Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η  λειτουργική παράδοση και  η Ορθόδοξη πνευματικότητα τοποθετούν σε ιδιαίτερη θέση την σημερινή εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Και είναι αλήθεια ότι οι θεομητορικές εορτές πλουτίζουν την λειτουργική μας  ζωή, γιατί ο Λόγος του  Θεού πάντοτε ατενίζει με ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό την μεσίτρια του ουρανού. Οι θεολογικοί λόγοι και ύμνοι στην Κυρία Θεοτόκο είναι σε τελευταία ανάλυση δοξολογία στον Λόγο του  Θεού, που  έγινε  άνθρωπος  για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους.

Το  μόνο  όνομα της Θεοτόκου, Μητέρα του Θεού, περιέχει όλο το μυστήριο της οικονομίας της σωτηρίας, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Αποδεικνύεται έτσι ότι η Μητέρα του Χριστού αποκαλύπτεται στους  πιστούς  ως  η  κατ’ εξοχήν  μάρτυς  του  γεγονότος, πως ο Θεός προσέλαβε πραγματικά την ανθρώπινη φύση, στην οποία άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας. Σωτηρία που αποβαίνει πραγματικότητα  και  γεγονός  που  σημαίνει την  έλευση της  Βασιλείας του Θεού. Σε μία ομιλία του ο Βασίλειος Σελευκείας σημειώνει χαρακτηριστικά:  «Θεοτόκος εστί τε και λέγεται. Άρα τις εστι ταύτης υψηλοτέρα υπόθεσης;… ως γαρ ουκ έστιν εύκολον νοείν τε και φράζειν Θεόν, μάλλον δε καθάπαξ αδύνατον, ούτως το μέγα της Θεοτόκου μυστήριον, και διανοίας και γλώττης εστίν ανώτερον. Επεί ούν Θεόν σαρκωθέντα τεκούσα  Θεοτόκος  ονομάζεται».

Το πρόσωπο της Θεοτόκου δεν νοείται ανεξάρτητα από το ανθρώπινο γένος. Η Θεοτόκος είναι ο υγιής καρπός της ανθρώπινης φύσεως και  η καλύτερη προσφορά  των ανθρώπων στον Χριστό. Στην προσφορά  όλης της  κτίσεως συμμετέχουμε και εμείς με την Παναγία. Ο αγιογράφος, όταν  αγιογραφεί στην κόγχη του Ιερού Βήματος την Πλατυτέρα, δεν θέλει  να εικονίσει  μόνο την  Παναγία, αλλά  όλη  την  Εκκλησία  που έχει  κέντρο της τον Χριστό. Η Παναγία έγινε Εκκλησία  και  γέννησε την Εκκλησία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει ότι ο Κύριος  «ενανθρωπήσας σάρκα Εκκλησίας προσέλαβε». Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων συνδέει το πρόσωπο της Θεοτόκου με την έννοια της Εκκλησίας, γι’ αυτό λέγει:  «υμνούμεν την αειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι την  αγίαν Εκκλησίαν».

Η αναφορά, λοιπόν, στην Παρθένο Μαρία υπενθυμίζει την χαρά της λυτρώσεως του  ανθρώπου από τον Χριστό, γιατί εκείνη υπηρέτησε πιστά το μυστήριο της σωτηρίας μας. Η αγνή  και  άσπιλη  Παρθένος, η  πιστή και  ταπεινή  κόρη της Βηθλεέμ, μπροστά στα μάτια του Θεού ευρέθηκε ως  «η  μόνη εν γυναιξί  ευλογημένη  και καλή». Αυτήν διάλεξε ο Ουράνιος όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και «ο Λόγος σάρξ εγένετο».

