Ο Άγιος Νέστωρ ο Μάρτυρας

Ο  Νέστορας  ήταν  πολύ  νέος  στην  ηλικία,  ωραίος  στην  όψη  και  γνώριμός του  Αγίου  και  ενδόξου  Δημητρίου.

Ο Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ότι  ο  αυτοκράτωρ  Διοκλητιανός  χαιρόταν για τις νίκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ονομαζόμενου Λυαίου, μίσησε  την  υπερηφάνειά του. Βλέποντας  όμως  και  τα  θαύματα  του  Αγίου Δημητρίου, πήρε θάρρος. Πήγε λοιπόν στην φυλακή, όπου ήταν  κλεισμένος ο Μεγαλομάρτυρας, και έπεσε στα πόδια  του.  «Δούλε  του  Θεού  Δημήτριε», είπε, «εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με το Λυαίο, γι’ αυτό  προσευχήσου για  μένα  στο  όνομα  του  Χριστού».

Ο  Άγιος,  αφού  τον  σφράγισε  με  το  σημείο  του  τιμίου  Σταυρού,  του  είπε  ότι και τον Λυαίο  θα  νικήσει  και  για  τον  Χριστό  θα  μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ο Νέστορας μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο και ανεφώνησε: «Θεέ του Δημητρίου,  βοήθει  μοι».

Και  αφού πολέμησε  με  τον  Λυαίο,  του  κατάφερε  δυνατό  χτύπημα  με  το μαχαίρι του στην καρδιά και τον θανάτωσε. Εξοργισμένος τότε ο Διοκλητιανός,  διέταξε  και  σκότωσαν  με  λόγχη  το  Νέστορα,  αλλά  και  τον Δημήτριο.         
Έτσι, μ’ αυτή του την ενέργεια  ο  Νέστορας  δίδαξε  ότι  σε  κάθε  ανθρώπινη πρόκληση πρέπει να αναφωνούμε: «Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι·  τι ποιήσει  μοι  άνθρωπος;».  Ο  Κύριος  είναι  βοηθός  μου  και  δε θα  φοβηθώ.  Τι  θα  μου  κάνει  οποιοσδήποτε  άνθρωπος;

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.       
Αθλητής ευσεβείας ακαταγώνιστος, ως κοινωνός και συνήθης του Δημητρίου οφθείς, ηγωνίσω ανδρικώς Νέστορ μακάριε· τη θεϊκή γαρ αρωγή, τον Λυαίον καθελών, ως άμωμον ιερείον, σφαγιασθείς προσηνέχθης,  τω  Αθλοθέτῃ  και  Θεώ  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.  
Αθλήσας καλώς, αθάνατον την εύκλειαν, κεκλήρωσαι νυν,  και  στρατιώτης άριστος,  του  Δεσπότου  γέγονας, ταις  ευχαίς  Δημητρίου  του  Μάρτυρος·  συν αυτώ  ούν  Νέστορ  σοφέ,  πρεσβεύων  μη  παύση,  υπέρ  πάντων  ημών.

Μεγαλυνάριον.
Σθένος εζωσμένος υπερφυές, νικητής εγένου, εν αγώσι  Νέστορ  σοφέ·  όθεν ακηράτων,  γερών  ηξιωμένος,  μετά  του  Δημητρίου,  ημών  μνημόνευε.

Ο Άγιος Λούππος

Ορισμένες Συναξαριακές πηγές αυτήν την ημέρα (κατ’ άλλους 26 Οκτωβρίου), αναφέρουν την μνήμη του  Αγίου  Λούππου.  Ο  Άγιος  αυτός φέρεται  ως  υπηρέτης  του  Αγίου  Δημητρίου,  που  ήταν κοντά  του  την ώρα  του  μαρτυρίου  του.

Λέγεται  λοιπόν  ότι  ο  Άγιος  Δημήτριος  έχρισε  με  το  αίμά του τον Λούππο  και  κατόπιν  αυτός,  έπραττε  πολλά  θαύματα – μέσῳ  αυτού – στην πόλη της Θεσσαλονίκης.     
Μαθεύτηκε  αυτό  από  τον  ηγεμόνα  της  πόλης,  ο  οποίος  συνέλαβε  τον Λούππο  και   αμέσως  τον  φόνευσε.

