Οι Άγιοι Θεόπεμπτος και Θεωνάς

Ο Άγιος Μάρτυς Θεόπεμπτος ήταν Επίσκοπος κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 – 305 μ.Χ.). Όταν ο  αυτοκράτορας κίνησε διωγμό εναντίων των Χριστιανών, ο Θεόπεμπτος, αφού ομολόγησε με παρρησία ότι ο Χριστός είναι ο Θεός, έλαβε το στεφάνι του Μαρτυρίου. Τον συνέλαβαν και  τον οδήγησαν ενώπιον του  αυτοκράτορα. Ο Άγιος δεν δείλιασε καθόλου και  στηλίτευσε την πλάνη του αυτοκράτορα. Έτσι άρχισαν τα βασανιστήρια. Τον έριξαν σε πυρακτωμένο κλίβανο. Όμως βγήκε από  εκεί χωρίς να πάθει τίποτε. Έπειτα του έδωσαν και ήπιε δηλητήριο. Επειδή  όμως το δηλητήριο δεν του προξένησε κανένα κακό, προσείλκυσε στην χριστιανική πίστη  τον μάγο που του έδωσε να πιεί το δηλητήριο και ο οποίος, εξαιτίας του γεγονότος αυτού, ονομάστηκε Θεωνάς. Στο τέλος, οι ειδωλολάτρες απέκοψαν την τίμια κεφαλή του  Αγίου Θεοπέμπτου. 
Τον Άγιο Θεωνά τον έριξαν μέσα σε ένα λάκο  και  τον σκέπασαν με χώμα μέχρι το κεφάλι. Έτσι και  αυτός παρέδωσε, ύστερα  από  μαρτυρικό θάνατο, την ψυχή  του  στον Κύριο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.            
Ἱερωσύνης τῇ στολῇ διαπρέπων, ἀθλητικῶς τὸν δυσμενῆ ἐτροπώσω, ὡς Ἱεράρχης ἔνθεος Θεόπεμπτε· ὅθεν πρὸς ἐπίγνωσιν, ἀληθείας προσάγεις, Θεωνᾶν τὸν ἔνδοξον, προσελθόντα Κυρίῳ·  μεθ’ οὗ δυσώπει πάντοτε σοφέ, ὑπὲρ τῶν πίστει, τιμώντων τοὺς ἄθλους σου.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Ὡς ἱερεὺς, τῶν ἀπορρήτων ὅσιος, καὶ λειτουργὸς, θεοειδὴς τῆς χάριτος, μαρτυρίου τοῖς παλαίσμασι, μυσταγωγεῖς πρὶς πίστιν ἔνθεον, Θεόπεμπτε τὸν Θεωνᾶν τὸν ἔνδοξον, μεθ’ οὗ ἐν τῷ σταδίῳ ἀνεκραύγαζες· Χριστὸς τῶν Μαρτύρων τὸ ἑδραίωμα.

Μεγαλυνάριον.
Αἴγλη διαλάμπων ἀθλητικῇ, Θεόπεμπτε μάκαρ, κατεφώτισας πρὸς ζωήν, Θεωνᾶν τὸν θεῖον, θαυμάτων ἐνεργείᾳ, μεθ’ οὗ καὶ συναθλήσας, ἡμῶν μνημόνευε.