Ο  φιλάνθρωπος  και  ελεήμων  Θεός  μας, που πάντοτε φροντίζει το γένος των  ανθρώπων, επειδή  είδε  το  έργο  που  έπλασε  με τα χέρια  Του να είναι υπόδουλο στον διάβολο, θέλησε να αποστείλει  τον Υιό Του τον Μονογενή, τον Κύριό μας  Ιησού  Χριστό, για να το απολυτρώσει  από τα χέρια του  διαβόλου. Επειδή  όμως, δεν θέλησε να το μάθει, όχι  μόνο  ο Σατανάς, αλλά και οι ίδιες οι ουράνιες δυνάμεις, σε έναν από τους Αρχαγγέλους, στον ένδοξο Γαβριήλ εκμυστηρεύτηκε το μυστήριο. Προοικονομεί  δε ότι η  Αγία  Παρθένος θα γεννήσει  αγνή  και  καθαρή, γιατί  ήταν  άξια  τέτοιου  καλού.

Όταν ο Θεός  Πατέρας ευδόκησε να πραγματοποιήσει  «το χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένον μυστήριον», «το μυστήριον το κεκρυμμένον από των αιώνων και των γενεών», το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, για την λύτρωση του ανθρώπινου γένους, μόνο αυτή δέχθηκε την θεία αποκάλυψη του  μυστηρίου και  κρίθηκε  ικανή  να  υπηρετήσει  το  έργο της  σωτηρίας.

Μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, στην πίστη και τη δογματική της διδασκαλία, ο  Ευαγγελισμός είναι της  «σωτηρίας ημών  το  κεφάλαιον  και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις». Ο Άγγελος ανακοινώνει και ευαγγελίζεται την θεία βουλή. Αλλά η Παρθένος δεν σιωπά. Ανταποκρίνεται  στην  θεία κλήση με  ταπείνωση  και  πίστη:  «Ιδού  η δούλη  Κυρίου· γένοιτό μοι κατά  το  ρήμά  σου».

Η  θεία βουλή γίνεται δεκτή και βρίσκει ανταπόκριση. Και αυτή η ανθρώπινη  ανταπόκριση  είναι  ό,τι  ακριβώς χρειάζεται σ’ αυτό  το σημείο. Η υπακοή  της Παναγίας  αντισταθμίζει την ανυπακοή της Εύας. Με αυτή  την έννοια η Παρθένος είναι η δεύτερη Εύα και ο Υιός της ο δεύτερος Αδάμ. Όπως η Εύα εξαπατήθηκε από τον λόγο ενός αγγέλου, για να φύγει από τον Θεό παραβαίνοντας τον λόγο Του, έτσι η Παναγία δέχθηκε τον Ευαγγελισμό  από τον λόγο ενός Αγγέλου, έτσι ώστε να φέρει  τον  Θεό  μέσα  της, υπακούοντας  στον  λόγο  Του.

«Δια της Εύας ο θάνατος, δια της Μαρίας η Ζωή», κηρύττει ο Άγιος Ιερώνυμος. Αυτή η υπακοή  και  η χαρούμενη αποδοχή  του  λυτρωτικού σκοπού του Θεού ήταν μία πράξη ελευθερίας. Ήταν ελευθερία  υπακοής και  όχι πρωτοβουλία, ελευθερία αγάπης και λατρείας, ταπεινώσεως  και εμπιστοσύνης.

Κατά  τις ημέρες της δημιουργίας του κόσμου, όταν ο Θεός εξέφερε τον ζωντανό  και παντοδύναμο λόγο Του  «γενηθήτω», ο λόγος του Δημιουργού  παρήγαγε εντός του κόσμου τα όντα. Αλλά την ημέρα εκείνη, η οποία δεν έχει την όμοιά της από της υπάρξεως του κόσμου, όταν η θεία Μαρία προσέφερε το σεμνό και υπάκουο «Γένοιτο», ο λόγος του δημιουργήματος κατέβασε στον κόσμο τον Δημιουργό. Εδώ ο Θεός  και πάλι προσφέρει τον λόγο Του:  «Θα συλλάβεις, θα γεννήσεις υιό  και  θα τον ονομάσεις Ιησού. Αυτός θα γίνει μέγας και θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου. Σε αυτόν θα δώσει ο Κύριος ο Θεός τον θρόνο του Δαυΐδ, του προπάτορά Του. Θα βασιλεύσει για  πάντα  στους  απογόνους του  Ιακώβ  και  η  βασιλεία Του  δεν θα έχει τέλος».

