Ανακομιδή Τιμίων Λειψάνων Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου και εγκαίνια Ναού του στην Λύδδα της Ιόππης

Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του χριστιανισμού σ’ όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στην Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα.         
Έγιναν δε μετά την κατάθεση του ιερού λειψάνου και τα εγκαίνια του Ναού στις 3 Νοεμβρίου και από τότε κάθε χρόνο η Εκκλησία μας, τελεί κατά την ημέρα αυτή την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Μεγαλομάρτυρα, προς δόξαν Θεού.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως  ήλιος έμψυχος, τη ση  αθλήσει φανείς, θεσμώ έδυς φύσεως, αλλ’ ανατέλλεις εκ γης, δια των λειψάνων σου, όλος λελαμπρυσμένος, τη του Πνεύματος αίγλῃ, εκλάμπων τη οικουμένη, ιαμάτων ακτίνας, Γεώργιε μεγάλαθλε, πιστὠν η αντίληψις.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

Τη υπερμάχω και ταχεία αντιλήψει σου

Προσπεφευγότες οι πιστοί καθικετεύομεν

Λυτρωθήναι παρά σου Χριστού Αθλοφόρε,

Των σκανδάλων του εχθρού τοτς ανυμνούντάς σε

Και παντοίων εκ κινδύνων και κακώσεων,     
Ίνα κράζωμεν, χαίροις Μάρτυς Γεώργιε.

Μεγαλυνάριον.
Πλήρες ευωδίας αγιασμού, δίκην μυροθήκης, εκ λαγόνων ώφθη της γης, το  σεπτόν σου σκήνος, Γεώργιε παμμάκαρ, αρωματίζον κόσμω, θαυμάτων χάριτας.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ νέος Ἱερομάρτυρας, ὁ Νεαπολίτης

Ήταν Ιερέας και καταγόταν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, που τούρκικα λέγεται "Νὲβ Σεχήρ". Διέπρεπε σαν εφημέριος στον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη Νεάπολη «εν αληθεία και οσιότητι και δικαιοσύνη πορευόμενος εν πάσαις ταις εντολαίς και δικαιώμασι του Κυρίου άμεμπτος».

Κατά το 1797 προσκλήθηκε από τους χριστιανούς του χωρίου Μαλακωτή να ιερουργήσει, αναπληρώνοντας  τον εφημέριό τους, που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι. Ο ιερέας Γεώργιος ευχαρίστως δέχτηκε και αναχώρησε για το χωριό. Ξαφνικά όμως, κοντά στη θέση "Κόμπια – Ντερέ", συνελήφθη από εξαγριωμένους βοσκούς Τούρκους, οι οποίοι τον λήστεψαν, τον βασάνισαν και τελικά τον αποκεφάλισαν.
Αργότερα το 1924, το ιερό λείψανο του Αγιου μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ευσταθίου στη Νέα Νεάπολη κοντά στη Νέα Ιωνία στην Αθήνα.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.          
Βίον άγιον, εμφρόνως έχων, ιερατεύσας, Θεώ οσίως, θεοφόρε παμμάκαρ Γεώργιε· και γεωργών της αγάπης το πλήρωμα, το ιερόν απετμήθης αυχένα σου. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα  έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.  
Θυσίαν Θεώ προσφέρων την αναίμακτον, ως ών ιερεύς, της χάριτος Γεώργιε, σεαυτόν προσήγαγες, ώσπερ θύμα  αυτώ καθαρώτατον· δια τούτο  δεδόξασαι, συν Οσίων χορείαις, και κλεινοίς  αθληταίς.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ιερέων η καλλονή· χαίροις των Οσίων, και Μαρτύρων ο κοινωνός· χαίροις ο θεόθεν, φανείς δεδοξασμένος, Γεώργιε τρισμάκαρ, τοις σε γεραίρουσι.

Οι Άγιοι Ακίνδυνος, Αφθόνιος, Πηγάσιος, Ελπιδοφόρος (ή Ελπιδηφόρος) και Ανεμπόδιστος

Ήταν αξιωματούχοι του Πέρσου βασιλιά Σαπώρ του Β’. Επειδή, όμως, ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Αλλά οι θερμές δεήσεις τους προς τον Θεό προκάλεσαν φοβερή θύελλα με βροχή, που έσβησε την φωτιά. Αυτό προκάλεσε φόβο στους Πέρσες, και τον ίδιο το Σαπώρ, με αποτέλεσμα να αναβάλει τον θάνατο των γενναίων χριστιανών.

