Ο Όσιος Σισώης ο Μέγας

Έλαμψε με την πνευματική του σύνεση, την ταπεινοφροσύνη, την φιλαδελφία και το ενδιαφέρον του στο να επιστρέψει και έναν μόνο αμαρτωλό.

Μεταξύ των ασκητών αναδείχτηκε ονομαστός και μέγας, αθλητής της       πρώτης γραμμής, τύπος εγκράτειας, αλλά και ψυχή που προσευχόταν  για      δικαίους και αδίκους, πλούσιους και φτωχούς, άρχοντες και ιδιώτες,           κληρικούς  και  λαϊκούς  και  γενικά  για όλο τον κόσμο. Στην γη  ήταν,  αλλά  η  ζωή  του ήταν ουράνια. Υψωμένος πάνω από τη  σάρκα,  που  χαλιναγωγούσε  τέλεια με την χάρη του  Αγίου Πνεύματος και την θεία  κοινωνία  του  σώματος  και του αίματος του Χριστού.     
Η  μνήμη  του  μένει  υπόδειγμα  σε  όσους  θέλουν  την  ασκητική  ζωή,  για  να είναι γνήσιοι και πραγματικοί ασκητές, όχι μόνο με την αντοχή του            σώματος,  αλλά  και  με  την  πνευματική  αναγέννηση  και τη  λάμψη  της  αρετής.

Απολυτίκιον. Ήχος  πλάγιος α’. Τον  συνάναρχον  Λόγον.
Εκ  παιδός  γεωργήσας  ζωήν  την  κρείττονα,  των  κατ’  αυτής  ενεπλήσθης θεουργικών  αγαθών,  των  Αγγέλων  μιμητά  Σισώη  Όσιε·  όθεν  ως  ήλιος λαμπρός,  απαυγάζεις  τηλαυγώς, εν ώρα  της  σης εξόδου,  δηλοποιών  την σην  δόξαν,  και  καταλάμπων  τας  ψυχάς  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος  δ’. Επεφάνης  σήμερον.
Εν  ασκήσει  άγγελος  εν  γη  ωράσθης,  καταυγάζων  Όσιε, τας  διανοίας  των πιστών, θεοσημείαις εκάστοτε· όθεν σε πάντες, Σισώη  γεραίρομεν.

Μεγαλυνάριον.
Νέκρωσιν  Σισώη  ζωοποιόν,  παθών  τη  εκδύσει,  ενδυσάμενος  ολικώς, νεκρούς  ως  εξ  ύπνου,  τω  ιερώ σου  λόγω,  εξήγειρας  νεκρώσας, τον παναλάστορα.

Οι Άγιοι Λουκία η Παρθενομάρτυς και Ρήξος Βικάριος οι Μάρτυρες που μαρτύρησαν στην Κομπανία

Η  Αγία  Λούκια,  συνελήφθη  από  τον  Ρήξο  Βικάριο,  που  την  ανάγκαζε να  θυσιάσει  στα  είδωλα  και  να  αρνηθεί  τον  Χριστό.  Η  Λούκια  όχι  μόνο  δεν  πείστηκε,  αλλά  οδήγησε  στην  πίστη  του  Χριστού  τον  Ρήξο, από  τον  οποίο,  αξιώθηκε μεγάλων τιμών και  εγκαταστάθηκε σε  ένα ήσυχο σπίτι, όπου καταγινόταν με την προσευχή και  τη νηστεία. Παρακάλεσε δε τον Ρήξο να πάει στην Κομπανία της Ιταλίας και  να μαρτυρήσει  εκεί  για τον  Χριστό.  Ο  δε  Ρήξος,  αφού  εγκατέλειψε  γυναίκα, παιδιά,  πλούτο  και  όλη  την  κοσμική  δόξα,  αναχώρησε  με  την  Αγία.

Στην πόλη αυτή συνελήφθησαν και οι δυό. Μπροστά στον ηγεμόνα ομολόγησαν με θάρρος τον Χριστό και γι’ αυτό αποκεφαλίστηκαν.
Μαζί  τους  αποκεφαλίστηκαν  και  πολλοί  άλλοι  Άγιοι  Μάρτυρες

Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης

Ο Όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν  από   πολύ  ευσεβή  και  εύπορη  οικογένεια.  Η οικογένειά  του, του προσέφερε όλα τα  απαραίτητα  εφόδια  για  τις  σπουδές  του, τις  οποίες τις  ολοκλήρωσε  στην  Κωνσταντινούπολη.