Η  Θεοτόκος αποδέχεται το θέλημα του  Θεού  και  το αποτέλεσμα  θα είναι  τόσο  θαυμαστό. Αυτή  η  υπακοή  είναι η  μεγαλειώδης δύναμη, είναι  η  καθαρή  και  τέλεια αφοσίωση της Μαρίας στον  Θεό, αφοσίωση της  θελήσεώς της, της σκέψεώς της, της ψυχής της  και της όλης υπάρξεώς της και  όλων των δυνάμεών της, όλων των πράξεών της, των ελπίδων της  και  των  προσδοκιών της.

Οι αρχές της εορτής του Ευαγγελισμού  δεν  είναι  επακριβώς  γνωστές. Το γεγονός ότι η Ἁγία Ελένη έκτισε στη Ναζαρέτ βασιλική, στην οποία περιλαμβανόταν κατά παράδοση ο οίκος της Θεοτόκου, όπου αυτή δέχθηκε  τον  Ευαγγελισμό, επέδρασε ίσως  στη  σύσταση  τοπικής  εορτής.

Οι πρώτες μαρτυρίες περί αυτής ευρίσκονται στον Άγιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το 430 μ.Χ. και στο Πασχάλιον Χρονικόν (624 μ.Χ.), όπου  χαρακτηρίζεται  ως  συσταθείσα στις 25 Μαρτίου από τους θεοφόρους δασκάλους.     
Η μεγαλοπρεπής πανήγυρη του Ευαγγελισμού ετελείτο από τους Βυζαντινούς στο ναό των Χαλκοπρατείων, όπου παρίσταντο και οι αυτοκράτορες. Κατά  τον 15^ο αἰῶνα μ.Χ. η  Πανυχίδα  ετελείτο  στο παλάτι.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.   
Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἷός του Θεοῦ, υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ.

Κοντάκιον  Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια

Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια

Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.

Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον

Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον

Ἵνα κράζω σοι, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.

Τὸν ὁμοούσιον Πατρὶ καὶ θείῳ Πνεύματι

Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ Ἁγνὴ συνέλαβες

Τῇ τοῦ Πνεύματος ἐλεύσει τοῦ Παναγίου

Εἰς ἀνάπλασιν βροτείου γένους Ἄχραντε,

Ἀρχαγγέλου σοι φωνὴν κοσμοχαρμόσυνον   
Ἐκβοήσαντος, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μεγαλυνάριον.
Νῦν εὐαγγελίζεται Γαβριήλ, τὸ χαῖρε κραυγάζων, μετὰ δέους τῇ Μαριάμ. Ὢ τοῦ ξένου τρόπου, ἐν μήτρᾳ γὰρ ἀχράντῳ, συνείληπται ὁ Πλάστης, σώζων ὃν ἔπλασε.

Ο Άγιος Αρτέμων Επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας

Ο Άγιος Αρτέμων γεννήθηκε στη Σελευκεία της Πισιδίας. Όταν ο Απόστολος Παύλος ήλθε σε εκείνο τον τόπο, ο Άγιος Αρτέμων έγινε μαθητής του, ενώ στην συνέχεια αναδείχθηκε Επίσκοπος της ίδιας πόλεως, διδάσκαλος του λαού και κήρυκας της αλήθειας. Διενέργησε πολλά θαύματα και  οδήγησε πολλούς  από  τους  ειδωλολάτρες  προς  τον Κύριο, κάνοντάς τους Χριστιανούς. Διοικώντας με ευσέβεια και θεάρεστο τρόπο το ποίμνιο, που του είχε εμπιστευθεί ο Θεός και διακυβερνώντας με αρετή  και  σοφία την  Εκκλησία, ήταν  σωτήριο  λιμάνι για όλους  που είχαν ανάγκη, προστάτης των χηρών, υπερασπιστής των ορφανών, χορηγός πτωχών και πενήτων.
Ο Άγιος Αρτέμων, αφού  πολιτεύθηκε  κατά  Θεόν  και  υπηρέτησε  σε  όλα τον  Κύριο, κοιμήθηκε με ειρήνη σε βαθύ  γήρας, απολαμβάνοντας την  αιώνια  ζωή.