Αλλά  μετά μερικές μέρες, τους έφερε και πάλι στο κριτήριο. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει το χριστιανικό τους φρόνημα, αποκεφάλισε πρώτο τον Αφθόνιο. Έπειτα, απευθυνόμενος στον Ελπιδοφόρο, του είπε να φανεί λογικός, σαν εγγράμματος που ήταν και μπορούσε να διακρίνει το ψέμα από την αλήθεια. Ο Ελπιδοφόρος του αποκρίθηκε ότι γι’ αυτό ακριβώς πιστεύει στον Χριστό, διότι Αυτός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Δηλαδή ο σωστός δρόμος, που οδηγεί στην απόλυτη αλήθεια και στην πραγματική και πηγαία ζωή, που αξίζει κανείς να πεθάνει γι’ αυτή.

Η απάντηση του Ελπιδοφόρου εξαγρίωσε τον Σαπώρ και αμέσως τον αποκεφάλισε. Οι θυσίες αυτές ενθάρρυναν ακόμα περισσότερο τους υπολοίπους, και έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους. Τότε ο Σαπώρ διέταξε να τους ρίξουν μέσα σε αναμμένο καμίνι. 
Έτσι, μαρτυρικά και  ένδοξα, παρέδωσαν όλοι την μακαρία ψυχή τους στο ζωοδότη Χριστό.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ακίνδυνον μέλψωμεν, συν Αφθονίω ομού, κλεινόν Ανεμπόδιστον, Ελπιδηφόρον στερρόν, Πηγάσιον ένδοξον· ούτοι γαρ ακινδύνως, εξ αφθόνου κρατήρος, πηγάζουσι τοις ελπίδι, αρραγεί προσιούσι, χαρίτων ανεμποδίστων, κρήνην θεόβρυτον.

Κοντάκιον. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.         
Ως άστρα απλανή, του Ηλίου της δόξης, ανέλαμψαν εν γη, οι Χριστού στρατιώται, τον ζόφον διώκοντες, των παθών και πηγάζοντες, χάριν άφθονον, ανεμποδίστως τοις πάσι, και ακίνδυνον, την σωτηρίαν δορούνται, ελπίδι της πίστεως.

Μεγαλυνάριον.
Όμιλος πεντάριθμος Αθλητών, διηγωνισμένων, εν Κυρίω μαρτυρικώς, πρόκειται εις αίνον· αυτοίς ούν εκβοώμεν· χαίρετε Αθλοφόροι, Χριστού πανθαύμαστοι.

ομιλία στην εορτή των Αγίων Αναργύρων εξ Ασίας

Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι και Θαυματουργοί

Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη  έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στην χριστιανική ανατροφή των δύο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυία και  επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον. Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν. Αλλά αυτοί, δεν δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής:

«Η  ευλογία και η δόξα και ἡ σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη  και  η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων». Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.
Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά  και  ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’.

Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών· δωρεάν ελάβετε, δωρεάν  δότε  ημίν.

Έτερον Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.       
Θείου Πνεύματος, τη χειρουργία, θεραπεύετε, παντοίας νόσους, συν Κοσμά Δαμιανέ οι Ανάργυροι· ο γαρ Σωτήρ ιατρούς υμάς έδειξεν, εις περιποίησιν πάντων και ίασιν· όθεν ῥύσασθε, παθών δυσαλθών και θλίψεων, τους πόθω τω ναώ  υμών προστρέχοντας.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.     
Εκ της Ασίας ώσπερ δύο αστέρες, εξανατείλαντες Ανάργυροι θείοι, τη οικουμένη λάμπετε θαυμάτων ταις αυγαίς, νόσους μεν ιώμενοι, και δεινάς καχεξίας, χάριν δε παρέχοντες, τοις πιστοίς ευρωστίας, Δαμιανέ θεόφρον και Κοσμά, χειμαζομένων, λιμένες πανεύδιοι.

Μεγαλυνάριον.
Οία περ θεράποντες ιατροί, ψυχών και σωμάτων, ασθενείας δυνηράς, ιάσασθε τάχος, αρρήτω επισκέψει, ημών θαυματοβρύται, σοφοί Ανάργυροι.