ομιλία στην εορτή του αγίου Μεγαλομ Δημητρίου του Μυροβλήτου

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μεγαλομάρτυρας ο Μυροβλύτης

Υψηλόβαθμος αξιωματικός  του  ρωμαϊκού  στρατού,  έζησε  και  μαρτύρησε επί  των  αυτοκρατόρων  Διοκλητιανού  και  Μαξιμιανού, περίοδος φοβερών διωγμών  εναντίον  των χριστιανών.

Ο Δημήτριος, ο οποίος καταγόταν από ευσεβή οικογένεια της Θεσσαλονίκης δεν φοβήθηκε τις διαταγές των  αυτοκρατόρων  και  συνέχιζε να  κηρύττει  το  Ευαγγέλιο. Αυτή του η  δράση  τον οδήγησε μπροστά  στον Διοκλητιανό,  ο  οποίος  διέταξε  την  φυλάκισή  του.

Στην φυλακή ήταν ένας νεαρός χριστιανός, ο Νέστορας, ο οποίος θα αντιμετώπιζε  σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο.  Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε  την  βοήθειά  του.  Το  αποτέλεσμα  ήταν  ο  Νέστορας  να  νικήσει  τον Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε να θανατωθούν  και  οι  δυο,  Νέστορας  και  Δημήτριος.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος  Άγιος  της  Θεσσαλονίκης.
Η μεταφορά της εικόνας του  Αγίου Δημητρίου στην Κωνσταντινούπολη έγινε το έτος 1149 από τον βασιλιά Μανουήλ Κομνηνό. Και η εικόνα μεταφέρθηκε  από την  Θεσσαλονίκη  στην  Ιερά  Μονή  Παντοκράτορος  της Κωνσταντινούπολης,  επί  ηγουμενίας  Ιωσήφ.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.          
Μέγαν  εύρατο,  εν  τοις  κινδύνοις,  σε  υπέρμαχον,  η  οικουμένη,  Αθλοφόρε  τα έθνη  τροπούμενον.  Ως  ούν  Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν  τω  σταδίω θαρρύνας τὸν Νέστορα, ούτως Άγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,  Χριστόν  τον Θεόν  ικέτευε,  δωρήσασθαι  ημίν  το  μέγα  έλεος.

Κοντάκιοv αυτόμελον. Ήχος β’.          
Τοις τωv αιμάτων σου ρείθροις Δημήτριε, τηv Εκκλησίαν Θεός επορφύρωσεν, ο δούς σοι το κράτος αήττητοv, και  περιέπων  την  πόλιν  σου άτρωτοv·  αυτής  γαρ  υπάρχεις  το  στήριγμα.

Μεγαλυνάριον.

Τον μέγα οπλίτην και Αθλητήν, τον στεφανηφόρον, και εν Μάρτυσι θαυμαστόν, τον λόγχη τρωθέντα, πλευράν  ως  ο  Δεσπότης,  Δημήτριον  τον θείον,  ύμνοις  τιμήσωμεν.

Έτερον Μεγαλυνάριον.  
Μύρον γεωργήσας πνευματικόν,  τω  επουρανίω,  μύρω  Μάρτυς  δι’ αρετών, μύρων κρήνη ώφθης, ζωοποιών εν κόσμω, Δημήτριε Μαρτύρων, το ακροθίνιον.

Η Αγία Ταβιθά

Η  Αγία Ταβιθά  ήταν  ευσεβής  και  φιλάνθρωπη  χριστιανή  και  κατοικούσε στην  Ιόππη.  Το  Ταβιθά  είναι  λέξη  Συριακή  και  σημαίνει  Δόρκα.

Ήταν υφάντρα και έφτιαχνε χιτώνες, τους οποίους πωλούσε προς ανακούφιση  των  χηρών  και  ορφανών.