Ο Όσιος Ζαχαρίας ο εν Χαρσικίω

Είναι άγνωστο πότε ήκμασε ο Όσιος Ζαχαρίας, ο οποίος έζησε  ασκητικό έγκλειστο βίο. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θεωρεί ότι ο Όσιος Ζαχαρίας είναι ο πνευματικός υιός του  Οσίου Καρίωνος (†24 Νοεμβρίου), περί του  οποίου γίνεται λόγος στο Γεροντικόν, αλλά  ο  προσδιορισμός  «ο εν Χαρσικίω» αποκλείει τον Ερημίτη της Αιγύπτου Ζαχαρία. Ίσως το Χαρσίκιον πρέπει να ταυτίζεται με την μονή «την εν Χαρσιανώ», στην Καππαδοκία, την  οποία  έκτισε  ο  Όσιος  Νικηφόρος († 23  Οκτωβρίου).

Ο Άγιος Νίκων ο Ιερομάρτυρας και οι εκατόν ενενήκοντα μαθητές του

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Νίκων έζησε κατά τους χρόνους του ηγεμόνος Κουϊντιανού και  καταγόταν από τη  Νεάπολη  της  Ιταλίας. Η  μητέρα του ήταν Χριστιανή  και  τον γαλούχησε με τα νάματα της ευσεβείας  και  ο πατέρας  του  ειδωλολάτρης.

Σε νεαρή  ηλικία  έγινε στρατιωτικός και  πολύ  γρήγορα  διακρίθηκε  για την  ανδρεία και  την πειθαρχία του. Η  ψυχή του  όμως  ποθούσε  τον  βίο της  ασκήσεως  και  της  κατά  Θεού βιοτής. Έτσι  ξεκίνησε το  ταξίδι  για την Κωνσταντινούπολη. Έκανε όμως μία πρώτη στάση στην Χίο, όπου πέρασε επτά ημέρες προσευχόμενος. Στην συνέχεια, μετά  από  εμφάνιση Αγγέλου, κατέβηκε στην παραλία και έφθασε στο όρος Γάνου. Εκεί βαπτίσθηκε μέσα σε ένα σπήλαιο από  κάποιον Επίσκοπο  και  ζούσε  με προσευχή  και νηστεία. Μετά από τρία χρόνια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και  έγινε ηγούμενος των μοναχών που κατέφευγαν προς αυτόν.

Εκεί  πληροφορήθηκε δια θείας αποκαλύψεως ότι πρόκειται το όρος να καταστραφεί  από  τα έθνη. Έτσι  αναχώρησε για την Μυτιλήνη  και  από εκεί  για τη Νεάπολη, όπου είδε για τελευταία φορά και  κήδευσε τη μητέρα του. Στην συνέχεια ήλθε στη νήσο  της  Σικελίας  και  ασκήτευε  με τους μοναχούς της συνοδείας του στο όρος του Ταυρομενίου. Εκεί δέχθηκε  την  επίθεση του  ηγεμόνα, ο  οποίος τους  μεν μαθητές του Αγίου τους συνέλαβε και  τους καρατόμησε, τον δε Ιερομάρτυρα Νίκωνα, αφού  τον  βασάνισε, του  απέκοψε την  κεφαλή.

Έτσι  ο  Άγιος Ιερομάρτυς Νίκων  και  οι  εκατόν ενενήντα εννέα μαθητές αυτού  εισήλθαν, το  έτος  250 μ.Χ., στη  μακαρία ζωή  του  Θεού, όπου  δεν υπάρχει  θλίψη  ή  στεναχώρια ή  στεναγμός, αλλά  ζωή  ατελεύτητος. 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Νικήσας τὸν δόλιον, ἀσκητικαῖς ἀγωγαῖς, κανὼν ἐχρημάτισας, τῶν σῶν κλεινῶν φοιτητῶν, ἀκρότητι βίου σου· ὅθεν σὺν τούτοις ἅμα, γεγονὼς ἐν τῇ Δύσει, ἔδυσας ἐν ἀθλήσει, σὺν αὐτοῖς Πάτερ Νίκων, μεθ' ὧν καὶ κατεφοίτησας αἴγλῇ τῇ ἄνωθεν.              