Σύναξις των Αγίων Εβδομήκοντα Αποστόλων

Περί  των Αγίων Αποστόλων μας πληροφορεί το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο στο ι’ κεφάλαιον: «Μετά δε ταύτα ανέδειξεν ο Κύριος και ετέρους εβδομήκοντα και απέστειλεν αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν και τόπον ού ήμελλεν αυτός έρχεσθαι. Έλεγεν ούν προς αυτούς· ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι. Δεήθητε ούν του κυρίου του θερισμού, όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού. Υπάγετε· ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως άρνας εν μέσω λύκων. Μη βαστάζετε βαλλάντιον, μη πήραν, μηδέ υποδήματα, και μηδένα κατά την οδόν ασπάσησθε· εις ήν δ’ άν οικίαν εισέρχησθε, πρώτον λέγετε· ειρήνη τω οίκω τούτω και εάν ή εκεί υιός ειρήνης, επαναπαύετε επ’ αυτόν η ειρήνη υμών· ει δε μήγε, εφ’ υμάς ανακάμψει… και θεραπεύετε τους εν αυτή  ασθενείς, και  λέγετε αυτοίς· ήγγικεν εφ’ υμάς η βασιλεία του Θεού». Τους εξέλεξε ο Χριστός ύστερα από τους Δώδεκα, για να βοηθούν το σωτήριο έργο του και να διακονούν το σχέδιο της Θείας Οικονομίας.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, της πρώτης χριστιανικής περιόδου, προσπάθησαν να τους ταυτίσουν σταχυολογώντας πρόσωπα της Καινής Διαθήκης, κυρίως από το βιβλίο των Πράξεων καθώς και από τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Η πρώτη απόπειρα καταρτίσεως καταλόγων των ονομάτων των εβδομήκοντα Αποστόλων έγινε σε αντίδραση ενεργειών των Γνωστικών, οι οποίοι είχαν ανορθόδοξη και εσφαλμένη αντίληψη περί του  επισκοπικού αξιώματος και της αδιάκοπης αποστολικής διαδοχής και αποσκοπούσε να προβάλει πρόσωπα με αναμφισβήτητο εκκλησιαστικό κύρος, που ήσαν άμεσα συνεχιστές του έργου των Δώδεκα Αποστόλων.

Από  την εποχή του πρώτου Σχίσματος (867 μ.Χ.), όταν το «παπικόν πρωτείον  εξήλθεν πλέον της θεωρητικής και  αορίστου μορφής την οποίαν μέχρι τούδε διετήρει και έλαβε πρακτικήν και ωρισμένην μορφήν επικίνδυνον δια την ανεξαρτησίαν της Αποστολικής Εκκλησίας», προβάλλονται ιδιαίτερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι Εβδομήκοντα Απόστολοι, σε αντίδραση στις γνωστές θέσεις της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περί του πρωτείου του  Πάπα.

Γι’ αυτό, άν και έκαστος των Αποστόλων εορτάζει σε τακτή ξεχωριστή ημέρα, η Εκκλησία μας όρισε και ιδία ημέρα για την κοινή εορτή αυτών που  κακοπάθησαν για το Ευαγγέλιο του  Υιού  και Λόγου του Θεού.

Αυτοί  είναι:

1.        Άγαβος, προφήτης, ο οποίος προεφήτευσε την σύλληψη του Αποστόλου Παύλου και τον μέγα λιμό εις Ιερουσαλήμ († 8 Απριλίου).

2.        Ακύλας, μαθητής του Αποστόλου Παύλου, μετά  της σζύγου αυτού Πρισκίλλης,  μαρτυρικά τελειωθέντες († 14 Ιουλίου, † 13 Φεβρουαρίου).

3.        Αμπλίας, Επίσκοπος Οδυσσουπόλεως (της Μακεδονίας), υπό του Αποστόλου Ανδρέου εγκατασταθείς και υπό των εθνικών αναιρεθείς († 31 Οκτωβρίου).

4.        Ανανίας, μαθητής του Κυρίου στη Δαμασκό, συναντήσας, καθ’ υπόδειξιν του  Κυρίου, τον Σαούλ (Παύλο) τυφλωθέντα, τον οποίο εθεράπευσε και εβάπτισε. Έγινε Επίσκοπος Δαμασκού, τελειωθείς δια λιθοβολισμού  († 1 Οκτωβρίου).

5.        Ανδρόνικος, Επίσκοπος Πανονίας († 17 Μαΐου, † 30 Ιουλίου, 22 Φεβρουαρίου εύρεσις λειψάνων).

6.        Απελλής, Επίσκοπος Σμύρνης († 10 Σεπτεμβρίου).

7.        Απελλής (έτερος ή ο προηγούμενος), Επίσκοπος της εν Θράκη Ηρακλείας († 31 Οκτωβρίου).

8.        Απολλώ(ς), Επίσκοπος Καισαρείας († 8 Δεκεμβρίου).

9.        Απφία(ς) (ή Απφίων)· σαφώς πρόκειται περί γυναίκας Αποστόλου, την οποία αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλήμονα επιστολή: «και Απφίᾳ τη αγαπητή». Συνεμαρτύρησε μετά των Αποστόλων Φιλήμονος, Αρχίππου και Ονησίμου επί Νέρωνος (φέρεται ως σύζυγος του Φιλήμονος) († 22 Νεομβρίου, †19 Φεβρουαρίου).