Εκεί του γεννήθηκε μέσα στην ψυχή του η επιθυμία να  γίνει μοναχὸς καὶ να  φθάσει  στα  άκρα  της  ασκητικής  ζωής.  Γὶ  αυτό  ακριβώς  τον  λόγο,  πήγε στο  όρος  Κυμινάς  της  Μικράς  Ασίας,  όπου  βρισκόταν  ένα  μοναστήρι  του οποίου ηγούμενος ήταν ο Μιχαήλ, ο επονομαζόμενος Μαλείνος. Έτσι ανάμεσα  στους  μοναχούς,  συγκαταριθμήθηκε  και  ο  Αθανάσιος.

Στο  λίγο  χρονικό  διάστημα  που  ήταν  στο  Μοναστήρι,  διακρίθηκε  για  τις αρετές  και  για  την  ασκητική  του  ζωή.

Επειδή όμως έφθασε σε ύψιστα σημεία αρετής και τον τιμούσαν όλοι, αποφάσισε να φύγει και πήγε στον Άθωνα κοντά σε ένα γέρο ασκητή υπακούοντας  σε  αυτόν  με  μεγάλη  ταπεινοφροσύνη.

Εν συνεχεία μετά από Θεία αποκάλυψη, έφυγε από εκεί και πήγε στα ενδότερά του Αγίου Όρους. Εκεί μετά από πολλές παρακλήσεις του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, με τον οποίο γνωρίζονταν, έχτισε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας. Επίσης έφτιαξε πολλά κελιά γιὰ τους μοναχούς.  Μετά  λοιπόν  από  πολλούς  κόπους  και  θυσίες,  δημιούργησε  την ιερά  Μονή  της Μεγίστης Λαύρας,  η  οποία  είναι  η  σρχαιότερη  μονή  στο Όρος και τιμάται επ’ ονόματι του Οσίου Αθανασίου.
Στην συνέχεια εξεδήμησε προς Κύριον και μάλιστα κατά  τρόπο  μαρτυρικό. Συγκεκριμένα  υπήρχε  ανάγκη  να  μετασκευαστεί  η  οροφή  του  Ναού  της Μονής.  Ο  Όσιος,  άν  και  σε  μεγάλη  ηλικία,  ανέβηκε  και  αυτός  μαζί  με άλλους αδελφούς της μονής για να κάνουν το έργο. Η οροφή  όμως κατέρρευσε και καταπλάκωσε τον Όσιο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς.

Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Την  ωραιότητα.

Την εν σαρκί  ζωήν σου κατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα, πως μετά σώματος, προς αοράτους συμπλοκάς, εχώρησας αοίδιμε, και κατετραυμάτισας των δαιμόνων τας φάλαγγας·  όθεν  Αθανάσιε,  ο  Χριστός σε ημείψατο πλουσίαις  δωρεαίς.  Διο  Πάτερ  πρέσβευε, σωθήναι  τας  ψυχάς ημών.

Έτερον  Απολυτίκιον. Ήχος  α’. Της  ερήμου  πολίτης.
Τον  υπέρλαμπρον  λύχνον  τον  εν  Άθω  εκλάψαντα,  της  αθανασίας  τη αίγλη  δια  βίου  λαμπρότητος,  της  πράξεως  τον  όρον  τον  σαφή,  την  στήλην των  λαμπρών  θεωριών,  Αθανάσιον  υμνήσωμεν,  τον  κλεινόν,  από  ψυχής καραυγάζοντες·  δόξα  τω  δεδωκότι  σοι  ισχύν,  δόξα  τω  σε  θαυμαστώσαντι, δόξα  τω  φωταυγούντι  δια  σου,  του  Όρους  τα  συστήματα.

Κοντάκιον.  Ήχος  β’.  Τα  άνω  ζητών.

Χριστού το ζυγόν, λαβών Αθανάσιε, και σου τον σταυρόν, επ’ ώμων αράμενος, μιμητής πανάριστος, των αυτού παθημάτων  γέγονας,  κοινωνός τε  της  δόξης  αυτού,  της  θείας  μετέχων και  αλήκτου  τρυφής.

Έτερον  κοντάκιον. Ήχος  πλ. δ'. Τη  υπερμάχω.

Ως  των  Οσίων  κοινωνόν  και  τύπον  άριστον

Και  των  εν  Άθω  οδηγόν  και  προεξάρχοντα

Ανυμνούμέν  σε  οι  δοῦλοί  σου,  θεοφόρε.

