Ο Όσιος Νικήτας εκ Κιέβου

Ο   Όσιος   Νικήτας   καταγόταν   από    την   Ρωσία   και  ήταν   κατά  σάρκα  αδελφός   του  Οσίου   Νίκωνος   († 23   Μαρτίου),   ηγουμένου   της Λαύρας   του   Κιέβου.   Μόνασε   στη   μονή   των   Σπηλαίων   του   Κιέβου,   αλλά   το   ανυπάκουο   του   χαρακτήρα   του   τον   οδήγησε   στο να   εγκαταλείψει   την    κοινοβιακή    ζωή   και    τους    Πατέρες    και    να   ζήσει,   ως   μοναχός,   απομονωμένος   σε   ένα   κελί    που     έφτιαξε  για  τον   εαυτό     του.   Ο    Όσιος   Νίκων,  που   δεν   έδωσε   την   ευλογία   του   για την   απομάκρυνση   του   μοναχού  Νικήτα   είδε   με   θλίψη   την   πράξη   του   και περίμενε με φόβο την τιμωρία της παρακοής του. Πράγματι,   η   δοκιμασία δεν άργησε να έλθει. Μια μέρα και  ενώ ο   Όσιος   Νικήτας   προσευχόταν,   ο διάβολος μεταμορφωμένος σε Άγγελο   Κυρίου,   παρουσιάσθηκε   μπροστά του  και   του    είπε   να   μην  προσεύχεται πλέον, αλλά    να   μελετά   τις   Αγίες Γραφές. Το  έργο   της   προσευχής   θα   αναλάμβανε αντί   του   Οσίου  ο ψευτοάγγελος.   Ο   Όσιος   υπέκυψε στον πειρασμό.   Νόμισε   ότι   κατά   θεία παραχώρηση και λόγω των ασκητικών του   αγώνων   ο   Θεός   του   χάρισε αυτή   τη   μεγάλη   δωρεά. Έτσι σταμάτησε την προσευχή και άρχισε τη μελέτη. Μελέτη όμως του λόγου του   Θεού   χωρίς   προσευχή   δεν γίνεται. Έτσι   η   καρδιά του περιέπεσε σε ακηδία και  πνευματικό  λήθαργο, γι’ αυτό δεν  κατάφερε να τελειώσει   ούτε   την   μελέτη   της   Αγίας   Γραφής.

Ο Όσιος άρχισε ξαφνικά να προφητεύει μόνο τα μέλλοντα κακά:    κλοπές, εγκλήματα, κακές ενέργειες και πράξεις, όλα δηλαδή  εκείνα που  κατεργάζεται   ο   διάβολος,   ο    πατέρας   του    ψεύδους   και   της   κακίας.   Η φήμη  του  απλώθηκε  παντού  και  όλοι   τον   θαύμαζαν   για   την  ακριβή  εκπλήρωση  των προφητικών του λόγων. Οι  Πατέρες της   μονής   άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι ο  Όσιος   Νικήτας   είχε  πέσει   σε   πλάνη   και   είχε οδηγηθεί από τον σατανά σε οδό απωλείας. Έτσι ξεκίνησαν   θερμή προσευχή   για   να   φωτισθεί  ο  νους του  Οσίου και  να    σωθεί.   Χάρη    στην προσευχή    των   συνασκητών   του,   των   Αγίων   εκείνων   Πατέρων,   που   από αγάπη   για   τον   άνθρωπο   προσεύχονταν   και   για   τον   αδελφό   τους,   ο   νους του   Οσίου   φωτίσθηκε και  άρχισε  πάλι   να   προσεύχεται   και   να   βιώνει   τους αληθινούς καρπούς της μοναχικής πολιτείας, της αρετής και της ασκήσεως. Ο  Θεός  όχι μόνο  έκανε  δεκτή    τη   μετάνοιά   του,   αλλά  και  τον   αξίωσε   του   χαρίσματος   της   θαυματουργίας. 
Λόγω  της  οσιακής    ζωής  του  ο  Άγιος  Νικήτας,  το  έτος   1096,    εξελέγη Επίσκοπος   Νόβγκοροντ.   Αφού    ποίμανε   αξίως  και θεοφιλώς το  ποίμνιό του, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1109 και  το  ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στον ιερό ναό των Αγίων και  Δικαίων Θεοπατόρων  Ιωακείμ    και   Άννης  του  Νόβγκοροντ.