10.     Αρίσταρχος, Επίσκοπος της εν Συρία Απαμείας, αποκεφαλισθείς υπό  Νέρωνος († 27 Σεπτεμβρίου, † 14 Απριλίου).

11.     Αριστόβουλος, Επίσκοπος Βρεττανίας, αδελφός του Αποστόλου Βαρνάβα († 31 Οκτωβρίου, † 15 Μαρτίου).

12.     Αρτεμάς, Επίσκοπος Λύστρων († 30 Οκτωβρίου).

13.     Άρχιππος, μαθητής του Αποστόλου Παύλου εις Κολοσσάς. Ετελειώθηκε μαρτυρικά υπό Νέρωνος († 22 Νεομβρίου, † 19 Φεβρουαρίου).

14.     Ασύγκριτος, Επίσκοπος Υρκανίας, ετελειώθηκε μαρτυρικώς († 8 Απριλίου).

15.     Αχαϊκός, μαθητής του Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο, ετελειώθηκε από  λιμό  και  δίψα († 15 Ιουνίου).

16.     Βαρνάβας ή  Ιωσής, Κύπριος την πατρίδα, από τους ελληνιστές Εβραίους της νήσου και από τη φυλή του Λευΐ. Από Ιωσής, για  το γλυκύ του κήρυγμα, μετονομάσθηκε Βαρνάβας, που σημαίνει «υιός παρακλήσεως». Συνέκδημος του Αποστόλου Παύλου, εκήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αντιόχεια, Ιερουσαλὴμ, Ρώμη, Αλεξάνδρεια και Κύπρο, όπου λιθοβολήθηκε και παραδόθηκε στο πυρ. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της  Κύπου († 11 Ιουνίου).

17.     Γάϊος, Επίσκοπος Εφέσου († 5 Νοεμβρίου).

18.     Επαινετός, Επίσκοπος Καρθαγένης († 30 Ιουλίου).

19.     Επαφρόδιτος (ή Επαφράς), Επίσκοπος Κολοφώνος ή Κολώνης ή Αδράκης († 8 Δεκεμβρίου).

20.     Έραστος, οικονόμος της Εκκλησίας Ιεροσολύμων και Επίσκοπος Πανεάδος († 10 Νοεμβρίου).

21.     Ερμάς, Επίσκοπος Φιλίππων ή  Φιλιππουπόλεως († 5 Νοεμβρίου).

22.     Ερμής, Επίσκοπος Δαλματίας († 8 Μαρτίου).

23.     Εύβουλος, μαθητής του Αποστόλου Παύλου († 28 Φεβρουαρίου).

24.     Εύοδος, Επίσκοπος Αντιοχείας, διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου († 7 Σεπτεμβρίου).

25.     Ζακχαίος, αρχιτελώνης της Ιεριχώ, τον οποίον εκάλεσε ο Κύριος († 20 Ἀπριλίου).

26.     Ζηνάς ή Ζήνων, Επίσκοπος Διοσπόλεως της Λαοδικείας († 27 Σεπτεμβρίου).

27.     Ηρωδίων και Ροδίων ή Ρόδιος, Επίσκοπος Νέων Πατρών, ακόλουθος των Αποστόλων, ετελειώθηκε μαρτυρικά  υπό  Ιουδαίων και  εθνικών ή Επίσκοπος Ταρσού, ακόλουθος του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη, αποκεφαλίσθηκε υπό Νέρωνος μετά του Ολυμπά († 28 Μαρτίου, † 8 Απριλίου, † 10 Νοεμβρίου).

28.     Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, αδελφός του Κυρίου και  υιός Ιωσήφ του Μνήστορος, συγγραφεύς της φερωνύμου Καθολικής Επιστολής και πρώτος Ιεράρχης Ιεροσολύμων. Ο Άγιος ετελειώθηκε μαρτυρικώς υπό Ιουδαίων († 23 Οκτωβρίου και Κυριακή μετά την Χριστού γέννησιν).

29.     Ιάκωβος ο Αλφαίου ή Αλφαίος, αδελφός Ματθαίου του Ευαγγελιστού († 9 Οκτωβρίου, † 26 Μαΐου).

