον   διαπόμπευσαν στους   δρόμους   του   Τιρνάβου,   κατόπιν   του   έκοψαν   τα   πόδια    και τα   χέρια    και    στη   συνέχεια   τον   έριξαν   στα    αποχωρητήρια.    
Εκεί, μέσα σε φρικτούς πόνους, παρέδωσε το πνεύμά του στις 30 Δεκεμβρίου  1818.  Η   τίμια   κάρα   του   μάρτυρα    αποθησαυρίστηκε  στην   αγία   Τράπεζα   του  Μητροπολιτικού   Ναού   του   Τυρνάβου, Παναγίας    Φανερωμένης.

Απολυτίκιον. Ήχος    δ’.  Ταχύ   προκατάλαβε.      
Οσίων  ισότιμος, και  Αθλητών κοινωνός, και  θείον αγλάϊσμα, της Καρακάλλου Μονής, εδείχθης μακάριε· συ γαρ στερρώς   αθλήσας, τον εχθρόν   ετροπώσω· ένθεν  Οσιομάρτυς,   Γεδεών   εδοξάσθης,   πρεσβεύων υπέρ  πάντων,   ημών   των  ευφημούντων  σε.

Κοντάκιον. Ήχος   γ’.  Η    Παρθένος   σήμερον.    
Εν ασκήσει πρότερον, ενδιαπρέψας   θεόφρον, τη  αθλήσει  ύστερον, θεοπρεπώς   εδοξάσθης· πόνοις γαρ, εγκαρτερήσας τοις  αφορήτοις, ήσχυνας, εχθρού  εις τέλος τας μεθοδείας· δια τούτό σε τιμώμεν, Οσιομάρτυς    Γεδεών   ένδοξε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  των   Οσίων  ο   μιμητής·    χαίροις   των   Μαρτύρων,   θιασώτης και   ζηλωτής·   εν γαρ αμφοτέροις, νομίμως διαπρέψας, Οσιομάρτυς   ώφθης,   Γεδεών   ένθεος.

Saint Gideon the New Martyr

He was born in the village of Kapourna in Dimitriados (Prefecture of Magnesia). His pious parents were named Avgerinos and Kyratzas.

Gideon, according to Nicholas, twelve years old with his family came to the village of Yermis and from there to Velestino, where he worked near his uncle. However, a Turk grabbed him and Islamized him by the name of Ibrahim. But Nikolaos succeeded and escaped and returned to his family. His father escaped him in the village of Keramidi, where he went to Crete near some builders. There he confessed to a priest and found asylum in his chapel.

After the death of the priest, Nikolaos left for Mount Athos. There he was confessed again, received by the Evil Mysteries and at the Monastery of Karakalou, by a monk named Gedeon.

She stayed in this monastery for 35 years. But with the desire of the martyr, he came to Velestino, where he boldly confessed Christ in the marketplace. Persecuted by the Turks, he came to Ayia, where he was arrested. The Turks, after driving him through the streets of Tirnavos, then cut off his legs and arms and threw him into the toilets.

There, in horrible pain, he surrendered his spirit on December 30, 1818. The honest heart of the martyr was deposed in the Holy Bank of the Metropolitan Church of Tyrnavos, Panagia Faneromeni.

Absolutely. Sound d. Fast forward.

To the equitable, and Athletes of the community, and to the uncle of the Karakallos Monastery, I have been blessed; I have been especially sporty, overthrow the enemy;

It's close. Sound c. Virgo today.

In the first place, prideful god, exercise it afterwards, divinely glorified; pangs of pain, overwhelmed by the reluctant, quiet, enemy at the end of the procession;

Magnificent.

Harmony of those who are imitators; joy of Witnesses, devotee and zealous; both of them, legally prominent, Osmotic martyr, Gideon insect.