Saint Nikitas of Kiev

Ositos Nikitas came from Russia and was fleshly brother of Osios Nikon († 23 March), the abbot of Lavra of Kiev. He stayed in the cave monastery of Kiev, but his disobedient character led him to abandon cossack life and fathers and live as a monk isolated in a cell he made for himself. Saint Nikon, who did not give his blessing for the removal of the monk Nikitas, saw with grief his act and waited in fear of punishing his disobedience. Indeed, the test did not take long to come. One day, while Saint Nikitas prayed, the devil transformed into an Angel of God, appeared before him and told him not to pray anymore, but to study the Holy Scriptures. The work of prayer would take the pseudo-angel instead of Osi. Osios succumbed to temptation. He believed that God gave him this great gift because of divine concession and because of his ascetic struggles. So he stopped praying and began the study. But study of God's word without prayer is not possible. So his heart fell into acupuncture and spiritual lethargy, so he did not even finish the study of the Bible.

The Savior suddenly began to prophesy only the future evil: the thefts, the crimes, the evil actions and the acts, all that is the ones that the devil, the father of lie and evil, is doing. His reputation spread everywhere and everyone admired him for the exact fulfillment of his prophetic words. The Fathers of the monastery began to understand that Saint Nikitas had fallen into error and had been led by Satan on a path of loss. Thus a warm prayer began to enlighten the sense of the Savior and to be saved. Thanks to the prayer of his companions, the Saints of those Fathers who, from love for man, also prayed for their brother, the light of Hosios was illuminated and began again to pray and experience the true fruits of the lonely state, virtue and exercise . God not only accepted his repentance, but also demanded him the gift of miracles.

Because of his aged life, Agios Nikitas, in 1096, was elected Bishop of Novgorod. After honoring his flock, he died peacefully in 1109, and his holy relic was buried in the holy temple of the Saints and the Right Theopaths of Ioakeim and Anne of Novgorod.

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου της Κορωνιωτίσσης ή Δακρυρροούσης

Η    εικόνα   της Παναγίας της Κορωνιώτισσας  ή Δακρυροούσας  φυλάσσεται   στην  ομώνυμη μονή  του Ληξουρίου της νήσου Κεφαλληνίας.  Η  Παναγία   κατά    την   ημέρα   αυτή    διέσωσε   τη    μονή   από    τον  ισχυρό  σεισμό  του   έτους   1867.

Synaxis of the Most Holy Theotokos of Koroniotisis or Dakryrooussis

The icon of Panagia of Koroniiotissa or Dakrirousa is kept in the homonymous monastery of Lixouri, in the island of Kefallinia. The Virgin Mary on this day rescued the monastery from the powerful earthquake of 1867.

Ο Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω

Ο  Όσιος  Αρσένιος γεννήθηκε  στα  Ιωάννινα  το  έτος 1800  και ονομαζόταν   Αθανάσιος.   Από    μικρή    ηλικία    έμεινε    ορφανός    και  σε  ηλικία εννέα  ετών μετέβη  στις    Κυδωνίες   της    Μικράς  Ασίας,  όπου  σπούδασε στην  ονομαστική  σχολή  της  πόλεως  έχοντας  ως σχολάρχη  τον   περίφημο   διδάσκαλο ιερομόναχο   Γρηγόριο   Σαράφη. Κατά   τα   τελευταία έτη  της φοιτήσεώς του  συνδέθηκε με τον πνευματικό  Γέροντα   Δανιήλ  από    τη    Ζαγορά    του   Πηλίου,  έναν από    τους    ονομαστούς  πνευματικούς της  εποχής  εκείνης  και  έγινε  υποτακτικός   του.