30.     Ιάσων, Επίσκοπος Ταρσού, μαθητής του Αποστόλου Παύλου (†29 Απριλίου).

31.     Ιούδας ο Ιακώβου ή Θαδδαίος και Λεββαίος, αδελφός κατά σάρκα του Κυρίου και  υιός του Ιωσήφ του  Μνήστορος, αδελφός δε γνήσιος Ιακώβου του  Αδελφοθέου († 19 Ιουνίου, † 21 Αυγούστου).

32.     Ιουνία(ς)· πρόκειται περί ανδρός Αποστόλου, τον οποίο αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή: «ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνίαν τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οίτινες εισιν επίσημοι εν τοις αποστόλοις». Δυστυχώς στους Συναξαριστές θεωρήθηκε ως γυναίκα, ενώ σε πολλούς κώδικες γράφεται ορθώς: «(Ανδρόνικος) συνεπόμενον έχων και τον υπερθαύμαστον Ιουνίαν». Και το δίστιχο μαρτυρεί: «Ιουνία(ς) τέθνηκε μηνί Μαΐω, ός πρώτος εστίν εισιών Ιουνίου» (†17 Μαΐου, † 22 Φεβρπυαρίου – εύρεση των ιερών λειψάνων).

33.     Ιούστος ή Ἰωσήφ ή Βαρσαββάς ή Ιησούς ή Ιωσής, Επίσκοπος Ελευθερουπόλεως, ο σύμψηφος γενόμενος του Ματθίου, ο αδελφόθεος († 30 Οκτωβρίου).

34.     Καίσαρ, Επίσκοπος Κορώνης († 8 Δεκεμβρίου).

35.     Κάρπος, Επίσκοπος Βερόης ή  Βεροίας της Θράκης († 26 Μαΐου).

36.     Κηφάς († 8 Δεκεμβρίου).

37.     Κλήμης, Επίσκοπος Σαρδέων ή Σαρδικής († 10 Σεπτεμβρίου).

38.     Κοδράτος, Επίσκοπος Αθηνών. Ετελειώθη μαρτυρικά στη Μαγνησία († 21 Σεπτεμβρίου).

39.     Κουάρτος, Επίσκοπος Βηρυτού (†10 Νοεμβρίου).

40.     Κρήσκης, Επίσκοπος Καρχηδόνος († 30 Ιουλίου).

41.     Λίνος, Επίσκοπος Ρώμης μετά τον Απόστολο Πέτρο († 5 Νοεμβρίου).

42.     Λουκάς ή Λούκιος, Επίσκοπος της εν Συρία Λαοδικείας, διάφορος του Ευαγγελιστού, «όν ο μακάριος Παύλος εν τη προς Τιμόθεον επιστολή  μαρτυρεί» († 10 Σεπτεμβρίου).

43.     Μάρκος, ο και Ιωάννης, Επίσκοπος Βύβλου της Αντιόχειας, διάφορος του Ευαγγελιστού «ού ο Απόστολος Λουκάς εν ταις Πράξεσι μέμνηται» († 27 Σεπτεμβρίου).

44.     Μάρκος (έτερος), ανεψιός του Βαρνάβα, Επίσκοπος  Απολλωνιάδος, διάφορος του Ευαγγελιστού και του προηγουμένου, «ού ο Απόστολος εν ταις επιστολαίς μέμνηται» (†30 Οκτωβρίου).

45.     Ματθίας, ο δια κλήρου αναπληρώσας Ιούδα τον προδότη και συγκαταριθμηθείς στους Δώδεκα († 9 Αυγούστου).

46.     Νάρκισσος, Επίσκοπος Αθηνών. Ετελειώθη μαρτυρικά († 31 Οκτωβρίου).

47.     Νικάνωρ, διάκονος εκ των επτά, τελειωθείς την αυτή ημέρα μετά του  αρχιδιακόνου Στεφάνου († 28 Ιουλίου).

48.     Νυμφάς, μαθητής του  Αποστόλου Παύλου († 28 Φεβρουαρίου).

49.     Ολυμπάς, ακόλουθος του Αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη, αποκεφαλίσθηκε υπό Νέρωνος μετά του Ροδίωνος († 10 Νοεμβρίου).

50.     Ονήσιμος, μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Ετελειώθη  μαρτυρικά στους Ποτίολους († 15 Φεβρουαρίου, † 22 Νοεμβρίου).