Η  Ταβιθά  όμως  αρρώστησε  και  πέθανε. Την  περίοδο  εκείνη  βρισκόταν  στη Λύδδα ο Απόστολος Πέτρος. Όταν το άκουσαν αυτό  οι  δικοί  της,  έσπευσαν να τον παρακαλέσουν να έρθει στην Ιόππη, όπου και οδηγήθηκε στο νεκροκρέβατο  της Ταβιθάς. Αφού παρακάλεσε τους  παραβρισκόμενους  να βγουν από το δωμάτιο, ο Πέτρος γονάτισε και προσευχήθηκε. Στην συνέχεια  είπε  στην  Ταβιθά  να  σηκωθεί.  Μόλις  εκφώνησε  το  πρόσταγμα  η νεκρή ανεστήθῃ.           
Το γεγονός αυτό διεδόθει στην  Ιόππη και πολλοί πίστεψαν.  Η  Αγία  Ταβιθά πέθανε  σε  βαθύ  γήρας.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Μαθήτρια ένθεος, εν τη  Ιόππη σεμνή, Χριστού εχρημάτισας, και εν  πολλοίς οικτιρμοίς, αυτόν εθεράπευσας· όθεν υπό του Πέτρου, ως ηγέρθης θανούσα, έδειξας του σου βίου, Ταβιθά μακαρία, πάσι την κεκρυμμένην, θείαν  λαμπρότητα.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου.          
Τοις θεαρέστοις σου έργοις και πράξεσι, θεοπρεπώς τω Σωτήρι λατρεύουσα, αγάπης υπόδειγμα πέφηνας, ω Ταβιθά ως θεόφρων μαθήτρια· διό  σου  την  μνήμην  γεραίρομεν.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις θεοδόξαστε Ταβιθά, στήλη θείων έργων, ως μαθήτρια  του  Χριστού· ελεημοσύνης, πηγή  γαρ  ανεδείχθης,  εν πόλει  τη  Ιόππη,  γνώμη  θεόφρονι.

Ο Άγιος Αρέθας ο Μεγαλομάρτυρας και οι συν αυτώ

Έζησε τον 6^ο αιώνα μ.Χ. και ήταν ένας από τους προύχοντες της πόλης Νέγρας  στην Αιθιοπία. Όταν  ασπάσθηκε το  χριστιανισμό,  διακρινόταν για την ευσέβεια και τις πολλές του αγαθοεργίες. Κοντά του μαζεύτηκε ένας  όμιλος  από άνδρες και γυναίκες,  που  καθημερινό  τους  έργο  είχαν την  διδασκαλία  του  θείου  λόγου.

Η  πρόοδος αυτή  του  Ευαγγελίου  στην  Εκκλησία  της Νέγρας, εξήγειρε το φανατισμό  των ειδωλολατρών, και συνέλαβαν τον Αρέθα με τους συνεργάτες του.  Ο  Αρέθας  ήταν  τότε  γέροντας.  Οι  εχθροί  της  πίστης του  συνέστησαν να λυπηθεί τα γεράματά του και  να απαρνηθεί  τον Χριστό.  Τότε  ο  Αρέθας  έδωσε  γενναία  απάντηση:  «Στην  διάρκεια της ζωής  μου, είπε,  διέπραξα πολλά αμαρτήματα. Ο  Ιησούς Χριστός με καθάρισε  απ’ αυτά  δια  της  θυσίας Του και  με την  πίστη  μου  προς  Αυτόν. Και  από  άνθρωπο  απώλειας  με  έκανε  κληρονόμο  του  ανεσπέρου  φωτός και  της αιώνιας ζωἠς. Τώρα μου προσφέρει και  άλλη τιμή. Μου  δίνει  την ευκαιρία,  από την σάρκα ενός γέροντα να προβάλει αθλητής, αποδεικνύοντας  ότι η  ισχύς και  η ελευθερία του  πνεύματος μπορούν να καταφρονήσουν κάθε άνομη απειλή  και  βία και  να καταισχύνουν τους δυνατούς της γης».    
Η  απάντηση  αυτή  εξαγρίωσε  περισσότερο  τους  δήμιούς  του,  που αμέσως  αποκεφάλισαν  τον  Αρέθα  με  τους  συνεργάτες  του.