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ὡς ἀσκητῶν ὁμότροποι, καὶ ἀθλητῶν ἐφάμιλλοι, μαρτυρικῶς Κυρίῳ προσήχθητε, στερροὶ Ὁσιομάρτυρες· ποδηγὸν ἀσφαλῆ γὰρ, κεκτημένοι τὸν ἔνδοξον Νίκωνα, ἠθλήσατε σὺν τούτῳ, συμψάλλοντες, Ἀλληλούϊα. 

Μεγαλυνάριον.

Νίκῃ στεφανούμενος ἀληθεῖ, πρὸς πόθον παιδεύεις, παλαισμάτων νικοποιῶν, τὴν τῶν φοιτητῶν σου, χορείαν θεοφόρε, μεθ’ ὧν καὶ ἐναθλήσας, νίκων δεδόξασαι.

Η Αγία Δροσίς και οι συν αυτή πέντε Κανονικές

Η Αγία Μάρτυς Δροσίς ήταν θυγατέρα του αυτοκράτορα Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.) και συμπαθούσε τους Χριστιανούς, που τόσο υπέφεραν από τον διωγμό. Κάθε βράδυ η Αγία εξερχόταν από τα ανάκτορα και μαζί με πέντε  Κανονικές, δηλαδὴ  πέντε  μοναχές, περισυνέλεγε  και  ενταφίαζε τα  λείψανα των  άταφων  Χριστιανών, που  είχαν  μαρτυρήσει.

Όμως ένας σύμβουλος του αυτοκράτορος, που ήταν και μνηστήρας της Δροσίδος, ο Αδριανός, πληροφόρησε τον βασιλέα για το έργο των γυναικών. Τότε ο Τραϊανός τις συνέλαβε και την μεν Αγία Δροσίδα την περιόρισε στο παλάτι, τις δε μοναχές τις έριξε μέσα σε χωνευτήρι με λιωμένο χαλκό.

Στο Συναξάρι αναφέρεται ότι με τον χαλκό αυτό, μέσα στον οποίο χωνεύθηκαν οι πέντε Αγίες, ο Τραϊανός διέταξε να κατασκευασθούν οι βάσεις των χάλκινων αγγείων του δημόσιου λουτρού, το οποίο είχε ανεγείρει και που επρόκειτο να δοθεί σε δημόσια λειτουργία κατά την ημέρα  της  εορτής των  Απολλωνίων.

Όταν έγιναν τα εγκαίνια του λουτρού, ο πρώτος που έσπευσε να εισέλθει μέσα, μόλις πλησίασε, έπεσε κάτω νεκρός. Το ίδιος συνέβη και με όσους άλλους, μετά  απὸ αυτόν, πλησίασαν την θύρα.

Μόλις ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε τα γεγονότα, ρώτησε τους ιερείς των ειδώλων μήπως οι Χριστιανοί είχαν κάνει καμία μαγεία. Εκείνοι απάντησαν ότι αυτό το έκαναν τα χάλκινα αγγεία, που κατασκευάστηκαν από τα λείψανα των πέντε μοναχών. Τότε ο Τραϊανός διέταξε να κατασκευασθούν άλλα χάλκινα αγγεία, ώστε να σταματήσουν οι θάνατοι και να ξαναλιώσουν τα αγγεία μέσα στα οποία μαρτύρησαν οι Αγίες, για να κατασκευαστούν χάλκινα ομοιώματα των πέντε εκείνων Μαρτύρων  προς  ατίμωση  και  όνειδός τους.