Το   έτος   1815  ο  Άγιος    αναχώρησε   για   το   Άγιον   Όρος   με   τον Γέροντα   Δανιήλ   και    εκεί    εκάρη    μοναχός.   Αργότερα  χειροτονήθηκε Διάκονος παρά τις  αντιδράσεις  του, καθώς  δεν  θεωρούσε  τον   εαυτό   του   άξιο  και   μετά   από    εξαετή    παραμονή  στο    Άγιον   Όρος   ήλθε   και  πάλι με τον   Γέροντά   του,   στη   μονή  Πεντέλης   στην   Αθήνα.   Όμως   και   από   εδώ   αναγκάστηκαν    να  φύγουν,   γιατί   άρχισε   η   επανάσταση   κατά   των   Τούρκων.   Στη  συνέχεια   μετέβησαν   στις   Κυκλάδες,   όπου   ο   Όσιος   χειροτονήθηκε  το    1817   Πρεσβύτερος.

Ο    Όσιος    Αρσένιος   έδρασε   κυρίως   στην   Πάρο    και  τη  Φολέγανδρο,    όπου   δίδαξε    από    το    1829   μέχρι    το    1840.

Μετά   την   κοίμηση   του    Γέροντά   του   Δανιήλ,    ο    Όσιος    ασκήτεψε  στη    μονή   Λογγοβάρδας   της   Πάρου.   Κοιμόταν   και    έτρωγε ελάχιστα   και   συνεχώς αγρυπνούσε, προσευχόμενος  για  τα  πνευματικά   του   τέκνα   και    τη   σωτηρία   του   κόσμου.   Βασική   του τροφή   ήταν   η    ανάγνωση   των   θείων   Γραφών  και  των συγγραμμάτων    των   Αγίων   Πατέρων.   Γι’   αυτό  και  ο   Όσιος θεωρούσε   τη    μικρή   του   βιβλιοθήκη  ως   κήπο   τερπνότατο   και ωραιότατο    με  αγλαόκαρπα   δένδρα,   πλήρη    από   εύχυμους   καρπούς.

Ο   Όσιος   αγαπούσε   τους   πάντες   χωρίς   διακρίσεις.   Περισσότερο όμως   αγαπούσε  τους    ασθενείς,  τους    οποίους    διακονούσε  με  μεγάλη   προθυμία.

Όταν   το   1861,   κοιμήθηκε   ο ηγούμενος της μονής,  ευσεβής ιερομόναχος   Ηλίας,   οι   πατέρες   εξέλεξαν   ηγούμενο   και προϊστάμενό   τους   τον   Όσιο   Αρσένιο,   ο   οποίος   τους   ποίμανε   με θεοφιλή   και    θεάρεστο   τρόπο.   Λίγα   χρόνια    αργότερα   παραιτήθηκε,  για να ασχοληθεί απερίσπαστα με το έργο της ιεράς εξομολογήσεως.          
Ο  Όσιος  κοιμήθηκε με   ειρήνη το  έτος 1877. Η  ανακομιδή  των λειψάνων   του    έγινε  το  έτος   1938    και    εορτάζεται  στις 10 Αυγούστου.   Τα   ιερά   λείψανά    του   φυλάσσονται   με   ευλάβεια   στη Μονή    Μεταμορφώσεως   του   Σωτήρος    Πάρου.

The Holy Arsenios in Paros

Saint Arsenios was born in Ioannina in the year 1800 and was called Athanasios. From an early age he became an orphan and at the age of nine he went to the Kydonia of Asia Minor, where he studied at the nominal school of the city, having as a scholar the famous teacher, Gregory Sarafi. During the last years of his studies he was associated with the spiritual Elder Daniel of Zagora, one of the most famous intellectuals of that time, and became his subordinate.