Απολυτίκιον. Ήχος  α’. Της  ερήμου  πολίτης.       
Ευσεβεία  εμπρέπων  τη  αθλήσει  δεδόξασαι,  την  των  Χριστοκτόνων κακίαν  καθελών τη  ενστάσει  σου·  διο  και  προσενήνοχας  Χριστώ, Μαρτύρων  αρραγή  συνασπισμόν,  ώσπερ  θείος  παιδοτρίβης  και  οδηγός,  Αρέθα  παμμακάριστε.  Δόξα τω  δεδωκότι  σοι  ισχύν,  δόξα  τω σε  στεφανώσαντι,  δόξα  τω  ενεργούντι  δια  σου,  πάσιν  ιάματα.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Ευφροσύνης  πρόξενος ημίν επέστη, η φωσφόρος σήμερον, των Αθλοφόρων  εορτή·  ήv  εκτελούντες  δοξάζομεv, τον εv υψίστοις  υπάρχοντα  Κύριον.

Μεγαλυνάριον.
Κλήρος  περιούσιος  και  λαός,  έχων  ταξιάρχην,  τον  Αρέθαν  τον  ευκλεή, τη των πρωτοτόκων, συνήφθη Εκκλησίᾳ, μαρτυρικοίς αγώσιν· όν μεγαλύνωμεν.

Η Αγία Σεβαστιανή η Μάρτυς

Καταγόταν από την πόλη Σεβαστή της Φρυγίας και διδάχτηκε την χριστιανική πίστη από τον Απόστολο Παύλο, και πήρε τη θερμότητα και την  ανδρεία  του  διδασκάλου  της.

Η  Αγία  Σεβαστιανή  έζησε  τον  1^ο αιώνα  μ.Χ.  και  χρησιμοποιούσε  την ζωή  της  κάθε ημέρα για την αλήθεια του Ευαγγελίου (στη  Μαρκιανούπολη  της  Θράκης). Πήγαινε σε σπίτια ειδωλολατρών και είλκυε  πολλές  γυναίκες  απ’ αυτούς  στους  κόλπους  της  Εκκλησίας.

Συνελήφθη  γι’ αυτό  επί  αυτοκράτορος  Δομετιανού  και ηγεμόνος Σεργίου, κακοποιήθηκε και εξεδιώχθη από  τον τόπο της. Έφθασε στην Ηράκλεια της Θράκης όπου πάλι συνελήφθη, από τον ηγεμόνα Πομπηϊανό,  και  φυλακίστηκε.

Αλλά  η γυναικεία της φύση, ντρόπιασε τους βασανιστές της. Οι υποσχέσεις  δεν  την  δελέασαν,  οι  απειλές  δεν την έκαμψαν, και  κάτω από  βαριά  μαρτύρια στάθηκε όρθια με όλη της την γενναιοψυχία. Οι σάρκες της Αγίας Σεβαστιανής σχίζονταν, αλλά  τα χείλη, όπως και  η καρδιά της, εξακολουθούσαν να υμνούν τον Χριστό.
Τελικά, η  μεγάλη  αυτή  αθλήτρια  της  Εκκλησίας  μας,  παρέδωσε  την ζωή  της  με  τον  δια  αποκεφαλισμού  θάνατο  και  ετάφῃ  στη  Ραιδεστό.

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.          
Τοις  ρήμασι  του  Παύλου φωτισθείσα προσέδραμες, Σεβαστιανή  τω Σωτήρι  και  νομίμως ενήθλησας,  βασάνους  υπομείνασα  πολλάς,  δυνάμει του  νυμφίου  σου  Χριστού,  όν  ικέτευε  απαύστως  υπέρ  ημών, των ευλαβώς βοώντων σοι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι,  δόξα  τω  ενεργούντι  δια   σου, πάσιν  ιάματα.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.  
Το  φως  του  Χριστού,  δια  του  Παύλου  δέδεξαι,  και  πίστει  θερμή,  υπέρ αυτού  ηγώνισαι, Σεβαστιανή ένδοξε, της σαρκός σου μηδόλως φροντίσασα, και  την άπονον εύρες ζωήν, τω ξίφει τμηθείσα τον αυχένα σου.