Αλλ’  ως  έχων  παρρησίαν  προς  τον  Κύριον

Εκ  ποικίλων  συμφορών  ημάς  απάλλαξον
Τους  βοώντάς  σοι·  Χαίροις  Πάτερ  Αθανάσιε.

Μεγαλυνάριον.
Τον  της  ησυχίας  θείον  πυρσόν,  και  των  εν  τω  Άθω,  Μοναζόντων καθηγητήν,  τον  τας  πανουργίας,  εχθρού  νενικηκότα,  υμνήσωμεν συμφώνως,  νυν  Αθανάσιον.

Ο Άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης, Αρχιεπίσκοπος Κρήτης

«Ζηλούτε τα πνευματικά». Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα.  Τέτοιο  ζήλο  σε  όλη  του  την  ζωή  είχε  και  ο  άγιος   Ανδρέας.

Από τους μεγάλους εκκλησιαστικούς ποιητές ο Ανδρέας, γεννήθηκε στην Δαμασκό  από  γονείς  ευσεβείς,  τον  Γεώργιο  και  την  Γρηγορία. Σε  ηλικία  15 χρονών, κατατάχθηκε στον κλήρο (αναγνώστης) του πατριαρχικού            θρόνου  των  Ιεροσολύμων,  από  τον  τότε  Πατριάρχη Θεόδωρο.

Στην Ιερουσαλήμ, ο Ανδρέας διακρίθηκε για την μόρφωση και την αρετή   του μεταξύ των αγιοταφιτών πατέρων, γι’ αυτό και τον προέκριναν να       σταλεί στην Κωνσταντινούπολη, για την έκτη Οικουμενική Σύνοδο κατά των Μονοφυσιτών. Μετά το τέλος της Συνόδου, ο Ανδρέας παρέμεινε στη βασιλεύουσα, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και διορίσθηκε  διευθυντής του ορφανοτροφείου  «Άγιος  Παύλος».  Η  έξοχη  επιμέλεια που  ανέπτυξε στο οφιλανθρωπικό  αυτό  ίδρυμα,  τον  ανέδειξε  αρχιεπίσκοπο  Κρήτης.

Αφοσιωμένος στσ καθήκοντα της νέας του θέσης, σναδείχθηκε μέγας        εκκλησιαστικός διοικητής, αλλά και λαμπρός διδάσκαλος και ρήτορας.  Γι' αυτό και  όλο  του  το  ποιμνίο  τον  θεωρούσε  πραγματικά  πατέρα.

Αλλά ως μητροπολίτης πήρε μέρος στην σύνοδο που συγκάλεσε ο Φιλιππικός  Βαρδάνης (712)  και  υποστήριξε  τον  Μονοφυσιτισμό,  αλλά  επανήλθε  στην ορθή πίστη μετά τον θάνατο του Βαρδάνη. Στο γυρισμό  από την Κωνσταντινούπολη,  όπου  είχε  πάει  για  διάφορες  υποθέσεις, πέθανε  (740 μ.Χ.)  επάνω  στο  καράβι. Τον  έθαψαν στην  Ερεσσό  της  Μυτιλήνης,  στο  ναό της Αγίας Αναστασίας.
Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο Άγιος Ανδρέας, συνέθεσε και αρκετά μουσικά τροπάρια και κανόνες. Ένα  από  τα  σπουδαία  έργα  του  είναι  και  ο Μέγας  Κανόνας, που ψάλλεται την Πέμπτη της Ε’ εβδομάδος Νηστειών  της Μ. Τεσσαρακοστής.

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον  συνάναρχον  Λόγον.
Του  Δαβίδ  την  κινύραν  Πάτερ  μιμούμενος, εν  Εκκλησία  Οσίων  προσᾴδεις άσμα  καινόν,  ως  σοφός  υφηγητής του  θείου Πνεύματος· συ γαρ εβρόντησας  ημίν,  τας  της  χάριτος ωδάς,  και  λόγον  δικαιοσύνης,  Ανδρέα Πατέρων  κλέος,  προς  σωτηρίαν  των  ψυχών  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος  β’.  Τα  άνω  ζητών.
Σαλπίσας  τρανώς, τα θεία  μελῳδήματα, εδείχθης φωστήρ,  τω  κόσμω τηλαυγέστατος, τω  φωτί  λαμπόμενος,  της  Τριάδος  Ανδρέα  Όσιε·  όθεν πάντες  βοώμέν  σοι·  Μη  παύση  πρεσβεύων,  υπέρ  πάντων  ημών.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  ευσεβείας  θείος  αυλός,  και  της  Εκκλησίας,  θεορρήμων  υφηγητής· χαίροις  ο  εν  λόγοις,  και  άσμασιν  ενθέοις,  Τριάδα  μεγαλύνων,  Ανδρέα πάνσοφε.