Οι Αγίες Κυριαίνα και Ιουλιανή οι Μάρτυρες

Οι Αγίες Κυριαίνα και Ιουλιανή έζησαν την εποχή τοῦ αυτοκράτορα Μαξιμιανού.

Η Κυριαίνα, καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας, η δε Ιουλιανή από την πόλη Ρώσο. Και οι δυό είχαν αφοσιωθεί σε φιλανθρωπικά έργα χριστιανικής φιλαδελφίας. Φρόντιζαν ορφανά, παρείχαν τὴν βοήθειά τους αφιλοκερδώς  σε όποιον είχε την ανάγκη τους. Παρότι  δεν ήταν πολύ μορφωμένες πάντα έβρισκαν τρόπο να στηρίξουν την πίστη αυτών που χρειαζόντουσαν. Είχαν δε καταφέρει να φέρουν στο δρόμο του Θεού, πολλούς ειδωλολάτρες.

Τις δύο Αγίες τις συνέλαβε ο ηγεμόνας Μαρκιανός και τις πίεζε να απαρνηθούν τον Χριστό. Εκείνες όμως δεν υποχώρησαν στις πιέσεις και έμειναν αμετακίνητες στην πίστη τους.     
Γι’ αυτήν τους την ομολογία οι Αγίες ρίχτηκαν στην πυρά, και παρέδωσαν το πνεύμα τους στον Κύριο.

Οι Άγιοι Ιωάννης και Ιάκωβος οι Ιερομάρτυρες

Ο Άγιος Ιωάννης  ήταν Επίσκοπος  και  ο Άγιος  Ιάκωβος Πρεσβύτερος.

Οι Ιερομάρτυρες αυτοί έζησαν στα χρόνια του βασιλιά των Περσών Σαβωρίου (332) και δίδασκαν στους ευσεβείς τον λόγο της αληθινής πίστης και πολλούς κατόρθωναν να προσελκύουν σ’ αυτήν.
Οπότε συνελήφθηκαν από τον Σαβώριο και αφού πρώτα υποβλήθηκαν σε σκληρά βασανιστήρια, στο τέλος τους αποκεφάλισαν και έτσι πήραν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.

Ο Όσιος Δαβίδ ο εν Ευβοία

Καταγόταν από το χωριό Γαρδινίτζα, που  βρισκόταν κοντά στο Ταλάντιο, τόπος παραθαλάσσιος απέναντι από την Εύβοια.

Έζησε όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιερεμίας, περί το 1519. Τον πατέρα του έλεγαν Χριστόδουλο και ήταν ιερέας, την δε μητέρα του Θεοδώρα. Ο Όσιος Δαβίδ είχε άλλον έναν αδελφό  και δυο αδελφές.

Από μικρός ο Όσιος έδειξε εξαίσια μορφή και έμαθε άριστα τα ιερά γράμματα. Σε ηλικία 15 ετών υποτάχθηκε σ’ έναν άγιο γέροντα, τον Ακάκιο, που τον εκπαίδευσε στις αρετές της μοναχικής πολιτείας και από τότε ο Όσιος Δαβίδ κάνει μία φοβερή, σύμφωνα με τον βιογράφο του, πνευματική πορεία, διδάσκοντας την έμπρακτη αρετή και κάνοντας διάφορα θαύματα. Προείδε τον θάνατό του και απεβίωσε ειρηνικά και με μεγάλη αγιότητα την 1^η Νοεμβρίου.

Βιογραφία του συνέγραψε ο μαθητής του Χριστόφορος μοναχός και Ακολουθία του ο Επίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος από την Αθήνα.
Μονή του Οσίου Δαβίδ υπάρχει στην Εύβοια.

Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.          
Μέγα εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής  καταγώγιον, και του Χριστού οπαδόν αληθέστατον, και των Οσίων απάντων εφάμιλλον. Διο Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.    
Ως αστήρ λαμπρότατος ώφθης εν κόσμω, καταυγάζων άπαντας τους προσιόντας σοι πιστώς, Δαβίδ Πατέρων το καύχημα, των ιαμάτων τοις θείοις χαρίσμασι.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις της Λοκρίδος θείος βλαστός· χαίροις της Ευβοίας, ο θερμότατος αρωγός· χαίροις ο πηγάζων, ιάσεων τα ῥείθρα, Δαβίδ θαυματοφόρε, τοις σοι προστρέχουσι.