Μεγαλυνάριον.
Ήθλησας ως άσαρκος εν σαρκί, και τομή της κάρας, γάλα έβλυσας θαυμαστώς·  ο  Χριστός  γαρ Μάρτυς, ω Σεβαστιανή σε, δοξάζει όν εν άθλοις  λαμπρώς  εδόξασας.

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Απόστολος και Αδελφόθεος

 παράδοση  αναφέρει  ότι  ήταν  ένας  από  τους  γιους  του  Ιωσήφ  από  άλλη γυναίκα,  γι’ αυτό  ονομαζόταν  αδελφός του  Κυρίου.  Η  συγγενική  του  όμως σχέση  με  τον  Κύριο  δεν  είναι  ομόφωνα  καθορισμένη.  Αλλά  το γεγονός είναι  ότι  ο  Ιάκωβος  ο  αδελφόθεος  έγινε  πρώτος  επίσκοπος  Ιεροσολύμων και  είναι  αυτός  που  έγραψε  την  πρώτη  Θεία  Λειτουργία  της  χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό  όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των  Ιουδαίων. Αφού  τον  έπιασαν, τον εριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν  ζωντανός, τον  αποτελείωσαν  με  άγριο  κτύπημα  ροπάλου  στο  κεφάλι.

Έργο του  Ιακώβου είναι και η Καθολική  Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη,  στην  οποία  να  τι  μας  συμβουλεύει,  σχετικά  με  το  πως  πρέπει να χειριζόμαστε τον λόγο του Θεού: «Γίνεσθε ποιηταί λόγου και μη μόνον ακροαταί, παραλογιζόμενοι  εαυτούς». Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές  και τηρητές  του  λόγου  του  Θεού  και  όχι  μόνο  ακροατές. Και να μη  ξεγελάτε  τον εαυτό  σας,  με  την  ιδέα  ότι  είναι  αρκετό  και μόνον να  ακούει  κανείς  το  λόγο.      
(Η  μνήμη  του  Αγίου  Ιακώβου  του  Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με την μνήμη του Δαβίδ  του  Προφήτου και  Ιωσήφ  του  μνήστορος,  συνοδευόμενη  με  το  ακόλουθο  δίστοιχο:  «Συ τέκτονος παις, αλλά αδελφός Κυρίου, του πάντα τεκτήναντος, εν λόγω, μάκαρ». Τελείται δε αυτώ η Σύναξις εν τω σεπτώ αυτού Ναώ το όντι ένδοθεν της  Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις. Πατμιακός κώδικας:  266).

Απολυτίκιον. Ήχος  δ’.   
Ως  του  Κυρίου  Μαθητής,  ανεδέξω  δίκαιε  το  Ευαγγέλιον·  ως  Μάρτυς  έχεις το  απαράτρεπτον· την  παρρησίαν  ως  Αδελφόθεος·  το  πρεσβεύειν  ως Ιεράρχης.  Ικέτευε  Χριστόν  τον  Θεόν,  σωθήναι  τας  ψυχάς  ημών.

Κοντάκιοv. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.          
Ο  του Πατρός μονογενής Θεός Λόγος, επιδημήσας προς ημάς  επ’  εσχάτων, των ημερών Ιάκωβε θεσπέσιε, πρώτον σε ανέδειξε, των  Ιεροσολύμων, ποιμένα και διδάσκαλον, και πιστόν οικονόμον, των μυστηρίων των πνευματικών.  Όθεv  σε  πάντες  τιμώμεν  Απόστολε.

Μεγαλυνάριον.
Κλήσει  αδελφόθεος  πεφηνώς,  Ιάκωβε  μάκαρ,  των  αρρήτων  μυσταγωγός, εν Σιών εδείχθης, και πάθει σου τιμίω, το ζωηφόρον πάθος, Χριστού εδόξασας.