Έτσι κι έγινε. Τα γυμνά αγάλματα  στήθηκαν. Ο Τραϊανός, όμως, είδε στον ύπνο του τις πέντε μοναχές να τον επιτιμούν και να του προαναγγέλουν την κοίμηση της  θυγατέρας του. Ο ασεβής  αυτοκράτορας εξοργίστηκε, διότι ο Θεός εξευτέλισε τις ανόητες βουλές του και τις γεμάτες παράνοια πράξεις του. Έδωσε, λοιπόν, εντολή να αναφθούν  δύο κλίβανοι  σε καθένα  από τα δύο  άκρα της πόλεως  και να πυρακτώνονται συνεχώς. Με διαταγή του τοποθέτησε στους κλιβάνους και επιγραφή, η οποία έγραφε: «Χριστιανοί, που προσκυνάτε τον Εσταυρωμένο, λυτρώσατε τους εαυτούς σας από τα πολλά βασανιστήρια και απαλλάξατε εμάς από τον κόπο των βασάνων. Ρίψατε εαυτούς στον κλίβανο».

Η   Αγία  Δροσίς  απέβαλε τα  βασιλικά  ενδύματα  και έφυγε  από  τα ανάκτορα  χωρίς  να  την  αντιληφθεί κανείς. Προχωρούσε προς τον κλίβανο, για να  μαρτυρήσει  υπέρ του Χριστού  και  να  βρεθεί  κοντά  στις Αγίες, που  αναπαύονταν  στη Βασιλεία του  Θεού. Σκέφθηκε  όμως  ότι  δεν είχε  βαπτισθεί. Έβγαλε  τότε  από το θηλάκιο του  χιτώνα  της  το  μύρο, μπήκε  μέσα  σε  ένα  λάκκο  με  νερό και  βαπτίσθηκε  στο Όνομα  του  Πατρός και  του Υιού και του  Αγίου  Πνεύματος. Στην συνέχεια  κρύφθηκε  κάπου για λίγες ημέρες  και  εκεί  κοιμήθηκε   προσευχόμενη. 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Πατρὸς τὴν δυσσέβειαν, καταλιποῦσα σεμνή, Κυρίῳ προσέδραμες, τῷ Βασιλεῖ τοῦ παντός, Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, τοῦτῳ δε νυμφευθεῖσα, καθαρᾷ διανοίᾳ, ἤχθης Δροσὶς θεόφρον, πρὸς νυμφῶνα τὸν θεῖον, πρεσβεύουσα ἀπαύστως, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε. 

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Τῷ φωτὶ τῆς χάριτος, καταυγασθεῖσα, εὐσεβῶς ἠγώνισαι, ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, Δροσὶς Μαρτύρων συνόμιλε, μεθ’ ὧν δυσώπει, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. 

Μεγαλυνάριον.

Πόθῳ πτερωθεῖσα τῷ τοῦ Χριστοῦ, τοῖς Μάρτυσι τούτου, θεοφρόνως διακονεῖς, ὧν καὶ τῆς εὐκλείας, Δροσὶς ἐπιτυχοῦσα, ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει, τῶν εὐφημούντων σε.

Ο Άγιος Θωμάς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο Άγιος Θωμάς εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως στις 23 Ιανουαρίου του έτους 607 μ.Χ., μετά τον θάνατο του Πατριάρχη  Κυριακού (595 – 606 μ.Χ.). Ήταν αρχικά διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας και σακελλάριος του  Πατριάρχη  Κυριακού.

 Άγιος Θωμάς  χειροτονήθηκε  διάκονος  και προβιβάσθηκε σε σακελλάριο  από  τον  Πατριάρχη  Ιωάννη Δ’ τον Νηστευτή (585 – 595 μ.Χ.). Διακρίθηκε  πολύ  νωρίς για την  ευλάβεια,  τη  σύνεση, την  αρετή, τη σωφροσύνη, τη θεολογική του κατάρτιση, αλλά και τους αγώνες του κατά  των  αιρέσεων  και  την  στερέωση της  Ορθοδοξίας.

Ως Πατριάρχης έκτισε τον πατριαρχικό  οίκο  κοντά  στην  Αγία  Σοφία, το μέγα τρίκλινο, στο κάτω μέρος του οποίου έκειτο η πατριαρχική βιβλιοθήκη  και  που  από  το  όνομά  του  εκλήθη  «Θωμαΐτης».