51.     Ονησιφόρος, Επίσκοπος Κολοφώνος, συνεργός του Αποστόλου Παύλου († 7 Σεπτεμβρίου, † 8 Δεκεμβρίου).

52.     Ουρβανός, Επίσκοπος Μακεδονίας, υπό του Αποστόλου Ανδρέου εγκατασταθείς  και  υπό των εθνικών αναιρεθείς († 31 Οκτωβρίου).

53.     Παρμενάς, διάκονος εκ των επτά († 28 Ιουλίου).

54.     Πατρόβας, Επίσκοπος Ποτιόλων († 5 Νοεμβρίου).

55.     Πούδης, ακόλουθος του Αποστόλου Παύλου. Υπέστη μαρτυρικό θάνατο επί  Νέρωνος († 14 Απριλίου).

56.     Πρόχορος, διάκονος εκ των επτά, Επίσκοπος Νικομηδείας, συνεργός του Ευαγγελιστού Ιωάννου και στη συγγραφή του Ευαγγελίου († 28 Ιουλίου).

57.     Ρούφος, Επίσκοπος Θηβών της Ελλάδος. Ετελειώθη μαρτυρικά († 8 Απριλίου).

58.     Σίλας, Επίσκοπος Κορίνθου, συνεργός του  Αποστόλου Παύλου (†30 Ιουλίου).

59.     Σιλουανός, Επίσκοπος Θεσσαλονίκης, συνεργός του Αποστόλου Παύλου († 30 Ιουλίου).

60.     Σίμων ή Συμεών ή Κλεόπας, ο αδελφόθεος, δεύτερος Επίσκοπος Ιεροσολύμων, υιός Ἰωσήφ του  Μνήστορος και  αδελφός Ιακώβου. Ο Άγιος  σταυρώθηκε επί Τραϊανού († 27 Απριλίου, † 30 Οκτωβρίου).

61.     Στάχυς. Επίσκοπος (πρώτος) Βυζαντίου, κατασταθείς  υπό  Ανδρέου του  Πρωτοκλήτου († 31 Οκτωβρίου).

62.     Στεφανάς, μαθητής του Αποστόλου Παύλου († 15 Ιουνίου).

63.     Στέφανος, πρωτομάρτυρας και αρχιδιάκονος. Ετελειώθη δια λιθοβολισμού († 27 Δεκεμβρίου, † 2 Αυγούστου, † 15 Σεπτεμβρίου).

64.     Σωσθένης, Επίσκοπος Κολοφώνος († 8 Δεκεμβρίου).

65.     Σωσίπατρος, Επίσκοπος Ικονίου, μαθητής του Αποστόλου Παύλου († 10 Νεομβρίου, † 29 Απριλίου).

66.     Τέρτιος, Επίσκοπος Ικονίου, μαθητής του Αποστόλου Παύλου († 30 Οκτωβρίου).

67.     Τιμόθεος, Επίσκοπςο Εφέσου, μαθητής του Αποστόλου Παύλου, τελειωθείς μαρτυρικά († 22 Ιανουαρίου).

68.     Τίμων, διάκονος εκ των επτά, Επίσκοπος Βόστρων, τελειωθείς μαρτυρικά († 28 Ιουλίου).

69.     Τίτος, Επίσκοπος Γορτύνης της Κρήτης, μαθητής του Αποστόλου Παύλου († 25 Αυγούστου).

70.     Τρόφιμος, ακόλουθος του Αποστόλου Παύλου. Υπέστη μαρτυρικό θάνατο επί  Νέρωνος († 14 Απριλίου).

71.     Τυχικός, Επίσκοπος Χαλκηδόνος ή Κολοφώνος, ακόλουθος του Αποστόλου Παύλου († 8 Δεκεμβρίου).

72.     Φιλήμων, Επίσκοπος Γάζης, μαθητής του Αποστόλου Παύλου, τελειωθείς μαρτυρικά στις Κολοσσές επί Νέρωνος († 19 Φεβρουαρίου, † 22 Νοεμβρίου).

73.     Φίλιππος, διάκονος εκ των επτά, εκ Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος εβάπτισε Σίμωνα τον Μάγο και τον Ευνούχο της Κανδάκης († 11 Οκτωβρίου).