Η Αγία Μάρθα (κατ’ άλλους Μαρία) μητέρα του Οσίου Συμεών, που ασκήτευσε στο όρος Θαυμαστό

Ἠταν στολισμένη με πολλές χριστιανικές αρετές και γέννησε τον Άγιο Συμεών  κατόπιν  επαγγελίας  του  ιδίου  του  Θεού.

Υπήρξε σε μεγάλο βαθμό φιλάνθρωπη και βοήθησε τον πλησίον απεριόριστα. Όταν απεβίωσε ειρηνικά, ενταφιάστηκε στη Δάφνη της Αντιοχείας.

Αργότερα, λέγεται, ο  γιός της μετέφερε το  άγιο λείψανό της κοντά  στον στύλο  όπου ασκήτευε. Εκεί  με τις προσευχές του  Αγιου  γιού  της,  ο  τάφος της θαυματουργούσε.      
(Η  μνήμη  της  φέρεται  και  κατά  την  1^η  Σεπτεμβρίου).

Ο Άγιος Υάκινθος ο Κουβικουλάριος (Θαλαμηπόλος)

Καταγόταν  από  την  Καισάρεια  της  Καππαδοκίας  και  έζησε  στα χρόνια του  αυτοκράτορα  Τραϊανού  (98 – 117).

Ήταν  άνθρωπος με εξαιρετική συμπεριφορά και διετέλεσε κουβικουλάριος  του  αυτοκράτορα.  Διεκπεραίωνε  τα  καθήκοντά  του μέσα στο παλάτι κατά  τον καλύτερο τρόπο. Ήταν προσεκτικός και δεν  μολύνθηκε  από  τη  χλιδή  των  ανακτόρων.  Η  ψυχή  του  ολόκληρη ήταν  δοσμένη  στον  Σωτήρα  Χριστό.

Γι’ αυτό,  όταν  ο Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Υάκινθος  δεν  δίστασε  να  ομολογήσει  μπροστά  στον  αυτοκράτορα  ότι είναι  χριστιανός.  Ο  Τραϊανός  εξεπλάγη  και  του  είπε  ότι  είναι  αχάριστος, για  την  εμπιστοσύνη  και  την  υπόληψη που  του πρόσφερε το παλάτι. Τότε ο Υάκινθος με ψυχική  άνεση απάντησε: «Άν η  ευγνωμοσύνη είναι αρετή, βασιλιά, ποια απολογία θα μπορέσω να  δώσω  αρνούμενος  τον  Σωτήρα  μου  Χριστό,  ο  οποίος  έχυσε  για  μένα το  αίμα του, ο οποίος μου χάρισε την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη, ο οποίος μου δίνει λιμάνι στις τρικυμίες της ψυχής, παρηγοριά  στην  θλίψη,  ασφάλεια  στα  κύματα,  θώρακα  στις  δοκιμασίες; Και ο οποίος μου επιφυλάσσει συμμετοχή αιώνια στην βασιλεία Του και  την  δόξα;».

Ο  Τραϊανός,  στενοχωρημένος  από  τα  λόγια  του  Υακίνθου, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν καθόλου φαγητό, εκτός και αν  ήθελε  να  φάει  ειδωλόθυτα.  Σαράντα  ημέρες  πέρασε  έτσι  ο  Υάκινθος, χωρίς να αγγίξει τα ειδωλόθυτα. Την 41^η, όμως, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.      
(Η  μνήμη του Αγίου αυτού, μαζί μ’ αυτή του Αγίου Διομήδη, από ορισμένους  Συναξαριστές,  επαναλαμβάνεται  περιττώς και  την 3^η  Ιουνίου).

Απολυτίκιον.  Ήχος  δ'. Ταχύ  προκατάλαβε.
Ως  Λίθος  υάκινθος, της  Εκκλησίας  Χριστού,  αστράπτεις  τοις  πέρασι, ταις  των χαρίτων  αυγαίς,  παμμάκαρ  Υάκινθε·  συ  γαρ  ομολογία, πυρσωθείς  ευσεβείας,  έλαμψας  εν  αθλήσει,  τη  του  Λόγου μιμήσει· εντεύθεν  καταφαιδρύνεις,  τους  σε  γεραίροντας.