In 1815 the Saint left for Mount Athos with Elder Daniel and there a monk. Later, he was ordained Deacon despite his reactions, as he did not consider himself worthy and after six years stay in Mount Athos came again with his Elder, at the Penteli monastery in Athens. But they were forced to leave because of the revolution against the Turks. Then they went to the Cyclades, where the Saint was ordained in 1817 Elder.

Saint Arsenios acted mainly in Paros and Folegandros, where he taught from 1829 until 1840.

After the demolition of the Elder of Daniel, the Ossios practiced at the Loggardas Monastery of Paros. He slept and ate little and constantly was vigilant, praying for his spiritual children and the salvation of the world. Its basic food was to read the Divine Scriptures and the writings of the Holy Fathers. That is why Osios regarded his small library as a terracotta and beautiful garden with arable trees, full of fruitful fruit.

Osios loved everyone without discrimination. But he loved the patients, whom he was very willing to do.

When, in 1861, the abbot of the monastery, the pious Elijah Elias, fell asleep, the fathers elected Abbot and his superiors Osios Arsenios, who praised them in a theophilous and gentle way. A few years later he resigned, to deal with the work of holy confession.

Osios slept peacefully in 1877. The relics were rebuilt in 1938 and celebrated on 10 August. His holy relics are preserved with reverence in the Monastery of the Transfiguration of the Savior of Paros.

Ὁμιλία    εἰς   τὴν   ἑορτὴν   τῶν   Τριῶν   Ἱεραρχῶν

«Εἰς   μνημόσυνον   αἰώνιον   ἔσται    δίκαιος»

            Ἑορτὴ   τῶν  γραμμάτων   καὶ   τῶν τεχνῶν σήμερα, ἀγαπητοί μου    ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου·    εἶναι  δηλαδὴ  ἑορτὴ   τῆς   ἑλληνορθόδοξης   παράδοσής  μας. Εἶναι  ἡ   ἑορτὴ    τῆς μνήμης  τῶν  Τριῶν  Ἁγίων   Ἱεραρχῶν,  οἱ   ὁποῖοι  μελέτησαν   ὅσο κανεὶς   ἄλλος    τὴν   ἀρχαία   φιλοσοφικὴ   σκέψη,  ἀλλὰ   μελέτησαν  καὶ   τὴν   Ἁγία  Γραφή.

            Ὁ   Μ.   Βασίλειος,   ὁ  Γρηγόριος  ὁ   Θεολόγος, ἀλλὰ   καὶ    ὁ   Πρύτανης   τοῦ   Ἄμβωνος   ἅγιος Ἰωάννης  ὁ  Χρυσόστομος προσπάθησαν, καὶ κατάφεραν μὲ τὴ   φώτιση  τοῦ Χριστοῦ μας,  νὰ  καταφέρουν   τὴν   ἑνότητα   τῆς   Ἐκκλησίας    μας.

            Μὲ  τὸ    κήρυγμα   τῶν  Τριῶν  Ἱεράρχων   τῆς  ἁγίας   μας    Ἐκκλησίας      διακήρυτταν        στὸ    κόσμο   μας   τὴν   ὀρθόδοξη   πίστη,      διακήρυτταν   τὴν  ἀλήθεια  τῆς  πίστεώς  μας    ὄχι   μόνο   μὲ τὸν ὀρθόδοξο  λόγο  τους, ἀλλὰ   καὶ μὲ τὴν ὀρθόδοξη  γραφίδα  τους, τὶς  ὀρθόδοξες  Πατερικὲς   πραγματεῖες  τους.  