Ο  Άγιος  Θωμάς, αφού  ποίμανε  το ποίμνιο  καλά  και  θεάρεστα  και  δίδαξε με σωστό τρόπο τους ευσεβείς βασιλείς και την σύγκλητο και καταδείχθηκε σεβάσμιος σε όλο το ιερατικό τάγμα, κοιμήθηκε μετά από ασθένεια  το  έτος  610  μ.Χ.

Αρχαιότερα χειρόγραφα ορίζουν την μνήμη του στις 18 και 22 Φεβρουαρίου  και  στις 19, 20, 22 Μαρτίου. Ο  Παρισινός  Κώδικας  1587  και  ο  Κώδικας  της  Πετρουπόλεως  227 κατά τις 19 και 20 Μαρτίου αναφέρουν και την εορτή  της ανακομιδής των ιερών  λειψάνων του  Αγίου Θωμά.         
Η  Σύναξη  αυτού  ετελείτο  στην  Μεγάλη Εκκλησία.

Ο Άγιος Βήρυλλος Επίσκοπος Κατάνης

Ο  Άγιος  Βήρυλλος  ήταν  από  την  Αντιόχεια  της  Συρίας. Υπήρξε  μαθητής  του  Αγίου  Αποστόλου  Πέτρου  και  χειροτονήθηκε  από  αυτόν  Επίσκοπος Κατάνης  στη  Σικελία. Ποίμανε  καλώς  και  θεοφιλώς  το  ποίμνιό  του  και  το οδήγησε  στον  δρόμο  της  σωτηρίας  και  χειραγώγησε  πολλούς  από  τους άπιστους  στην  πίστη  του  Χριστού, ενώ  αξιώθηκε  να  επιτελεί  μεγάλα θαύματα. Ένα  από  αυτά  είναι  αναγκαίο  να  θυμηθούμε: Υπήρχε  στον  τόπο εκείνο  μία  πηγή, που  είχε  πικρό  νερό. Ο  Άγιος  αφού  προσευχήθηκε  στον Θεό, το  μετέβαλε  σε  γλυκό. Όταν  το  είδε  αυτό  κάποιος  Έλληνας,  φανατικός ειδωλολάτρης, πίστεψε  στον  Χριστό  και  μαζί  του  και  άλλοι  πολλοί.  Και άλλα  πολλά  θαύματα  αφού  επιτέλεσε  και  έφθασε  σε  βαθύ  γήρας, κοιμήθηκε  με  ειρήνη  και  απόλαυσε  την  αιώνια  ζωή. Το  τίμιο  λείψανό  του κατατέθηκε  με  τιμές  στο   νησί, προσφέροντας  μέχρι  σήμερα  θεραπείες σε όλους  που  προσέρχονται  σε  αυτόν  με  πίστη.
Ακολουθία  στον  Άγιο  Βήρυλλο  συνέγραψαν  ο  Θεοφάνης  και  ο  Ιωσήφ  ο Υμνογράφος.

Ο Όσιος Σεραπίων ο Σιδώνιος

Ο Όσιος Σεραπίων καταγόταν από τη Σιδώνα  και ασκήτεψε στην Αίγυπτο τον 4^ο αιώνα μ.Χ. Έζησε κυρίως στην Αίγυπτο  και  απήλθε  στην έρημο, όπου έζησε με αυστηρή  άσκηση  και  προσευχή. Κάλυπτε το  σώμα του μόνο με  μία σινδόνη, γι’ αυτό και επονομάζεται Σινδόνιος και διαρκώς  έκλαιε  με  δάκρυα  μετανοίας.

Όταν κάποτε έπεσε θύμα λῃστών, με την πειθώ που τον διέκρινε, κατόρθωσε να μεταστρέψει τα γεγονότα και να κάνει τους λῃστές δούλους του Θεού. Κατόρθωσε επίσης, να επαναφέρει στην Ορθόδοξη πίστη  τον  αιρετικό Μανιχαίο πρόκριτο Λακεδαιμόνιο, στον οποίο ο  Όσιος πουλήθηκε ως δούλος.   
Ο  Όσιος  Σεραπίων  κοιμήθηκε  με  ειρήνη.