74.     Φιλόλογος, Επίσκοπος Σινώπης, κατασταθείς υπό Ανδρέου του Πρωτοκλήτου († 5 Νοεμβρίου).

75.     Φλέγων, Επίσκοπος Μαραθώνος. Ετελειώθη μαρτυρικά († 8 Απριλίου).

76.     Φουρτουνάτος, μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Ετελειώθη μαρτυρικά (†15 Ιουνίου).

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.         
Θείας πίστεως, τῷ ἀμφιβλήστρῳ, ἐζωγρήσατε, ἐθνῶν ἀγέλας, Ἑβδομήκοντα Κυρίου Ἀπόστολοι, πρὸς εὐσεβείας τὴν θείαν ἐπίγνωσιν, ὡς δεδεγμένοι τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος. Μύσται ἔνθεοι, Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.    
Τοὺς Ἑβδομήκοντα σοφοὺς Ἀποστόλους, ὡς εὐσεβείας γεωργοὺς θεηγόρους, χαρμονικῶς αἰνέσωμεν ᾀσμάτων ᾠδαῖς· οὗτοι γὰρ τῆς πίστεως, τὸν σωτήριον λόγον, κόσμῳ ἐγκατέσπειραν, ὡς Χριστοῦ οἰκονόμοι· καὶ νῦν ἀπαύστως νέμουσιν ὑμῖν, τῶν ἐπταισμένων θεόθεν τὴν ἄφεσιν.

Μεγαλυνάριον.
Ἑβδομηκοντάριθμος καὶ σεπτός, δῆμος Ἀποστόλων, τὸν τῆς πίστεως θησαυρόν, τοῖς ἐν ἀπιστίᾳ, διέδωκαν πλουσίως· ὑμνήσωμεν τὴν τούτων, θείαν συνέλευσιν.

Οι Όσιοι Ευάγριος και Σίος εκ Γεωργίας

Οι Όσιοι Ευάγριος και Σίος του Μγκβιμέλι έζησαν στην Γεωργία τον 6^ο αιώνα μ.Χ.

Ο Όσιος Ευάγριος αρχικά ήταν δούκας του Ζιχαντίνι και αρχηγός του μεγαλύτερου κράτους στην αυλή του βασιλείου του Κάρτλι (Δυτική Γεωργία). Στην συνέχεια έγινε ένας από τους πρώτους γεωργιανούς μαθητές του Αγίου Σίου και μετέπειτα  ηγούμενος της μονής που ίδρυσε ο τελευταίος. Ο Όσιος Ευάγριος σκόπευε να γίνει μοναχός όταν, πηγαίνοντας σε ένα κυνήγι, έγινε θεατής ενός θαύματος: είδε ένα περιστέρι να φέρνει τροφή στον ερημίτη Άγιο Σίο. Αυτός αρχικά ήταν αντίθετος στη απόφαση του Ευάγριου, επειδή ήταν πολύ βιαστική. Ο Ευάγριος όμως, επέμενε και τελικά ο Άγιος Σίος του παρήγγειλε να επιστρέψει σπίτι, να τακτοποιήσει όλες τις υποθέσεις του, να αποχαιρετήσει  τους δικούς του και έπειτα να πάει στις όχθες του ποταμού  Μτκβάρι και  να βάλει μέσα στο νερό ένα μπαστούνι που  ο  ίδιος θα του δώριζε. Εάν ο ποταμός στέγνωνε μπροστά στα μάτια του Ευάγριου, αυτό θα ήταν ένα θεϊκὸ σημάδι για να ξεκινήσει τον μοναχικό βίο, διαφορετικά ο φιλόδοξος μοναχός θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον σκοπό του. Ο Ευάγριος έπραξε με αυτόν τον τρόπο και, κατά την θεία βούληση, παρέμεινε με τον  Άγιο Σίο.

Έκτοτε ο αριθμός των ασκητών γύρω τους άρχισε να πολλαπλασιάζεται και κατ’ αυτὸό τον τρόπο εγεννήθηκε το μοναστήρι. Ο Ευάγριος με δικά του  έξοδα αγόρασε για την αδελφότητα το  χωριό Σαλτέμπα μαζί  με τα προσαρτημένα εδάφη.