            Ὁ  μὲν  Μ.   Βασίλειος,  ποὺ   ἀποκαλεῖται   δικαίως   Φωστὴρ τῆς  Καισαρείας  καὶ   ὅλης  τῆς  Ἐκκλησίας  μας  ἔζησε   στὰ  μέσα  τοῦ   4^ο   αἰῶνα μ.Χ. στὴ Καισάρεια  τῆς  Παλαιστίνης, καὶ  διδάχθηκε  ἀπὸ   τοὺς   ἁγίους   γονεῖς  του  τὴν   ὀρθόδοξη      πίστη   μας  πρὸς   τὸ   Χριστό.   Ἡ    ὀρθόδοξη αὐτὴ πίστη   τοῦ Βασιλείου    διακηρύχθηκε  ἀπὸ   τὸν   Ἅγιο    μέσω    τῶν ὀρθόδοξων  ἔργων   του.   Τὰ    συγγράμματά   του εἶναι   πολύτιμα   πνευματικὰ   ἄνθη   ὅλων   ἡμῶν   τῶν   νεωτέρων   χριστιανῶν.    

Ἡ  πίστη   ὅμως   αὐτὴ   τοῦ    Μ. Βασιλείου    δὲν ἦταν   μόνο     θεωρητική, ἀλλὰ    καὶ   πρακτική· διότι     ἐφήρμοζε  ὅ,τι      διδάσκει  ἡ  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία. Ὅλες  οἱ    διδασκαλίες  του  Μ. Βασιλείου  ἦταν   ὄντως  εὐαγγελικὲς  καὶ    ὀρθόδοξες.  Ἐκτὸς  ὅμως  ἀπὸ    τὴν  ὀρθόδοξη  πίστη  ὁ  Μ. Βασίλειος  μᾶς   δίδαξε    καὶ    τὴν  ἀρετὴ   τῆς   ἐλεημοσύνης.  Διότι ἡ ἀγάπη  τοῦ  Ἁγίου Βασιλείου    δημιούργησε   μιὰ   ὁλόκληρη πόλη ἀπὸ  πολλὰ    Ἱδρύματα,  τὴν   περίφημη    Βασιλειάδα,  ὅπου  ἐπιτελοῦσε τὸ   φιλανθρωπικὸ  ἔργο  του  ἐντελῶς    ἀθόρυβα    καὶ   ταπεινά.    Ἡ  ἀγάπη τοῦ  ἁγίου     πρὸς  τοὺς  πτωχοὺς   καὶ   ἀσθενεῖς   ἀδελφούς του  ἦταν   καὶ  μιὰ   ὁμολογία   τῆς  πίστεως  του   πρὸς τὸ   Χριστό.  

  Ὅταν  ὅμως    ὁ  αἱρετικὸς  ἔπαρχος   Μόδεστος τοῦ  ζήτησε  νὰ ὑπογράψει λίβελλο  ὁμολογίας  τῆς   πίστεώς  του   σ’ὅσα  πρέσβευε  ὁ αἱρετικὸς   Ἄρειος ἀρνήθηκε  αὐτὸς   νὰ  συναινέσει  στὰ  διατάγματα  αὐτὰ  τοῦ Μοδέστου.    Οἱ  ἀπειλὲς  τοῦ     Μοδέστου  πρὸς  τὸν  Ἅγιο,  οἱ  ὁποῖες  ἀπειλοῦσαν  τὸν  Ἅγιο Νασίλειο   μὲ   ἐξορίες,   μὲ   δημεύσεις    περιουσιῶν, ἀκόμα     καὶ μὲ  θάνατο  ἔπεσαν  στὸ κενό.  Γιατὶ   ὁ   Μ. Βασίλειος    ἀπολογούμενος  ἔλεγε:  Τὴν    ἐξορία  δὲν   τὴν   φοβᾶμαι  γιατὶ   «τοῦ  Κυρίου εἶναι   ἡ    γῆ   καὶ τὸ   πλήρωμα  αὐτῆς».    (Ψαλ. 23^ος) Δηλαδή,    ἡ  γῆ ὁλάκερη   εἶναι   τοῦ   Θεοῦ,   καὶ   γι’αὐτὸ   δὲν   ὑπῆρχε  λόγος  νὰ  φοβᾶται  τὶς ἐξορίες. Ὅταν,  πάλι, τὸν   ἀπειλοῦσε μὲ   κατασχέσεις   περιουσιῶν   ἀπαντοῦσε   ὁ  Ἅγιος  ὅτι   δὲν  φοβόταν  τὶς κατασχέσεις  περιουσιῶν,    διότι   δὲν    εἶχε περιουσίες,  καὶ  ἡ  μοναδική   του     περιουσία   του   ἦταν    τὰ  λιγοστὰ    βιβλία  του.  Ὀφείλουμε  ἑπομένως   μικροὶ  καὶ  μεγάλοι  νὰ ζοῦμε    πιστὰ καὶ  εὐσεβῶς.   