Κοντάκιον. Ήχος  δ’. Επεφάνης  σήμερον.
Ως  τερπνός  υάκινθος  και  πανευώδης,  διαπνέεις  πάντοτε,  της αληθείας  την  οσμήν,  τοις  εκ  ψυχής  εκβοώσί  σοι·  χαίροις  Μαρτύρων το  κλέος  Υάκινθε.

Μεγαλυνάριον.
Νεότητος  άνθει  αθλητικήν,  εύχροιαν  ανθήσας,  υακίνθινον  και τερπνήν,  άνθος  θυμηδίας,  χαρίτων  διαπνοία,  ώφθης  τη  Εκκλησία, Μάρτυς  Υάκινθε.

Ο Άγιος Ανατόλιος ο Μάρτυρας

Ο  Άγιος  Ανατόλιος, ο οποίος ήταν ιερέας και αντιπρόσωπος της  Εκκλησίας της Αλεξανδρείας, κατά  το  έτος 449 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Στον πατριαρχικό θρόνο, τον πρότεινε ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος Α’, ελπίζοντας ότι θα  τον  έχει  συνεργό  του.

Όμως δεν κατόρθωσε να πετύχει τα σχέδιά του, γιατί πρώτος ο Ανατόλιος ήταν αυτός που  υπέγραψε την καθαίρεση του Διόσκουρου στην Δ’ Οικουμενική  Σύνοδο, που  έγινε στην Χαλκηδόνα και  ενέταξε στα δίπτυχα το όνομα του αγίου Φλαβιανού, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο  είχε  καθαιρέσει  ο Διόσκορος  κατά   την λῃστρική   Σύνοδο  της  Εφέσου  το 449  μ.Χ.,  και  επιπλέον έστειλε επιστολές προς όλους τους επισκόπους να αναθεματίζουν τους αιρετικούς.     
Ο Ανατόλιος αφού  ποίμανε σωστά  και  με  τον καλύτερο τρόπο την  Εκκλησία,  θανατώθηκε  άδικα  από  τους  αιρετικούς  το  458  μ.Χ.

Απολυτίκιον.  Ήχος  γ’. Την  ωραιότητα.

Έργω την κλήσιν σου, σφραγίζων Όσιε, λόγοις και πράξεσι, τω κόσμω  έφανας, της υπέρ νουν Ανατολής, την έλλαμψιν Ιεράρχα· συ γαρ Ανατόλιε, τον Χριστόν ανεκήρυξας, διπλούν ταις θελήσεσιν, ασυγχύτως και  φύσεσιν, υπόστασιν δε  φέροντα μίαν, προς σωτηρίαν  των  ψυχών  ημών.

Κοντάκιον. Ήχος  πλ. β’. Την  υπέρ  ημών.

Την ανατολήν, της θείας φωτοφανείας, φέρων εν ψυχή, ως λύχνον Ορθοδοξίας, διαλύεις την νύκτα, των αιρέσεων  Όσιε, και προς όρθρον θείας  πίστεως, κατευθύνεις Ανατόλιε, τους εκ πόθου εκβοώντας   σοι· Αυτός  ημών  φωτισμός,  ώφθης  μύστα Χριστού.

Μεγαλυνάριον.
Τη  φωτοδοσία της  μυστικής,  εκλελαμπρυσμένος, Ιεράρχα  ανατολής, φως  τω  κόσμω  ώφθης,  και  τω  Πατρί  των  φώτων,  ημάς  αεί προσάγεις,  ω  Ανατόλιε.

Οι Άγιοι Μάρκος και Μωκιανός οι Μάρτυρες

Οι  Άγιοι αυτοί, εκβιάζονταν από  τον έπαρχο Μάξιμο να θυσιάσουν στα είδωλα και επειδή αρνήθηκαν ομολογώντας τον Χριστό,  αποκεφαλίστηκαν.

Όταν δε ο Άγιος Μωκιανός βάδιζε στον τόπο της εκτέλεσής τους, τον ακολούθησαν η γυναίκα και τα παιδιά του κλαίγοντας. Τότε ο Άγιος, αντί  να δειλιάσει είπε στην οικογένειά του να  μην  κλαίει  αλλά  να  χαίρεται  για  το  μαρτύριο  που  του  αξιώνει ο Θεός.        
Ενώ αντίθετα η γυναίκα του Αγίου Μάρκου,  όταν  αποκεφαλίστηκε ο  άντρας της, πήρε το κεφάλι του στα  χέρια  της  με  χαρά  σαν  πολύτιμο  θησαυρό.