Μετά από λίγο χρονικό διάστημα, ο Άγιος Σίος, με την ευλογία του πνευματικού του πατέρα, ααπομονώθηκε σε σπήλαιο και  όρισε τον Όσιο Ευάγριο ηγούμενο της μοναστικής αδελφότητος.           
Η μνήμη των Οσίων τελείται και στις 4 Φεβρουαρίου.

Ο Όσιος Αχίλλιος ο Διάκονος

Ο Όσιος  Αχίλλιος  μόνασε  κατά τον  14^ο μ.Χ. αιώνα στην Λαύρα  του Κιέβου. Αγιοποιήθηκε  μαζί  με  άλλους  αγίους της  Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, την επόμενη περίοδο μετά την εισβολή  των Μογγόλων, από τον Μητροπολίτη του  Κιέβου  και  της Γαλικίας  Άγιο  Πέτρο  τον  Μογγίλα, το έτος 1643.

Ο Άγιος Ονούφριος ο Οσιομάρτυρας ο Νέος ο εν Χίω

Ο  Άγιος  Ονούφριος, που  κατά κόσμον  ονομαζόταν Ματθαίος, καταγόταν  από το  Μεγάλο Τύρναβο  και  γεννήθηκε στο  χωριό  Κάμπροβα  από  ευκατάστατους γονείς. Ο  πατέρας του, ονομαζόμενος Δέτζιο, προσήλθε αργότερα  στον  μοναχισμό  και  έλαβε  το  όνομα Δανιήλ. Η  μητέρα του ονομαζόταν  Άννα. Σε  ηλικία  οκτώ  ετών  ήλθε σε φιλονικία με τους  γονείς  του, επειδή  τον  έδειραν  για  κάποια  αταξία, και  τους  απείλησε  ότι  θα γίνει Τούρκος. Με  μύριους  κόπους  κατόρθωσαν  οι γονείς  του να αρπάξουν αυτόν από  τα χέρια των Τούρκων, προς  αποφυγήν της  περιτομής. Φαίνεται  όμως  ότι ασπάσθηκε τον Μωαμεθανισμό, αλλά  αργότερα μετανόησε για την ασεβή αυτή πράξη. Γι’ αυτό  και  πήγε  στην Μονή Χιλανδαρίου του  Αγίου Ὄρους, όπου και εκάρη  μοναχός, μετονομασθείς  σε Μανασσή. Στην συνέχεια  χειροτονήθηκε Διάκονος  και  ζούσε ασκητικό  βίο. Επιθυμώντας να επανορθώσει για το προηγούμενο μέγα του αμάρτημα, αυτό της  αλλαξοπιστίας, επιζητούσε  τον μαρτυρικό  θάνατο υπέρ του Χριστού. Αφού  ήλθε στην  Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, βρήκε τον  πνευματικό  Νικηφόρο  και  τον  παρακάλεσε να τον ετοιμάσει για το μαρτύριο. Μετά τέσσερις μήνες πνευματικής δοκιμασίας έγινε μεγαλόσχημος  μοναχός  και  ονομάσθηκε Ονούφριος. Στην συνέχεια, σε  ηλικία τριάντα δύο ετών, μετέβη, με συνοδίτη κάποιον Γρηγόριο που καταγόταν από την  Πελοπόννησο, στην Χίο, όπου παρέμεινε επτά ημέρες με νηστεία και προσευχή. Αμέσως μετά  έλαβε λάδι  από  τις  κανδήλες  των Αγίων και αφού προσκύνησε σε κάποιο ναό τα  ιερά  λείψανα  Αγίων και Νεομαρτύρων, ενδύθηκε τα ενδύματα των Αγαρηνών και εξήλθε στους δρόμους  επιζητώντας την ευκαιρία του μαρτυρίου. Ενώπιον των αρχών ομολόγησε την πίστη του και εκήρυξε τον Χριστό  ως μόνο αληθινό Θεό. Τότε οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και μετά  από  πολλά βασανιστήρια του απέκοψαν την τιμία κεφαλή. Ήταν το έτος 1818, ημέρα Παρασκευή, και  ώρα ενάτη. Το ιερό λείψανο του Μάρτυρος και το ματωμένο χώωμα του ευλογημένου τόπου του μαρτυρίου του ερρίφθη  από τους Τούρκους  στην θάλασσα.

Ο Άγιος Ευστάθιος Αρχιεπίσκοπος Σερβίας

Ο  Άγιος  Ευστάθιος Α’ Αρχιεπίσκοπος Σερβίας, εκοιμήθη  με ειρήνη το έτος 1286.