          Δὲν    εἶναι   ὅμως   μόνο  ὁ  Μ. Βασίλειος   πρότυπο  καλοῦ  διδασκάλου,  ἀλλὰ  εἶναι  καὶ   ὁ Ἅγιος Γρηγόριος   ὁ   Θεολόγος.  Ὁ    Ἅγιος Γρηγόριος,  ποὺ  δὲν  ἦταν  βέβαια ἐξ  ἀρχῆς    ὀρθόδοξος  χριστιανός,  ἀλλὰ   εἶχε  παρασυρθεῖ   ἀπὸ   μιὰ  ἰουδαΐζουσα  αἵρεση·   μετενόησε  ὅμως  καὶ ἔγινε  ἕνας  ἐκ  τῶν  στύλων  τῆς  Ὀρθοδοξίας  ἐξαιτίας  τῆς  προσευχῆς  τῆς  ἁγίας  του   μητέρας,   Νόνας.   Ὁ  Ἅγιος  Γρηγόριος  μᾶς  παρέδωσε,  καὶ  μᾶς    λέει  ὅτι: «μνημονευτέον  δεῖ Θεοῦ μᾶλλον  ἤ   ἀναπνευστέον  καί, εἰ οἷόν τε τοῦτο  εἰπεῖν, μηδὲ  ἄλλο τι  ἤ  τοῦτο πρακτέον».    (ὅπ. πρ., 4 τ. 4 σ. 16)  Δηλαδὴ  ἡ  προσευχὴ  εὶναι  τόσο  πολὺ ἀναγκαῖα  γιὰ    τὴ    ζωή   μας,  ὅπως  εἶναι  ἡ ἀναπνοή. Σύμφωνα  μὲ    τὸν   Ἅγιο   Γρηγόριο    τὸ   Θεολόγο    ἡ   προσευχὴ   ἀξίζει,  μάλιστα,  περισσότερο   καὶ   ἀπὸ τὴν     ἀναπνοή  μας. Γιατὶ      ἡ   προσευχὴ   εἶναι  τὸ   πνευματικὸ αὐτὸ  ὄπλο  ποὺ    πρέπει ὅλοι  μας     νὰ  χρησιμοποιοῦμε, ἀλλὰ  νὰ  τὸ  χρησιμοποιοῦμε  καὶ  σωστά.   Δὲν πρέπει   ποτὲ  νὰ   ἐπιζητοῦμε     πλούτη καὶ ἀξιώματα,  κατὰ  τὶς  προσευχές μας, οὔτε   κοσμικὲς  χαρὲς  καὶ  σωματικὴ  ὀμορφιά,  ἀλλὰ   πρέπει  νὰ  ἀναζητοῦμε  μόνο  τὴ     σωτηρία  τῶν   ψυχῶν    μας.

          Ὡς  στύλοι   τῆς    Ὀρθοδοξίας  μας  οἱ   τρεῖς    αὐτοὶ  Ἱεράρχες  τῆς  Ἐκκλησίας  μας  κατατρόπωσαν  τοὺς   αἰρετικοὺς   τῆς   ἐποχῆς  τους.  Οἱ  ἅγιοι  αὐτοὶ  δὲν μελέτησαν   βέβαια  μόνο   τὸ   Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ  καὶ ὅλους  τοὺς    σοφοὺς    τῆς   ἀρχαιότητος.   Εἶδαν    ὅμως  στὴ  σοφία   τῶν   ἀρχαίων   φιλοσόφων   μόνο    τὸ  ψέμα  καὶ   τὸ   σκοτάδι    τῆς  ἁμαρτίας. Οἱ  εἰδωλολάτρες ὅμως  οἱ ὁποῖοι    ἀγάπησαν   τὸ   σκοτάδι    τῆς ἁμαρτίας  καὶ   ὄχι   τὸ  φῶς  τοῦ   Εὐαγγελίου   δὲν  δέχτηκαν   τὴ   διδασκαλία  τους.   Ἡ   διδασκαλία,  ὅμως,    τῶν  προστατῶν τῆς  Παιδείας μας, ἡ διδασκαλία   τῶν   Τριών   Ἱεραρχῶν     ἀπεγκλωβίζουν  τὸν   εἰδωλολατρικὸ κόσμο    ἀπὸ  τὴν   ἄγνοια  τοῦ  ἀληθινοῦ   Θεοῦ  μας.   

Ὅπως   μᾶς  λέει  ὁ Μ. Βασίλειος, πρέπει  νὰ  μελετοῦμε  μόνο  ὅ,τι  μᾶς  συμφέρει ψυχικά.  Ὅπως  ἡ μέλισσα,   λέει   ὁ   ἅγιος  Βασίλειος,    παίρνει   τὴ    γῆρυ  ἀπὸ τὰ λουλούδια   γιὰ   νὰ   φτιάξει     τὸ   μέλι  της,   ἔτσι   καὶ  οἱ    χριστιανοὶ  νέοι  καὶ νέες   ὀφείλουν νὰ  μελετοῦν  τὸ  Εὐαγγέλιο  καὶ   τὰ συγγράμματα  ποὺ    ὁδηγοῦν  στὸ  δρόμο  τῆς  ἐν  Χριστῷ  σωτηρίας.   Καὶ οἱ    χριστιανοὶ  σύζυγοι ποὺ    ἐπιθυμοῦν  νὰ ὑπάρχει  ἀδιατάρακτη   ἑνότητα    στὴν   οἰκογένεια    ἄς  ἔχουν  ἀληθινὴ    ἀγάπη   μεταξύ τους.   Καὶ πραγματικὴ ἀγάπη εἶναι   ὅταν  ζεῖ  ὁ Χριστὸς  ἀνάμεσά  μας.  

Καὶ  ἐνῶ   οἱ  ἅγιοι Ἱεράρχες,   Μ. Βασίλειος  καὶ Γρηγόριος  ὁ   Θεολόγος,  μᾶς  δίδαξαν  τὴν  ἐγκράτεια  καὶ    ἐν   Χριστῷ    ζωή,    τὸ   ἴδιο    καὶ    ὁ   Ἅγ.   Ἰωάννης    ὁ     Χρυσόστομος  ἔπραξε. Ὁ  ἅγιος αὐτὸς   μᾶς  δίδαξε  ἀκόμα     τὴν   ἐλεημοσύνη  ἐμπράκτως,  ἀφοῦ   ἐφήρμοζε   τὴν   ἐλεημοσύνη    στὴν    ζωή   του.  Διότι ὁ Ἅγιος   αὐτὸς    ἦταν  πολὺ   ἐγκρατὴς  ἐπίσκοπος,   καὶ  ἔδινε   καθημερινὰ  φαγητὸ  γιὰ    7000   ἀνθρώπους  τῆς  Κωνσταντινούπολης.  Τὸ παράδειγμα αὐτὸ τοῦ Ἁγίου   Ἰωάννου,  ἐλπίζω   καὶ   εὔχομε   νὰ   μᾶς   κάνει ὅλους  ἐλεήμονες,   διότι ἡ  ἐλεημοσύνη,  ὅπως  λέει    καὶ    ὁ   Ἅγιος   Ἰωάννης μᾶς  ἀνεβάζει  στὴ  βασιλεία  τῶν   οὐρανῶν.  