Ο Άγιος Γόρδιος

Ο Μάρτυς Γόρδιος καταγόταν από την Καισάρεια της Καππαδοκίας και έζησε στην εποχή του βασιλέως Λικινίου (307-323 μ.Χ.). Ήταν αξιωματούχος της  αυτοκρατορικής αυλής.

Ο Γόρδιος, επειδή δεν ανεχόταν να ακούει τις δυσσεβείς διδασκαλίες  και τις  ύβρεις  κατά του Κυρίου, έφυγε και πήγε στα  όρει  και  εκατοικούσε μαζί με τα θηρία. Εκεί  στον έρημο τόπο αναθερμάνθηκε ο πόθος του για τον Χριστό και πήρε θάρρος να κτυπήσει την πλάνη της ειδωλολατρείας. Έτσι κατέβηκε από την έρημο στην πόλη  και ζητούσε να συναντήσει  τον προστάτη της πλάνης. Εισήλθε  λοιπόν  στο θέατρο και με όλη την δύναμη  της φωνής του είπε λόγους υμνηστικούς για τον Χριστό. Με την ηρωϊκή  αυτή  μαρτυρία του ο Γόρδιος έστρεψε την προσοχή  του  πλήθους προς τον εαυτό του. Η παρρησία του όμως αυτή εξέπληξε και εξόργισε τον ειδωλολάτρη άρχοντα· γι’ αυτό και διέταξε να τον θανατώσουν.
Ο Άγιος Γόρδιος  εδέχθηκε χαρούμενος  τον δια ξίφους μαρτυρικόν θάνατο  και  εισήλθε  στην  χαρά του Κυρίου του.

Ἀπολυτίκιο. Ἠχὸς δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.  
Τῷ ζήλῳ τῆς πίστεως, πυρποληθεὶς τὴν ψυχήν, αὐτόκλητος ὥρμησας, ἐν τῷ σταδίῳ σοφέ, καὶ χαίρων ἠγώνισαι· ὅθεν τοῖς ἐξ αὐχένος, ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων, ἔσβεσας Ἀθλοφόρε, τῆς κακίας τὴν φλόγα· διό σε ὁ Ζωοδότης, Γόρδιε ἐδόξασε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.           
Οἱ σοὶ ἱδρῶτες ἔνδοξε, τὴν πᾶσαν γῆν κατήρδευσαν, καὶ τοῖς τιμίοις σου αἵμασι Γόρδιε, τὸν κόσμον ἅπαντα εὔφρανας· ταῖς εὐχαῖς σου θεόφρον, σῶσον πάντας τοὺς πίστει σε ἀναμέλποντας, καὶ τιμῶντας ἀξίως, πανεύφημε ὡς πολύαθλον.

Μεγαλυνάριον

Ἔλιπες στρατείαν τὴν ὑλικήν, καὶ τῇ οὐρανίῳ, πανοπλίᾳ ὀχυρωθεὶς, τὰς ἀντικειμένας, καθεῖλες παρατάξεις, ὡς τοῦ Χριστοῦ ὁπλίτης, ἔνδοξε Γόρδιε.

Η Οσία Γενεβιέβη εκ Παρισίων

Η  Αγία Γενεβιέβη εγεννήθηκε, κατά την παράδοση, περί το 419 μ.Χ. στην πόλη Ναντέρν, που  βρίσκεται κοντά στο Παρίσι. Από μικρή ηλικία, με την χάρη του Θεού, ένιωσε στην καρδία της την μοναχική κλήση. Στην καλλιέργεια αυτού  του  εσωτερικού πόθου, συνετέλεσε και  ο πνευματικός της σύνδεσμος με τον Άγιο Γερμανό της Ωξέρρης (378 – 448 μ.Χ.).

Μετά την κοίμηση των γονέων της εκάρη μοναχή από τον Επίσκοπο της πόλεως των Παρισίων και έφθασε σε πνευματικά ύψη ασκήσεως και τελειότητος.
Η Οσία Γενεβιέβη  εκοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία 83 ετών. Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων των Παρισίων, στον οποίο αποτέθηκε το ιερό  λείψανο της, έλαβε το όνομά της. Είναι πολιούχος των Παρισίων.