Τὸ  ἔργο  ὅμως  αὐτὸ  τῶν  τριῶν  Ἱεραρχῶν  δὲν  θεωροῦνταν  ἀπὸ   τοὺς   εἰδωλολάτρες  εὐπρόδεκτη. Γι’ αὐτὸ  καὶ  τοὺς   ὀνόμαζαν   ἀμόρφωτους  καὶ ὡς   ἀνθρώπους   ποὺ   δὲν  γνωρίζουν  τίποτα  ἀπὸ   τὴν    ζωὴ  καὶ    ἀπὸ    τὴ    φιλοσοφία    τῶν  ἀρχαίων.    Τοῦτο  ὅμως  εἶναι  μέγα ψέμα,   διότι   οἱ  Τρεῖς  Ἱεράρχες  μελέτησαν ἐπισταμένως  τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία. Ἀλλὰ  μελετώντας  τὰ ἔργα  τῶν φιλοσόφων ἐντόπισαν  καὶ   τὸ  μέγα   ψέμα  ποὺ ἔκρυβαν  τὰ   ἔργα   τῶν   ἀρχαίων   φιλοσόφων.  Στὰ ἔργα  ὅμως   τῶν Ἁγίων  Πατέρων   τῆς    Ἐκκλησίας  μας   βρίσκεται    ἡ χριστιανικὴ  πίστη   καὶ   Ἀλήθεια.  

          Ἀδελφοὶ  μου  καὶ  ἀδελφές μου!   Διδάσκαλοι καὶ  μαθητές!  Ἄν  ζήσουμε  ὅπως  θέλουν  οἱ   Ἅγιοι   αὐτοὶ  ποὺ  τιμοῦμε  σήμερα, ἄν  προσπαθήσουμε τοὐλάχιστον    νὰ  ζήσουμε    σύμφωνα   μὲ    τὴν ζωὴ    τοῦ  Ἁγίου   Βασιλείου,   τοῦ   Ἁγ.   Γρηγορίου   τοῦ   Θεολόγου, ἀλλὰ  καὶ  σύμφωνα  μὲ    τὶς  διδασκαλίες  τοῦ   Ἁγ. Ἰωάννου   τοῦ   Χρυσοστόμου  θὰ  καταλάβουμε  καὶ   τὸ νόημα τῆς  ζωῆς.    Γι’ αὐτὸ  οἱ  δάσκαλοι   καὶ   καθηγητὲς    τῆς    ἐποχῆς   μας  πρέπει    νὰ  διδάσκουν  στὰ     παιδιά  μας   μόνο  αὐτὰ  ποὺ  ἀγαπᾶ  καὶ θέλει  ὁ      Χριστός  μας.  Γιὰ   νὰ   συμβεῖ ὅμως αὐτὸ    πρέπει   τὰ   σχολεῖα    μας   νὰ  μορφώνουν  τοὺς   νέους    μας   «ἐν   παιδείᾳ  καὶ νουθεσίᾳ   Κυρίου»·  πρέπει   δηλαδὴ    νὰ   καθοδηγοῦν τοὺς   νέους μας  στὴν   ὁδὸ  τῆς   εὐσεβείας   καὶ  ἁγιότητος,   καὶ   ὄχι   πρὸς   τὴν   ὁδὸ   τῶν       αἱρέσεων   οὔτε    καὶ     στὴν   παναίρεση   τοῦ   οἰκουμενισμοῦ.    Εὔχομε οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες νὰ  πρεσβεύουν στὸ Ὑπερουράνιο   Θυσιαστήριο    ὐπὲρ   τῆς Ἑνότητος     τῆς   Μίας,   Ἁγίας  καὶ  Ἀποστολικῆς     Ἐκκλησίας, ἀλλὰ   καὶ   ὑπὲρ   ὅλων   ἡμῶν  τῶν    χριστιανῶν, οὕτως ὥστε  ὅλοι μας  νὰ εἴμαστε   πιστοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι   μέχρι   τέλους   τῆς   παρούσης  ζωῆς   μας. Ἀμήν!